Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 463/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę Gminy Ż. na czynność Zarządu Województwa D. w przedmiocie braku oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Przytaczając na wstępie uzasadnienia stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że Zarząd Województwa D., działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013, na zasadzie art. 25 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.), ogłosił w dniu 29 września 2008 r. nabór nr 9/S/4.2/2008 w trybie systemowym poprzez zaproszenie do składania propozycji projektów w ramach Priorytetu 4 "Środowisko i bezpieczeństwo ekologiczne", Działanie 4.2 "Infrastruktura wodno - ściekowa", współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013.
W dniu 3 listopada 2008 r. (ostatni dzień naboru) Gmina Ż. zgłosiła w formie elektronicznej do Bazy Projektów Systemowych (BPS) do IZ RPO WD formularz propozycji projektu nr 948 "Budowa kanalizacji dla wsi Kłoda, Słoćwina, Tameczno". Z uwagi na niezatwierdzenie formularza propozycji projektu w systemie przez administratora (Wójta Gminy Ż.), nie podlegał on dalszej ocenie.
Pismem z dnia 12 lutego 2009 r. (Nr L. Dz. 520/2009) Wójt Gminy Ż. złożył zażalenie na "procedurę składania wniosków w trybie systemowym". Urząd Marszałkowski Województwa D. pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r. (Nr DRPO/0290/552/DRPO-JKo/1807/07) potwierdził, że formularz propozycji projektu nr 948 nie podlegał ocenie ze względu na jego niezatwierdzenie w czasie trwania naboru nr 9/S/4.2/2009, "gdyż faktycznie nie istniał".
Pismem z dnia 13 maja 2009 r. Wójt Gminy wezwał Urząd Marszałkowski Województwa D. do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że po pierwsze Gmina Ż. nie była informowana o sposobie prowadzenia sprawy, a po drugie nie była wezwana do usunięcia zaistniałych uchybień. W odpowiedzi na wezwanie (pismo z dnia 20 maja 2009 r. nr DRPO/0290/666/DRPOW-JKo/2027/09) wskazano, że Gminie Ż. znane były warunki prowadzenia naboru w trybie systemowym oraz zamieszczania propozycji projektu w bazie BPS, o czym świadczy podpisany przez Gminę "Regulamin - warunki uzyskania dostępu do BPS przez Beneficjanta w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013". Ponadto pouczono, że wnioskodawcy nie przysługuje żaden środek odwoławczy.
Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. Gmina Ż. wniosła skargę na czynność Zarządu Województwa D. w przedmiocie braku oceny wniosku o dofinansowanie budowy kanalizacji.
Odrzucając powyższą skargę Sąd I instancji wskazał, iż możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju została wprowadzona ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. nr 216, poz. 1370), nowelizującą ww. ustawę, stanowiąc w art. 14 ust. 1, że zawarte w niej regulacje nie mają zastosowania do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, a zatem konkursów ogłoszonych przed 20 grudnia 2008 r. Jednocześnie Sąd stwierdził, że Zarząd Województwa D. nabór nr 9/S/4.2/2008 w trybie systemowym poprzez zaproszenie do składania propozycji projektów ogłosił w dniu 29 września 2008 r. W dacie tej obowiązywał zatem art. 30 ust. 2, 4, 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który nie przewidywał możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a ponadto w art. 37 zawierał uregulowanie zgodnie z którym wyłączone było stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego w tych sprawach. W konsekwencji WSA we W. uznał, iż skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna z uwagi na brak drogi sądowej w tym zakresie.
Skargę kasacyjną od postanowienia WSA we W. z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 463/09 wniosła Gmina Ż. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) powyższemu postanowieniu strona zarzuciła:
- 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku - Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 7 listopada 2008 roku o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarga Gminy Ż. nie podlega kognicji sądu administracyjnego w sytuacji gdy jest ona niezgodna z Konstytucją RP w zakresie w jakim ogranicza drogę sądową podmiotom biorącym udział w konkursach będących w toku, w dniu wejścia w życie ww. ustawy;
- 2. art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przyjęcie, iż skarga Gminy Ż. dotyczy czynności negatywnego, merytorycznego rozpatrzenia wniosku.
Kasator wniósł ponadto o wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prawnym w sprawie zgodności z Konstytucją RP wprowadzenia przez ustawodawcę obowiązków proceduralnych niemożliwych do spełnienia przez stronę jako warunku niezbędnego wniesienia skargi w przypadku przyjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w niniejszym postępowaniu znajduje zastosowanie przepis art. 30c i 30d ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Marszałek Województwa D. pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów przytoczonych w skardze kasacyjnej należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zostały one sformułowane w sposób nieprawidłowy. Strona wnosząca skargę kasacyjną powołuje bowiem w punkcie pierwszym petitum skargi zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 7 listopada 2008 roku o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, poprzez błędną ich wykładnię oraz w punkcie drugim zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 c i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wyjaśnić należy, iż przepis art. 145 §1 pkt 1 c p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jest przepisem prawa procesowego, którego skuteczne powołanie w zarzutach skargi kasacyjnej może nastąpić jedynie w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2009 r. I GSK 266/08, LEX nr 516675).
Nadto strona wnosząca skargę kasacyjną nie wyjaśniła na czym polegało naruszenie przepisów postępowania przez organ administracyjny, tym samym uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tego zarzutu.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieźć, iż strona w istocie formułuje zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. 45 konstytucji RP w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 7 listopada 2008 roku o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarga Gminy Ż. nie podlega kognicji sądu administracyjnego oraz błędną wykładnię art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, polegająca na przyjęciu, iż skarga Gminy Ż. dotyczy czynności negatywnego, merytorycznego rozpatrzenia wniosku.
Przystępując do oceny zasadności pierwszego z powołanych zarzutów należy podkreślić, iż stosownie do art. 14 w związku z art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, przepisów art. 30a-30g ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie stosuje się do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa nowelizująca z dnia 7 listopada 2008 r. weszła w życie 20 grudnia 2008 r. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Zarząd Województwa D. nabór nr 9/S/4.2/2008 w trybie systemowym poprzez zaproszenie do składania propozycji projektów w ramach Priorytetu 4 "Środowisko i bezpieczeństwo ekologiczne", Działanie 4.2 "Infrastruktura wodno - ściekowa" współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013, ogłosił w dniu 29 września 2008 r. W dacie tej obowiązywał art. 30 ust. 2, 4, 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który nie przewidywał możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a ponadto art. 37 zawierał uregulowanie, zgodnie z którym wyłączone było stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego w tych sprawach.
Dlatego wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną nie można w sposób uzasadniony stawiać zarzutu Sądowi I instancji, iż dokonał błędnej wykładni przepisów wskazanych w punkcie pierwszym petitum skargi, ponieważ rozstrzygnięcia podejmowane na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu obowiązującym do 20 grudnia 2008 r. nie podlegały kognicji sądu administracyjnego.
W związku z powyższym nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej wymieniony w punkcie drugim jej petitum, gdyż WSA we W. nie oceniał prawidłowości zastosowania w sprawie przez organ administracyjny art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stwierdził jedynie, że organ administracyjny zasadnie nie zastosował powołanego przepisu.
Jednocześnie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego w skardze kasacyjnej wniosku o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności art. 30d i art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z Konstytucją RP, gdyż powołane przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 orzekł, jak w sentencji.