Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2198/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. W. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Pismem z dnia [...]kwietnia 2014 r. M. Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. poinformował A. W. o odmowie przyznania pomocy na wniosek z dnia [...]listopada 2011 r. złożony w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego PROW na lata 2007-2013.
W uzasadnieniu odmowy organ powołał art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173, dalej jako ustawa), zgodnie z którym: "W przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy." oraz § 10 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2014.475 j.t.) stanowiącym, że: "Jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio."
Organ wskazał następujące okoliczności faktyczne sprawy:
W wyniku weryfikacji wniosku z dnia [...]listopada 2011 r. i nadesłanych przez stronę w dniu [...]grudnia 2014 r., w ramach samouzupełnienia dokumentów, pismem z dnia [...]stycznia 2013 r. skarżąca została poinformowana o konieczności uzupełnienia wniosku. W piśmie tym wskazano jakie dokumenty należy dostarczyć, jakie wyjaśnienia złożyć oraz dołączono wymagające poprawy strony wskazywanych dokumentów z naniesionymi uwagami.
Skarżąca dwukrotnie wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku, co zostało przez organ uwzględnione. Następnie przesłała dokumenty w dniach [...]maja 2013 r. i [...] czerwca 2013 r.
Po stwierdzeniu, że nadal występują nieprawidłowości w wypełnieniu formularza informacji oraz niepoprawności rachunkowe w danych finansowych organ wystosował w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. do skarżącej kolejne – drugie wezwanie. Ponownie poinformowano stronę, jakie dokumenty należy dostarczyć, jakie wyjaśnienia złożyć oraz dołączono wymagające poprawy strony wskazywanych dokumentów z naniesionymi uwagami.
Na drugie wezwanie strona przedstawiła w dniu [...]kwietnia 2014 r. uzupełnienia, które zostały przez organ uznane za niedostateczne, co skutkowało odmową przyznania pomocy – przedstawioną stronie w piśmie z dnia [...]kwietnia 2014 r.
W dniu [...]maja 2014 r. skarżąca wezwała Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do usunięcia naruszenia prawa, a w dniu [...]lipca 2014 r., przed udzieleniem przez organ odpowiedzi, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie z dnia [...]kwietnia 2014 r. o odmowie przyznania pomocy.
W skardze tej wniosła o uznanie przez Sąd jej uprawnień do uzyskania pomocy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego aktu i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów art. 22 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich – poprzez odmowę pełnomocnikowi strony udziału w postępowaniu oraz błędne zastosowanie § 10 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" – poprzez uznanie dokumentów złożonych w dniu 3 kwietnia 2014 r. za niewystarczające do rozpoznania wniosku.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Na wstępie Sąd I instancji przypomniał, że ogólne zasady dotyczące przyznawania pomocy w zakresie działania 311 "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE L nr 277, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenia Rady (WE) Nr 1699/2005)) oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. UE L nr 368, s. 15, ze zm.).
Warunki oraz tryb przyznania pomocy finansowej w zakresie działania 311 reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich (PROW) na lata 2007-2013, wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173, dalej: ustawa).
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, pomoc jest przyznawana na wniosek, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy wniosek o przyznanie pomocy oraz wniosek o płatność w ramach działań objętych programem składa się na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym przez podmiot wdrażający. Wraz z formularzem została opracowana instrukcja wypełniania wniosku.
Postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej w działaniu 311 prowadzone jest z wyłączeniem stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z pewnymi wyjątkami (art. 22 ust. 1 ustawy). Oznacza to, że organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy złożony przez stronę. To strona jest zobowiązana przedstawić dowody i wyjaśnienia (art. 21 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy). Organ tylko na żądanie strony jest zobowiązany do niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie stronie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.
Ustawodawca w przepisach wykonawczych – w § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia przewidział działania organu z urzędu. Polegają one na sprawdzeniu czy wniosek został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach oraz czy dołączono do nich wszystkie wymagane dokumenty. W przypadku stwierdzenia określonych braków organ wzywa stronę do ich uzupełnienia bądź złożenia wyjaśnień w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie może być ponowione.
Powyższe przepisy były podstawą działania organu, które – zdaniem Sądu I instancji – były prawidłowe.
Podkreślił, że wniosek skarżącej o przyznanie pomocy był niekompletny, dlatego też słusznie została ona wezwana do jego poprawy oraz nadesłania określonych wyjaśnień i dodatkowych dokumentów. Pomimo złożenia tych dokumentów wniosek nadal był niekompletny, w związku z tym skarżąca ponownie została wezwana do uzupełnienia wskazanych braków. W ocenie Sądu I instancji kierowane do skarżącej wezwania były jasne i nie pozostawiały żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W szczególności Sąd podkreślił, że każdy wnioskodawca przed rozpoczęciem wypełniania wniosku o przyznanie pomocy powinien zapoznać się z Instrukcją jego wypełniania, o czym przypomina zapis widniejący na pierwszej stronie wniosku o przyznanie pomocy.
Natomiast skarżąca w pkt 2 wniosku o przyznanie pomocy w części VII potwierdziła, iż znane są jej zasady przyznawania pomocy, określone w przepisach ww. rozporządzenia oraz w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, w tym zasady refundacji kosztów kwalifikowalnych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji oraz zasady udzielania zaliczek.
Instrukcja wypełniania wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania 311 "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" określa wymagania w zakresie składanych dokumentów dotyczących prowadzonego postępowania w sprawie przyznanie pomocy. Powyższe oznacza, że składając wniosek o przyznanie pomocy skarżąca winna posiadać wiedzę dotyczącą przepisów prawnych, mających zastosowanie w procesie przyznawania pomocy oraz wypełnić formularz wniosku zgodnie ze stosownymi objaśnieniami (instrukcją).
Sąd I instancji uznał za bezsporne w sprawie, że w ramach poprzedniego wniosku składanego w ramach działania "Różnicowanie działalności nierolniczej" (znak [...]) przyznana została pomoc na przebudowę i modernizację budynku chlewni na stajnię. W rozpatrywanym wniosku natomiast, złożonym w tym samym działaniu, skarżąca stara się o pomoc finansowa na budowę karuzeli dla koni. Oznacza to, że w zakresie rzeczowo-finansowym obu tych wniosków nie występują te same koszty kwalifikowane.
Zgodnie z instrukcją – załącznikiem do formularza informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, w sytuacji, gdy ubiegający się o pomoc de minimis otrzymał już tę pomoc w związku z realizacją inwestycji – w sekcji D należy wykazać jedynie pomoc przeznaczoną na te same koszty. Wobec braku tych samych kosztów kwalifikowanych we wnioskach: poprzednim i obecnym, w weryfikowanym wniosku z dnia [...]listopada 2011 r. sekcja D powinna zostać niewypełniona. Taką wskazówkę organ przekazał skarżącej, wzmacniając przekaz kolorowymi zaznaczeniami i notatką na przesłanej do niej błędnie wypełnionej stronie wniosku z sekcją D. Sekcja D została jednak przez stronę wypełniona, natomiast wbrew obowiązkowi skarżąca nie uzupełniła wniosku poprzez wypełnienie poz. 26.1. Koszty kwalifikowane operacji.
Prawidłowo zatem Agencja odmówiła przyznania dofinansowania powołując się na niekompletność i niepoprawność wniosku, mimo dwukrotnego wezwania do jego poprawy we wskazywanym zakresie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1442,z późn. zm., dalej jako rozporządzenie), przez uznanie, że wyjaśnienia złożone organowi dnia 3 kwietnia 2014 r. nie były wystarczające do przyznania pomocy;
- 2. przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 106 § 2 i 3 p.p.s.a. przez:
a). pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy treści dokumentów złożonych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z których wynika błędne instruowanie skarżącej co do treści żądanych dokumentów;
b). pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy wyników ustalenia na rozprawie w dniu [...]lutego 2015 r., że do wezwania z dnia [...]marca 2014 r. dołączona została kopia strony 10 z 20 wniosku o udzielenie pomocy, na której organ wartość "54000" w poz. 16.1 zakreślił kolorem pomarańczowym i opatrzył znakiem zapytania, co skarżąca mogła zrozumieć, jako wezwanie do pozostawienie tej pozycji bez wypełnienia;
c). naruszenie art. 22 ust. 2 zdanie drugie w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), przez błędną ocenę odmowy uzupełnienia akt sprawy w dniu 11 kwietnia 2014 r., jako obojętnej dla rozstrzygnięcia sprawy.
W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi I instancji, ewentualnie - w razie uznania, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego - o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Wniosła także o zasądzenie należnych kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie, zarzucane jej błędy w wypełnieniu wniosku o przyznanie pomocy wystąpiły z powodu mylących instrukcji organu, a fakt ten Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku pominął. Organ udzielał sprzecznych i mylących instrukcji w sprawie wypełnienia tabeli D, a wynikły z tego powodu błąd skarżącej nie powinien stać się przyczyną odmowy udzielenia pomocy, tym bardziej, że wypełnienie tabeli D było obojętne dla rozstrzygnięcia w sprawie przyznania pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej w ramach nadzoru judykacyjnego. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.
Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Komplementarny charakter zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia ich łączne rozpoznanie.
Istotą sporu jest, czy w rozpoznawanej sprawie organ jako podstawę odmowy przyznania pomocy mógł zastosować § 10 ust. 5 rozporządzenia w zw. z art. 22 ust. 2 zd. drugie w związku z art. 21 ust. 2 i 3 ustawy.
W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że wniosek skarżącej z dnia 3 listopada 2011 r. o przyznanie pomocy finansowej złożony w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" podlegał rozpoznaniu w oparciu o przepisy rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005, ustawę z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz wydane na podstawie upoważnienia w niej zawartego rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 200 poz. 1444 z p. zm.; dalej: rozporządzenie).
Zgodnie z art. 22 w ust. 2 ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, przy czym przepisy art. 21 ust. 2 i 3 ustawy stosuje się odpowiednio.
Jednocześnie w art. 22 ust. 3 ustawy określono, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.
Ponadto z art. 21 ust. 2 ustawy wynika, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
- 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
- 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia - jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Jednocześnie w myśl § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę, w formie pisemnej do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Stosownie zaś do § 10 ust. 5 rozporządzenia, jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja nie przyznaje pomocy (...).
Nie budzi żadnych wątpliwości, że podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie kompletności, poprawności i zgodności z wymogami prawa wniosku i planowanej operacji jest wnioskodawca jako strona postępowania w sprawie przyznania pomocy. Oznacza to, że ubiegając się o wsparcie finansowe ze środków publicznych, wnioskodawca musi dochować należytej staranności w uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów przyznania pomocy, ponosząc odpowiedzialność za ich poprawność oraz terminowość, zgodnie z określonymi przez Agencję wymaganiami.
W rozpoznawanej sprawie w wyniku dokonanej oceny wniosku A. W. o przyznanie pomocy finansowej pod kątem kompletności i poprawności, organ stwierdził, że skarżąca, pomimo dwukrotnego wezwania nie usunęła w zakreślonym terminie wszystkich braków (pierwsze wezwanie zostało zawarte w piśmie z dnia [...]stycznia 2013 r., natomiast drugie w piśmie z dnia [...]marca 2014 r.) Organ uznał, że skarżąca w sposób nieprawidłowy wypełniła formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de mimimis (wypełniła sekcje D, podczas, gdy w sytuacji niewystępowania takich samych kosztów kwalifikowanych z wcześniejszym wnioskiem, powinna pozostawić ją pustą), co z mocy § 10 ust. 5 rozporządzenia zobowiązywało organ do odmowy przyznania pomocy.
Zauważyć trzeba, że skarżąca kasacyjnie dostarczyła formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de mimimis, w którym nie została wypełniona sekcja C i D. Mając powyższe na uwadze, w pisemnym wezwaniu z dnia [...]stycznia 2013 r. organ zobowiązał skarżącą do przedłożenia prawidłowo wypełnionego formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, z informacją, którą należy zacytować w całości: "Proszę o dostarczenie poprawnie wypełnionego formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, Dz. U. z 2010 r. Nr 53 Poz. 311). Dostarczony formularz nie został wypełniony we wszystkich wymaganych polach. Proszę o poprawę" Warto dodać, że do wezwania załączona została kopia sekcji D formularza z zakreśleniem kolorem czerwonym nie wypełnionych rubryk części D formularza.
Wobec takiej niejasnej, nieczytelnej redakcji wezwania skarżąca w odpowiedzi na nie przesłała organowi formularz z wypełnionymi poprawnie rubrykami części C, a niewłaściwie w sekcji D. Powyższa nieprawidłowość została wskazana w kolejnym pisemnym wezwaniu z dnia [...]marca 2014 r., w którym organ poinformował skarżącą, że formularz został błędnie wypełniony w sekcji D i wniósł o jego poprawę. Tym razem, została załączona do pisma strona z sekcją D formularza z naniesioną adnotacją "tu wypełniamy tylko w przypadku ponoszenia tych samych kosztów" oraz podkreślono w tytule tabeli jego część w brzmieniu "(...) w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się (...)".
Następnie w ramach ostatniego uzupełnienia skarżąca złożyła formularz, w którym, wypełniła sekcję D. Przede wszystkim należy zauważyć, że dołączony do wniosku o pomoc finansową formularz w części dotyczącej sekcji D nie zawierał jakichkolwiek wpisów, nie zawierał zatem w tej części jakichkolwiek błędów, był sporządzony w sposób prawidłowy. Dopiero na skutek całkowicie niejednoznacznego pierwszego wezwania do uzupełnienia braków z dnia [...]stycznia 2013 r. organ doprowadził do sytuacji, w której skarżąca kasacyjnie, popełniła błąd i wypełniła sekcję D formularza.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca w żadnej mierze nie może ponosić ujemnych konsekwencji błędnych czynności dokonywanych przez organy. Poza tym stwierdzić należy, że wezwania do uzupełnienia braków określonych w § 10 ust. 3 rozporządzenia - aby uznać je za skuteczne - muszą wskazywać w sposób czytelny, wyraźny i jednoznaczny stwierdzone uchybienia wniosku i w taki sam sposób określać obowiązki nakładane na wnioskodawcę.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w żadnej mierze nie można uznać, aby pierwsze wezwanie skierowane do skarżącej kasacyjnie spełniało powyższe wymogi, wręcz przeciwnie wywołało poważne wątpliwości i w konsekwencji doprowadziło do podjęcia przez A. W. niewłaściwych czynności w postaci błędnego wypełnienia sekcji D formularza.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy § 10 ust. 3- 5 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że Agencja może odmówić przyznania pomocy z powodu nieusunięcia w terminie nieprawidłowości lub braków wniosku, na podstawie § 10 ust. 5 rozporządzenia, tylko wówczas, gdy nie zostały usunięte w terminie braki określone w wezwaniach, mimo dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Odmowa przyznania pomocy nie uzasadnia zatem dwukrotne bezskuteczne wezwania do usunięcia braków, jeżeli te wezwania, albo nie dotyczyły w ogóle braków (bo wniosek ich nie zawierał), albo dotyczyły różnych braków.
Stwierdzić należy, że w stosunku do skarżącej kasacyjnie nie wyczerpano trybu postępowania określonego w § 10 rozporządzenia. W postępowaniu tym bardzo ważne jest, aby wezwania kierowane do wnioskodawców były formułowane w sposób prawidłowy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie pierwsze wezwanie skierowane do skarżącej, z przyczyn wskazanych już wyżej, było całkowicie nieskuteczne, stąd też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia § 10 ust. 5 rozporządzenia w zw. z art. 22 ust. 2 zd. drugie w związku z art. 21 ust. 2 i 3 ustawy należy uznać za uzasadnione.
Ze względu na te uchybienia Sądu I instancji podniesione w ramach zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.