Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r. oddalił skargę A. Spółki z o.o. w P. G. na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2014 r. przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
w dniu 28 marca 2013 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Poddziałania 1.1.2. Małe i Średnie Przedsiębiorstwa Osi Priorytetowej 1 Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Pomorskiego na lata 2007 – 2013 pt. "Zwiększanie wydajności produkcyjnej poprzez zakup nowej maszyny do lutowania". Zakup nowej maszyny do lutowania miał powodować modernizacje przedsiębiorstwa i ulepszyć oraz usprawnić proces montażu elektronicznego.
Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. Regionalna Instytucja Finansująca Agencja Rozwoju Pomorza S.A. poinformowała skarżąca o pozytywnej pod względem formalnych ocenie wniosku i skierowaniu go do kolejnego etapu oceny wykonalności strategicznej. Pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r. organ poinformował skarżąca spółkę o negatywnej ocenie wykonalności strategicznej wniosku oraz jego odrzuceniu z powodu niespełnienia kryteriów wykonalności – przedmiot projektu i koszty projektu. Organ podał, że wymianę starej maszyny do lutowania na nową należało potraktować jako inwestycję odtworzeniową, która zgodni z § 72 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 239, poz. 1599, dalej: rozporządzenie w sprawie udzielania regionalnej pomocy), nie jest inwestycją nową wobec czego nie spełniał kryterium "przedmiotu projektu". W konsekwencji wniosek nie spełniał również kryterium "kosztów projektu".
Agencja Rozwoju Pomorza pismem z dnia 8 listopada 2013 r. poinformowała skarżącą o nieuwzględnieniu jej protestu, podzielając stanowisko Regionalnej Instytucji Finansującej co do przyczyn negatywnej oceny i odrzucenia wniosku spółki. Skarżąca pouczona została o prawie wniesienia odwołania do Departamentu Programów Regionalnych.
Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa Pomorskiego na lata 2007 – 2013 po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki poinformowała ją o rozstrzygnięciu w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania na etapie oceny strategicznej wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej.
Sąd I instancji oddalając skargę stwierdził, że zaskarżona informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej nie naruszała prawa. Wskazał, że art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, dalej: u.z.p.p.r.) reguluje normy proceduralne dotyczące zasad zarządzania programem operacyjnym. W powołanym przepisie zawarto, bowiem upoważnienie do określenia przez Instytucję Zarządzającą we własnym zakresie systemu realizacji programu operacyjnego i na tej podstawie Zarząd Województwa Pomorskiego ustanowił zasady realizacji Regionalnego Projektu Operacyjnego Województwa Pomorskiego, w którym uregulował procedurę odwoławczą. Prawidłowo wobec tego organ uznał, że przy ocenie wniosku nie miały zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo w ocenie Sądu organ wywiódł, że art. 26 ust. 1 pkt 4 u.z.p.p.r. nie odnosi się do etapu procesowania nad wnioskiem o dofinansowanie gdyż umożliwia on Instytucji Zarządzającej wybranie do dofinansowania pozytywnie ocenionych projektów, co oznacza, iż reguluje dalszy etap procedury, który nie objął skarżącej z uwagi na negatywną ocenę wniosku.
Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 30a ust. 3 i art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r., którego naruszenie skarżąca upatrywała w braku należytego uzasadnienia merytorycznej i formalnej oceny wniosków oraz rozstrzygnięć zapadłych w toku procedury odwoławczej. W ocenie Sądu pomimo braku szczegółowej regulacji dotyczącej wymogów uzasadnienia to motywy informacji odpowiadały wymogom zazwyczaj stawianym tego rodzaju pismom. Również w rozstrzygnięciu środka odwoławczego przytoczono ocenę ekspertów, przesłanki, którymi się kierowali, odniesiono się do argumentów środka odwoławczego i zaprezentowano ostateczne stanowisko organu. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśniania okoliczności i załatwienia sprawy. Za wystarczające uznał wyjaśnienia organu wskazujące, że w ocenie wniosku brało udział dwóch ekspertów, ich oceny były indywidualne i niezależne od siebie.
Sąd zauważył, że w toku procedury odwoławczej, uznając, że ocena zasadności zarzutów środka zaskarżenia wymagała wiedzy specjalistycznej organ odwoławczy przesłał wniosek do ponownej oceny dwóm kolejnym ekspertom, którzy ocenili wniosek analogicznie jak na etapie oceny wykonalności. Dało to organowi podstawy do uznania, że wniosek oceniono prawidłowo. Za niezasadny Sąd I instancji uznał również zarzut zaniechania przeprowadzenia oględzin w siedzibie skarżącej z uwagi na okoliczność, iż procedura oceny wniosków odbywa się wyłącznie na podstawie dokumentów określonych w § 7 ust. 4 Regulaminu Prac Zespołu Ekspertów i nie przewiduje on innych czynności w tym zakresie. Za prawidłowe Sądu uznał stanowisko organ, oparte o ocenę ekspertów, że planowana do zakupu maszyna ma zastąpić starą lutownicę, i że nie powoduje to dywersyfikacji działalności przedsiębiorstwa, czy też zasadniczej zmiany sposobu produkcji.
Analiza uzasadnienia wniosku wskazywała, że zakup nowej maszyny przyczyni się do zaoszczędzenia miejsca, energii, usprawnienia procesu produkcji, nie wskazała natomiast sposobu zagospodarowania starej maszyny, jak też nie wykazała, że w efekcie zakupu maszyny powstanie nowy produkt. Prawidłowo wobec tego uznano, że projekt nie spełniał warunków przyznania pomocy określonych w § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie udzielania regionalnej pomocy. Eksperci prawidłowo, w ocenie Sądu I instancji uznali, że zmiana maszyny na nową nie spowoduje zasadniczej zmiany procesu produkcyjnego, gdyż główny proces produkcji pozostaje taki sam, zatem nie następuje zmiana o charakterze zasadniczym. Brak wyjaśnień skarżącej co do sposobu zagospodarowania starej maszyny spowodował natomiast uznanie, że inwestycja w istocie jest odtworzeniem przestarzałego środka trwałego. Ocena kryterium "koszty projektu" a więc, że wydatek na zakup maszyny nie może być kwalifikowalny jest konsekwencją uznania, że projekt nie spełnia warunków przyznania pomocy określonych w Rozporządzeniu.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r.
Skargą kasacyjną spółka A. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:
- 1. prawa materialnego:
- a. art. 30b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że wniosek o dofinansowanie złożony przez skarżącą, zarejestrowany pod nr [...] nie spełnia wszelkich kryteriów wyboru projektów, podczas gdy ww. wniosek o dofinansowanie spełnia wszelkie kryteria wyboru projektów i wobec powyższego, powinien być zakwalifikowany do dofinansowania;
- b. § 7ust.1 rozporządzenia w sprawie udzielania regionalnej pomocy, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że planowana przez skarżącą inwestycja nie jest inwestycją nową, ponieważ nie obejmuje inwestycji w środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z:
- - utworzeniem nowego przedsiębiorstwa;
- - rozbudową istniejącego przedsiębiorstwa;
- - dywersyfikacją działalności przedsiębiorstwa przez wprowadzenie nowych, dodatkowych produktów, lub
- - zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego w istniejącym przedsiębiorstwie a w związku z powyższym nie może zostać objęte dofinansowaniem, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie udzielania regionalnej pomocy;
- c. § 7 ust.2 rozporządzenia w sprawie udzielania regionalnej pomocy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że planowana przez skarżącą inwestycja nie jest nową, lecz inwestycją prowadzącą wyłącznie do odtworzenia zdolności produkcyjnej, a w związku z powyższym nie może zostać objęta dofinansowaniem, zgodnie z powołanym rozporządzeniem;
- 2. przepisów postępowania poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd I instancji, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w żadnym zakresie nie stosuje się zasad wynikających z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.);
- 3. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi spółki A. na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 28 stycznia 2014 r. w przedmiocie dofinansowania projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Pomorskiego na lata 2007 – 2013, w sytuacji gdy organy administracji w toku prowadzonego postępowania dokonały naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, a naruszenia te miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w związku z powyższym skarga powinna była zostać uwzględniona przez Sąd I instancji;
- 4. przepisów postępowania, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez całkowity brak odniesienia się przez Sąd I instancji do części zarzutów skarżącej zawartych w skardze, wskazujących naruszenie przez organy administracji przepisów prawa materialnego.
Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie uchylenie wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ – Zarząd Województwa Pomorskiego wniósł o: 1) odrzucenie skargi kasacyjnej lub z ostrożności procesowej o jej oddalenie, 2) zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).
Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
Na wstępie ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nie zasadne. W punkcie drugim petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie "przepisów postępowania poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd I instancji, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w żadnym zakresie nie stosuje się zasad wynikających z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.)". Zarzut ten nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na fakt, iż jest całkowicie nieprecyzyjny. Jak wskazano wyżej związanie przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
W skardze kasacyjnej wskazano zarzuty naruszenia prawa procesowego bez ich wskazania i uzasadnienia, przy czym sam autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu swojej skargi wskazał na treść art. 37 u.z.p.p.r., z którego wynika, że: "Do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego."
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych sformułowanych w punkcie 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Przypomnieć należy, że art. 141 § p.p.s.a. wymienia w swej treści wymogi jakim musi odpowiadać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie to powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku autor skargi kasacyjnej upatruje w barku odniesienia się do części zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego przez organ administracji, tj. braku odniesienia się do naruszenia przez organ art. 30 b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r.
Przepis ten zawiera definicję negatywnej oceny projektu. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jaki sposób przepis ten został naruszony przez Sąd I instancji. Nadto zauważyć trzeba, iż na s. 7 (akapit 3-5) uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA znajduje się dostatecznie wyczerpujące odniesienie się do tego zarzutu przez Sąd I instancji. Z tego, że wnoszący skargę kasacyjną nie podziela stanowiska Sądu I instancji w tej kwestii nie można formułować zarzutu nie odniesienia się przez Sąd I instancji doi zarzutu skargi.
W konsekwencji nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi z uwagi na to, że Sąd I instancji mógłby go zastosować tylko wówczas gdyby stwierdził naruszenie przez organ przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie Sąd I instancji tego nie stwierdził, a sam składający skargę kasacyjną również nie wskazał naruszenia przez organ konkretnych przepisów postępowania (w stopniu istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy), którego to naruszenia nie dostrzegł Sąd I instancji.
W punkcie pierwszym petitum skargi kasacyjnej zamieszczono zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie § 7 ust. 1 i niewłaściwe zastosowanie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych oraz niewłaściwe zastosowanie art. 30 b ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. Po pierwsze stwierdzić stanowczo należy, że zarzut ten jest niepoprawnie skonstruowany. Sąd I instancji nie mógł w ten sposób naruszyć te przepisy materialne, ponieważ ich nie stosował. Zadaniem Sądu I instancji było natomiast skontrolowanie czy organy administracji w tej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i czy je prawidłowo zastosowały.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji z tych zadań wywiązał się prawidłowo. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, iż organ prawidłowo przyjął, że z oceny ekspertów, wynika iż planowana do zakupu maszyna ma zastąpić starą lutownicę, i że nie powoduje to dywersyfikacji działalności przedsiębiorstwa, czy też zasadniczej zmiany sposobu produkcji, co wynika wprost z informacji przedstawionej we wniosku o dofinansowanie. Analiza wniosku wskazuje, że Spółka w uzasadnieniu wyjaśniła, iż zakup nowej maszyny przyczyni się do zaoszczędzeniu miejsca, energii, usprawnieniu procesu produkcji, natomiast nie wskazała sposobu zagospodarowania starej maszyny, jak też nie wykazała, że w efekcie zakupu maszyny powstanie nowy produkt. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że: "Trudno więc zgodzić się ze skarżącą, że dokonano błędnych ustaleń skoro oparto je wyłącznie o informacje pochodzące od skarżącej.
Bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń była ocena, że projekt nie wpisuje się w warunki przyznania pomocy zakreślone w § 7 ust. 1 Rozporządzenia, jak też że projekt nie jest inwestycją nową w rozumieniu § 7 ust. 2 Rozporządzenia. W ocenie Sądu eksperci prawidłowo uznali, że zmiana maszyny na nową nie spowoduje zasadniczej zmiany procesu produkcyjnego, bowiem główny proces produkcji pozostaje taki sam, zatem nie następuje zmiana o charakterze zasadniczym. Powyższe, przy uwzględnieniu braku wyjaśnień skarżącej co do sposobu zagospodarowania starej maszyny legło u podstaw uznania, że inwestycja w istocie jest odtworzeniem przestarzałego środka trwałego. Ocena kryterium "koszty projektu" tj. uznanie, że wydatek na zakup maszyny nie może być kwalifikowalny jest konsekwencją uznania, że projekt nie spełnia warunków przyznania pomocy określonych w Rozporządzeniu." (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).
W konsekwencji słusznie Sąd I instancji w tej sprawie stanął na stanowisku, że zarzuty strony skarżącej mają jedynie postać polemiki i negacji dokonanej oceny. "Strona skarżąca nie wskazała, które przepisy dokumentów programowych regulujących zasady procedury wyboru projektów naruszono, opisała jedynie, na czym, w jej przekonaniu, te uchybienia polegały. Zdaniem Sądu projekt oceniali niezależni eksperci, posiadający fachową wiedzę i doświadczenie praktyczne w tej dziedzinie. Ocena każdego z ekspertów była oceną indywidualną, a nie kolegialną. Każdy z ekspertów jest zobowiązany do obiektywnej, niezależnej oceny projektu zgodnie ze swoją wiedzą. Na podkreślenie też zasługuje okoliczność, że projekt był oceniany przez czterech różnych ekspertów - oceny dwóch ekspertów przy pierwszej ocenie wniosku oraz dwóch ekspertów w toku procedury odwoławczej. Co istotne, oceny wszystkich ekspertów były zbieżne." (s. 9-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).
Natomiast art. 30 b ust. 2 pkt 1) u.z.p.p.r. jak już wskazano wyżej zawiera definicję negatywnej oceny projektu. Wyżej zamieszczone rozważania wskazują ma to, iż Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż rację mają organy administracji uznając, że wniosek skarżącego nie spełnia wszelkich kryteriów wyboru projektów, tj. kryterium "Przedmiotu projektu" oraz w konsekwencji kryterium "Kosztów projektu", a zatem zasadnie zastosowały wskazany art. 30 b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r., wydając negatywna ocenę tego projektu będącego przedmiotem wniosku skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela wskazaną wyżej wykładnię i w konsekwencji zastosowanie w tej sprawie wymienionych artykułów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, tj. art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 30 b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r., przyjętą w ślad za organami przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji za niezasadny uznaje także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postanowił w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.