Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., oddalił skargę D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 lutego 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej D. T. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 lutego 2021 r. nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącej poza ogólnym sformułowanie żądania zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wskazywała czy strona domaga się jego zastosowywania z uwagi na możliwość wystąpienia wykonaniem zaskarżonej decyzji jednej bądź obu przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Wniosek, co jest również istotne, pozbawiony jest jakiejkolwiek argumentacji czy uzasadnienia. W motywach skargi kasacyjnej, w ramach której strona wniosła o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, nie zawarto bowiem żadnego uzasadnienia żądania zastosowania art. 61 § 3 mającego zmierzać do wnioskowanego wstrzymania zaskarżonej decyzji w całości.
Taki brak wniosku czyni niemożliwym dokonanie jakiejkolwiek oceny żądania strony w aspekcie przytoczonych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie ochrony przewidzianej tym przepisem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.