Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2024/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), uwzględnił skargę J. O., uchylając decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], a także utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...], przyznającej skarżącemu pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2009. Ponadto Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Prezesa ARiMR. Organ ten podzielił pogląd Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, że wskazana wyżej decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] o przyznaniu skarżącemu pomocy z tytułu ONW została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a."). Zdaniem Prezesa ARiMR, organ wydający decyzję o przyznaniu płatności nie uwzględnił bowiem wartości maksymalnego obszaru kwalifikowanego uprawnionego do przyznania płatności, wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz.
UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 18 ze zm.; polska wersja językowa – Dz. Urz. UE Wydanie Specjalne – Rozdział 3, Tom 44, str. 243; dalej powoływane jako "rozporządzenie nr 796/2004"), co rażąco naruszało art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.; dalej powoływanej jako "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich") w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Podstawą faktyczną takiego stanowiska było stwierdzenie przez organ nadzorczy, że przyznając płatność do działki rolnej A Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uwzględnił m.in. zadeklarowaną przez skarżącego we wniosku o płatność powierzchnię gruntów rolnych na działce ewidencyjnej nr [...] wynoszącą 0,11 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego (PEG) wyznaczonego na tej działce ewidencyjnej wynosiła 0,06 ha.
Sąd pierwszej instancji uznał, że kontrolowane decyzje administracyjne organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym ich uchylenie. Organy ARiMR nie miały bowiem w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu skarżącemu płatności ONW na 2009 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu, wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić - w przypadku ich naruszenia - podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, że treść decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności ONW na 2009 r. stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w same decyzji oraz że charakter naruszenia prawa powoduje, że rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa – a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Sąd stwierdził, że z treści art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004 nie wynika bezpośrednio, że płatności przysługują do powierzchni nie większej niż wyznaczony maksymalny kwalifikowany obszar. Przepis art. 24 omawianego rozporządzenia określa bowiem, że przyznając płatność należy ustalić rzeczywistą powierzchnię kwalifikowaną do pomocy, również jeżeli jest ona inna niż wynikająca z systemu identyfikacji działek. W ocenie Sądu, przyznanie płatności do powierzchni większej niż powierzchnia określona w systemie identyfikacji działek nie stanowi naruszenia tego przepisu. Organ orzekający o przyznaniu płatności ONW nie mógł również naruszyć wskazanego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz.
UE L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r., s. 16 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 73/2009"). Przepis ten określa bowiem, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, a zatem naruszenia tego przepisu mogłyby dopuścić się swoim działaniem jednostki tworzące system identyfikacji działek.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w toku postępowania w sprawie przyznania skarżącemu płatności ONW za 2009 r. mogło wprawdzie dojść do naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprawidłowe ustalenie powierzchni będącej podstawą przyznania płatności, jednakże nie było to naruszenie przepisów, które można by zakwalifikować jako rażące. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ prowadzący postępowanie wskazał, iż ustalił powierzchnie działek referencyjnych w oparciu o system informacji graficznej, jednak z załączonej do wniosku karty informacyjnej wynikają dla wskazanych przez organ działek nr [...] i [...] inne wielkości niż przyjęte w decyzji.
Ponadto organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji o przyznaniu płatności do: korekty wniosku (nie zawierającej żadnych informacji) i oświadczenia wnioskodawcy (z którego wynika, że "brakująca powierzchnia 0,06 ha nie była uprawiana") oraz powierzchni działki nr [...]. W ocenie Sądu pierwszej instancji, powzięcie wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, które mogło skutkować zawyżeniem kwoty przyznanej płatności nie stanowi podstawy do uznania, że postępowanie to zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Prezes ARiMR. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi J. O., względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm prawem przypisanych.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- - naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004 poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mimo że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana,
- - naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 133 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004, poprzez stwierdzenie, że w sprawie dotyczącej przyznania płatności doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez przyjęcie do płatności innych powierzchni niż te, które wynikają z karty informacyjnej.
W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną stwierdził w szczególności, że przyznanie płatności do gruntu bez uwzględnienia wartości maksymalnego obszaru kwalifikowanego stanowi w istocie o dowolnym przyznaniu płatności. Tymczasem żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana. Dlatego dowolne przyznanie płatności winno być potraktowane jako rażące naruszenie prawa stanowiące przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Błąd organu polegający na nieprawidłowym ustaleniu maksymalnej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej doprowadził do przyznania płatności do obszaru, na którym w rzeczywistości nie jest prowadzona uprawa. Zdaniem Prezesa ARiMR, taki stan rzeczy należy uznać za rażące naruszenie prawa, skutkujące koniecznością wydania decyzji unieważniającej decyzję o przyznaniu płatności.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w sposób bezzasadny sformułował wnioski dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego w postępowaniu w sprawie przyznaniu płatności ONW na 2009 r. Karta informacyjna dołączona do wniosku o przyznanie płatności ma jedynie charakter informacyjny i powinna podlegać weryfikacji przez rolnika. Powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza może bowiem ulegać zmianie w poszczególnych latach w zależności od powierzchni użytkowanej rolniczo. Co do zasady możliwa jest zatem sytuacja, w której rolnik deklaruje powierzchnię większą niż wynikająca z karty informacyjnej i do takiej powierzchni otrzyma płatność – z uwagi na przyjęcie w toku kontroli administracyjnej wnioskowanej powierzchni za powierzchnię uprawnioną do płatności w danym roku. W przedmiotowej sprawie taka analiza w toku kontroli administracyjnej została dokonana w odniesieniu do działek nr [...] i [...], natomiast nie dokonano jej w odniesieniu do działki nr [...].
W piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2013 r. J. O. stwierdził w szczególności, że odmowa wypłacenia mu należności przez ARiMR jest krzywdząca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor skargi kasacyjnej wyznaczył zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004, a także naruszenie art. 133 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004. Uchybienie tym przepisom miało polegać na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że decyzja o przyznaniu J. O. pomocy z tytułu ONW nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, mimo że płatności przyznano do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana, a także na stwierdzeniu przez Sąd, że w sprawie dotyczącej przyznania przedmiotowych płatności doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez przyjęcie do płatności innych powierzchni niż te, które wynikają z karty informacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Instytucja ta stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty (jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym), lecz działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258).
Zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji uchylił decyzje organów ARiMR stwierdzające, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważność decyzji o przyznaniu skarżącemu płatności ONW. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organów ARiMR orzekających w niniejszej sprawie, decyzja o przyznaniu płatności ONW dla J. O. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). Przyjmuje się, że przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1986 r., SA/Wr 370/86). Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (materialnego, procesowego czy ustrojowego) jest zatem wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące, pamiętając przy tym, iż nie każde, nawet bezsporne, naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.
Podając przyczyny stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, Prezes ARiMR stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] rażąco narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., albowiem organ przyznał płatności ONW nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na działce ewidencyjnej nr [...] zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego do płatności w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004. Ostatnio powołany przepis stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym, przy czym kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich.
Wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 określa natomiast, że "System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000". Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności oraz jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Z kolei art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obligują organ prowadzący postępowanie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaznaczyć przy tym należy, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Sąd pierwszej instancji uznał, że tego rodzaju okoliczności jak wskazane powyżej nie mogły stanowić w niniejszej sprawie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] października 2009 r., bowiem: 1) treść tej decyzji nie stoi w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, 2) rozstrzygnięcie to nie zawiera wady tkwiącej w samej decyzji, 3) charakter naruszenia prawa nie powoduje, że rozstrzygnięcie nie może być zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Wskazać należy, że z decyzji o przyznaniu płatności ONW na 2009 r. wynika, iż w sprawie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym kontrola administracyjna. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyraźnie stwierdził, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona na obszarze ONW wynosi 1,04 ha. Wskazał również, że powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Zatem skoro przed przyznaniem płatności Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zweryfikował zadeklarowaną przez producenta rolnego powierzchnię działek rolnych przeprowadzając kontrolę administracyjną z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej, o jakim mowa w art. 17 rozporządzenia 73/2009, to nie można przyjąć, że przyznanie płatności nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004 oraz art. 17 rozporządzenia nr 73/2009.
Okoliczność, że wspomniany organ przyznał płatność ONW do zawyżonej powierzchni działki rolnej A nie wynika w sposób oczywisty z samej decyzji o przyznaniu płatności. Wobec tego uchybienie takie - o ile wystąpiło - nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Tego rodzaju okoliczności mogłyby być przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym (jeśli strona złożyłaby odwołanie) lub - ewentualnie (o ile spełnione zostałyby przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) - w trybie wznowienia postępowania. Natomiast fakt, że takie postępowania nie zostały wszczęte, nie może usprawiedliwiać bezpodstawnego prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania nieważnościowego z powołaniem się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004. Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten został nieprawidłowo skonstruowany. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym składanym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, a zatem zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania należy wskazać przepisy postępowania sądowego, a nie jedynie przepisy postępowania administracyjnego, których sąd administracyjny nie stosuje. Chcąc zakwestionować sposób prowadzenia postępowania przez organy administracji, autor skargi kasacyjnej winien powiązać odpowiednie zarzuty naruszenia procedury administracyjnej z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie sądowoadministracyjne – a więc w istocie zarzucić, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł niewłaściwego zastosowania przez organ przepisów postępowania administracyjnego.
Mimo wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu w przedmiotowej skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił tenże zarzut, mając na względzie uzasadnienie uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09 (treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Bezzasadny jest również drugi zarzut skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 133 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004. Zarzut ten został sformułowany w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że zarzut skargi kasacyjnej, który odnosi się do naruszenia, które nie mogło mieć istotnego wpływy na wynik sprawy – nie może być uznany za usprawiedliwiony. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku analizowango zarzutu.
W rozpoznawanej sprawie omawiane naruszenie przepisów postępowania miało polegać - zdaniem autora skargi kasacyjnej - na dostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu w sprawie przyznania płatności ONW na 2009 r. naruszenia przepisów prawa procesowego, które nie miało miejsca. Zarzut ten odnosi się do stanowiska Sądu pierwszej instancji, że w sprawie przyznania przedmiotowych płatności ONW doszło wprawdzie do naruszeń przepisów postępowania, ale naruszenia te nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Prezesa ARiMR, wskazane przez Sąd naruszenia przepisów postępowania (zakwalifikowane przez Sąd jako nie mające charakteru rażącego naruszenia prawa) – nie wystąpiły.
Tak sformułowany zarzut nie dotyczy uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć bowiem należy, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie są decyzje administracyjne wydane w postępowaniu nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W takim postępowaniu znaczenie ma wyłącznie ocena, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym rażąco naruszała prawo. Natomiast bez znaczenia dla takiego postępowania nieważnościowego (i dla jego sądowej kontroli) byłoby rozważanie, czy określone działania organu administracji działającego w postępowaniu zwykłym stanowiły niekwalifikowane naruszenie prawa, czy też w ogóle nie naruszały prawa – a do tego w istocie zmierza omawiany zarzut skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
PG