Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3255/14, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odrzucił skargę Ś. S. M. w W. (dalej: S.) na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji syndyka, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Jak wskazał Sąd I instancji, skarżąca S., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, który w jej imieniu sporządził i podpisał skargę, 23 października 2014 r. otrzymała wezwanie do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii: pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika do wniesienia skargi lub zastępowania skarżącej przed sądami administracyjnymi i pełnego odpisu z KRS (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w imieniu skarżącej.
Sąd podkreślił, że termin 7 dni upłynął bezskutecznie 30 października 2014 r., a skoro skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w tym terminie, to skarga podlegała odrzuceniu, zaś uiszczony od niej wpis zwrotowi.
Skargą kasacyjną S. domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 9 lutego 2015 r., które zaskarżyła w całości. Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 36 pkt 1 w zw. z art. 39 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że znajdujące się w posiadaniu Sądu pełnomocnictwa z dnia 14 maja 2014 r. nie uprawniały do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA, podczas gdy z literalnej ich treści wynika, że obejmują prawo do działania przed wszystkimi sądami, zatem zarówno powszechnymi, jak i administracyjnymi;
- 2. art. 46 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne niezastosowanie w sprawie, przejawiające się w pominięciu okoliczności, że obowiązek dołączenia do skargi pełnomocnictwa konkretyzuje się jedynie w przypadku, o ile nie zostało ono przedstawione uprzednio – w sytuacji gdy pełnomocnictwo, obejmujące przy tym prawo do działania także w postępowaniu sądowym, było już przedstawione;
- 3. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, w której wskazany przepis pośrednio podkreśla, że brakami, co do których istnieje potrzeba wezwania strony do ich usunięcia są jedynie takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie pismom strony prawidłowego biegu (przy jednoczesnym wskazaniu strony, że sytuacja taka nie miała miejsca w sprawie), a w konsekwencji:
- 4. art. 58 § 1 ust. 3 p.p.s.a. poprzez jego wadliwą wykładnię i niezasadne zastosowanie w sprawie wobec jakoby istnienia braku formalnego skargi (braku wykazania umocowania), podczas gdy tenże rzekomy brak formalny nie istniał.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca kasacyjnie wskazała, że brak formalny skargi, do którego uzupełnienia wezwał ją Sąd w istocie nie istniał, ponieważ w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo, upoważniające adwokata, który podpisał i wniósł skargę w imieniu strony, do występowania za stronę przed wszystkimi sądami, w tym także administracyjnymi. Sąd powinien zatem uwzględnić ten dokument, co wynika z judykatury sądów administracyjnych i nadać skardze bieg, a nie odrzucić skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych i podlega oddaleniu.
Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że rozpoznaje sprawę wyłącznie w ramach zarzutów postawionych w tym kwalifikowanym środku odwoławczym, a pod rozwagę z urzędu bierze jedynie przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Nieważność postępowania w tej sprawie nie wystąpiła.
Zdaniem NSA istoty sprawy dotyka zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (w skardze kasacyjnej błędnie wskazano art. 58 § 1 ust. 3 p.p.s.a.), w którym skarżąca kasacyjnie S. stwierdza, że Sąd nie powinien odrzucić skargi z powodu braku formalnego, ponieważ brak formalny skargi nie istniał. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem odpis pełnomocnictwa z dnia 14 maja 2014 r. udzielonego przez S. adwokatowi [...], czyli temu pełnomocnikowi, który podpisał skargę, więc Sąd powinien uwzględnić ten dokument, a nie wzywać skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, gdyż brak skargi w tym zakresie nie istniał.
Stanowisko skarżącej S. jest nietrafne.
Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Jak wynika z piśmiennictwa i utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08, publik. w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej przy dokonaniu pierwszej czynności, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej.
Ponadto, pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu administracyjnym, które jednoznacznie obejmuje umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądami administracyjnymi, powinno być przez Sąd uznane za skuteczne, a zatem Sąd nie powinien wzywać strony do uzupełnienia braku formalnego skargi co do tego pełnomocnictwa (por. np. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 1541/11, publik. LEX nr 1069030).
Znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy odpis pełnomocnictwa z dnia 14 maja 2014 r., na które powołuje się pełnomocnik skarżącej kasacyjnie S. (k. 9 akt administracyjnych), obejmujący umocowanie adw. [...] do występowania przed wszystkimi sądami, jest niewystarczający. Dokument pełnomocnictwa podpisali: Prezes Zarządu [...] i Członek Zarządu [...]. Domyślać się tylko można, że były to osoby uprawnione ówcześnie do reprezentowania S. Jednak upoważnienie tych osób do działania w imieniu S. znikąd nie wynika. W aktach administracyjnych nie ma bowiem żadnego dokumentu wykazującego umocowanie wskazanych osób do działania w imieniu S. W ocenie NSA takie pełnomocnictwo nie uprawniało adw. [...] do działania za S. w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Z uwagi na powyższe WSA zasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skoro braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w przepisanym w wezwaniu terminie 7 dni (czego skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała), to WSA musiał skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co uczynił prawidłowo, gdyż, jak stanowi ten przepis, sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wskazać jeszcze należy, że pozostałe zarzuty kasacyjnie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Co więcej, profesjonalny pełnomocnik skarżącej kasacyjnie zdawał sobie sprawę jakich dokumentów i dlaczego Sąd wymagał. Dowodzi tego ponad wszelką wątpliwość fakt prawidłowego złożenia pełnomocnictwa procesowego do skargi kasacyjnej przez adw. [...] wraz z dokumentami wykazującymi sposób oraz osoby umocowane do działania w imieniu reprezentowanej przez niego S. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.