Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2007 sygn. akt VI SA/Wa 2234/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę E. Spółka jawna H. i K. E. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu osób na potrzeby własne w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń w ruchu określonej kategorii pojazdów.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] czerwca 2006 r. o godz. [...] na drodze krajowej nr 7 w miejscowości K., zatrzymano do kontroli pojazd marki R. o nr rej. [...], ciągnący naczepę marki K. o nr rej. [...], stanowiące własność E. Spółka Jawna H. i K. E. Zatrzymanym pojazdem wykonywano transport ładunku (bentomat) z miejscowości S. do N. (promem z G.). Z okazanej do kontroli wykresówki wynikało, że realizowany transport odbywał się w trakcie obowiązującego zakazu ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088), dalej utd., jak również Ip. 13.2 załącznika do tej ustawy, a także § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 161, poz. 1565) zwanego dalej rozporządzeniem, nałożył na E. Spółka Jawna H. i K. E. karę pieniężną w wysokości 1.000,00 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów w terminach określonych właściwymi przepisami.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Spółka E. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że bezspornym jest, iż do zatrzymania doszło w trakcie wykonywania przewozu na trasie S.-N., który to przewóz zakładał dowóz ciągnikiem naczepy z przewożonym towarem do terminalu morskiego w G., skąd po przepłynięciu Bałtyku miał ją odebrać po stronie szwedzkiej kolejny ciągnik. Skarżąca spółka podniosła, że miejscowość K., gdzie kontrolowano pojazd, znajduje się w odległości ok. 60 km od terminalu morskiego w G. jako od miejsca przeznaczenia przewożonego ładunku.
W związku z tym, zdaniem strony skarżącej, doszło do ziszczenia się przesłanki z § 3 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym zakaz ruchu nie znajduje zastosowania do pojazdów wykonujących czynności dowozowo-odwozowe w promieniu 150 km od terminalu morskiego. Strona skarżąca podniosła, iż organ nieprawidłowo wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu istotną kwestią był fakt dokonania załadunku w miejscowości znajdującej się dalej niż 150 km od terminalu morskiego. W odwołaniu wskazano również, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 Kpa., gdyż nie powołuje w sposób prawidłowy tj. pełny podstawy prawnej, a nadto została wydana z rażącymi licznymi naruszeniami przepisów postępowania w szczególności art. 10, 75, 77, 78 i 81 Kpa. Strona skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcie oparto na nieudowodnionych okolicznościach i uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony akt.
W uzasadnieniu wskazał, że argumenty strony skarżącej zawarte w odwołaniu nie mogą w świetle obowiązującego prawa stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania, gdyż w chwili kontroli pojazdu doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Organ stanął na stanowisku, że powyższe naruszenie prawa nastąpiło w związku z faktem przewożenia przez skarżącą spółkę ładunku z miejscowości S. do miejscowości G. zespołem pojazdów przekraczającym 12 ton dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) i prowadzeniem pojazdu przez kierowcę pomimo obowiązywania zakazu ruchu w tym okresie.
Ponadto organ podniósł, iż powyższy przewóz nie spełniał kryteriów wyłączenia spod zakazu ruchu pojazdów określonych w § 3 ust. 3 rozporządzenia, gdyż odległość między miejscem początkowym wykonywania przewozu (miejscowość S.), a miejscem końcowym (miejscowość G.) przekraczała 150 km.
Odnośnie do argumentów zawartych w odwołaniu dotyczących naruszeń przepisów Kpa., organ naruszeń takich nie stwierdził.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r., Spółka E. zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i bezzasadny brak zastosowania w przedmiotowej sprawie § 3 ust, 3 rozporządzenia oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 12 § 1 i 6 w zw. z art. 75 § 1, 78, 136 Kpa, a także art. 138 tej ustawy i na tej podstawie domagała się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż w przedmiotowej sprawie wykonywane były czynności dowozowe i okoliczność gdzie znajdował się punkt początkowy, a także fakt, że jest on oddalony o ponad 150 km od terminalu morskiego nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. Podniosła, że zakaz poruszania się po drogach zaczął obowiązywać w omawianym przypadku z chwilą nadejścia określonego w przepisach terminu, czyli o godz. 18.00 dnia 14 czerwca 2006 r. Wywodziła, iż do wskazanej godziny przepisy o ograniczeniu ruchu nie mają zastosowania i znajdują się w stanie "uśpienia, z którego wybudza" je dopiero nadejście ściśle określonej ww. godziny. Zdaniem skarżącej, nie ma znaczenia dla stosowania przepisów rozporządzenia (w tym § 3 st. 3), co przewoził i gdzie znajdował się pojazd przed ich "uaktywnieniem", zaś istotna jest okoliczność, że w chwili "uaktywnienia" się omawianych przepisów (tj. o godz. 18.00) pojazd o dmc 12 ton rozwozi lub nie, ściśle określony ładunek lub wykonuje czynności dowozowe do znajdującego się w odległości maksymalnej 150 km w linii prostej terminalu morskiego.
Strona skarżąca podniosła również w skardze, iż organ, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się szeregu rażących uchybień formalnoprawnych: zaniechano wskazania pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, błędnie ustalono stan faktyczny z uwagi na niewyjaśnienie w jaki sposób ustalono godzinę [...] jako czas kontroli pojazdu, zaniechano przeprowadzenia postępowania dowodowego z zeznań świadka – kierowcy Januszkiewicza, wbrew zgłoszonemu wnioskowi, wreszcie uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie (tj. co do listu przewozowego CMR), czym naruszony został art. 10 Kpa. Uniemożliwienie stronie postępowania wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów prowadzić musi do wniosku, że przewóz w dniu kontroli bentomatu przedmiotowym transportem nie został przez organ udowodniony, co ma istotne znaczenie w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalając skargę, wskazał, iż organ prawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia, gdyż bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie miejsce załadunku, tj. miejscowość S. znajduje się poza promieniem 150 km od portu (terminalu morskiego) w miejscowości G., a zatem charakter wykonywanego przewozu wskazuje, iż nie miały do niego zastosowania przesłanki opisane w § 3 ust. 3 rozporządzenia. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że strona skarżąca błędnie przyjęła, iż fakt oddalenia punktu załadunku o ponad 150 km od terminalu morskiego nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, gdyż zakaz poruszania się po drogach, o którym mowa w § 2 pkt 2, zaczął obowiązywać w omawianym przypadku z chwilą nadejścia określonego w przepisach terminu, czyli o godz. 18.00, a zatem nie ma znaczenia dla stosowania § 3 ust. 3 rozporządzenia, gdzie znajdował się kontrolowany pojazd przed ww. terminem.
W następstwie powyższego błędnego rozumowania, strona skarżąca nieprawidłowo wywnioskowała, iż w przedmiotowej sprawie istotnym faktem jest okoliczność, że w chwili nadejścia wskazanego terminu (tj. godz. 18.00), pojazd, wykonując czynności dowozowe, znajdował się w promieniu 150 km w linii prostej od terminalu morskiego.
Sąd podzielił także stanowisko organu, iż o zastosowaniu § 3 ust. 3 rozporządzenia decyduje w przedmiotowej sprawie miejsce nadania (przeznaczania), a nie miejsce, w którym znajdował się kontrolowany pojazd o godzinie 18.00, a zatem nie jest istotne czy o tej godzinie pojazd znajdował się w promieniu 150 km od terminalu morskiego. Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu I instancji, organ nie zastosował omawianego § 3 ust. 3, z uwagi na to, że miejsce nadania znajdowało się poza promieniem 150 km od terminalu morskiego w G., co prowadzi ostatecznie do wniosku, iż doszło do naruszenia § 2 pkt 2 rozporządzenia.
Sąd nie zgodził się z argumentami skarżącej spółki dotyczącymi naruszenia przez organ przepisów formalnych w zakresie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organ prawidłowo dokonał w toku omawianego postępowania ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosował obowiązujące przepisy. Sąd nie podzielił także stanowiska strony skarżącej, że nie jest jasne na jakiej podstawie organ II instancji przyjął w zaskarżonej decyzji godzinę [...] jako godzinę kontroli pojazdu. Sąd wskazał, iż protokół kontroli z dnia [...] czerwca 2006 r. wyraźnie wskazuje, że pojazd został zatrzymany do kontroli o godz. [...], a godzina kontroli i sporządzenia protokołu jest wskazana jako [...]. Kierujący pojazdem uczestniczył w przeprowadzanej kontroli i sporządzaniu protokołu, a następnie podpisał ten protokół, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń.
Spółka E. zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a w razie stwierdzenia, że zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – p.p.s.a.:
- 1. istotne naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.w związku z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem:
■ art. 6 Kpa oraz art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez uznanie iż organ administracyjny zarówno I jak i II instancji działał na podstawie i w granicach prawa nie nieuwzględniając wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych przez Skarżącą świadków,
■ art. 75 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 136 Kpa poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego oraz odstąpienie od przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie;
art. 7 Kpa poprzez uznanie, iż organ administracyjny podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej pomimo nieuwzględnienia wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z wnioskowanych przez niego świadków, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez uznanie, że organ odwoławczy orzekł na podstawie całego zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz że w żadnej mierze organ ten nie naruszył obowiązku zebrania i wyczerpującego ocenienia materiału dowodowego w sprawie,
■ art. 8 Kpa poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organ administracyjny II instancji przeprowadzone zostało w sposób budzący zaufanie do organów Państwa,
■ art. 11 w zw. z art. 107 § 3 media parte w zw. z § 1 media parte Kpa poprzez uznanie, iż organ administracyjny I instancji oraz organ administracyjny II instancji wyjaśniły Stronie zasadność nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego przez stronę świadków,
■ art. 107 § 3 media parte w zw. z § 1 media parte Kpa poprzez uznanie, iż prawidłowo organ II instancji nie uchylił decyzji organu I instancji pomimo ewidentnej wadliwości decyzji I instancyjnej z uwagi na brak tożsamości podstawy prawnej z uzasadnieniem prawnym,
- 2. istotne naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1, art. 15 oraz art. 81 Kpa - które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez uznanie, że organ administracyjny nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i umożliwił jej wypowiedzenie się w sprawie co do wszystkich materiałów zgromadzonych w postępowaniu oraz iż organ administracyjny orzekał na podstawie dowodów co do przeprowadzenia których strona miała możliwość wypowiedzenia się;
- 3. istotne naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez "nieuchylenie wadliwej decyzji administracyjnej w oparciu o niepowołane w skardze z 8 października 2006 r. lecz zawierające się w ramach sprawy administracyjnej art. 7 oraz 2 Konstytucji RP oraz art. 15 Kpa",
- 4. istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - mogące mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe uzasadnienie wyroku i brak wyjaśnienia podstaw i przesłanek, którymi kierował się sąd pierwszej instancji przy wydawaniu skarżonego wyroku, a także
- - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez mogące mieć wpływ na wynik sprawy istotne naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 3 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż przepis ten nie ma zastosowania w sprawie oraz w zw. z § 2 ust 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż zastosowanie tego przepisu w niniejszym wypadku nie zostało wyłączone przez § 3 ust. 3 tego rozporządzenia,
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący skoncentrował się przede wszystkim na zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a także przepisów rozporządzenia tj. § 3 ust. 3 i § 2 ust. 2.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod uwagę z urzędu nieważność postępowania, której przesłanki wskazane zostały wyczerpująco w § 2 tego artykułu. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nieważności postępowania nie stwierdził.
Jak stanowi art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- - naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię (niewłaściwe odczytanie treści normy prawnej) lub niewłaściwe zastosowanie (dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego),
- - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach, a odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Składający skargę kasacyjną zarzuca, iż Sąd I instancji m.in. naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. i pozostawił w obrocie prawnym decyzję, która naruszała wskazane już przepisy postępowania administracyjnego Kpa. Zdaniem kasatora, istotne naruszenia prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego doprowadziły do pominięcia istotnych okoliczności i uniemożliwiły ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy, czego Sąd I instancji nie zauważył.
Z powyższymi zarzutami zgodzić się nie można. Prowadzone w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej postępowanie przebiegać musi z poszanowaniem zasady rzetelnej procedury i przy zachowaniu obowiązku respektowania prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa.). Reguła ta wyraża się takim działaniem organu administracji, które zmierza do wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego umożliwiającego zastosowanie określonej normy prawa materialnego. Realizacji tej zasady służą dalsze przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a zwłaszcza zamieszczony w rozdziale 4 ("Dowody") przepis art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Zgodnie z dyspozycją pierwszego z wymienionych przepisów organ zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie dopiero na tej podstawie, stosownie do art. 80 Kpa., do dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona i czy może stanowić podstawę faktyczną wydania decyzji.
Podkreślenia wymaga, że w przypadku poddania rozstrzygnięcia ostatecznej kontroli sądowej, niedochowanie przez organ rygorów procesowych tylko wtedy będzie prowadziło do jego uchylenia, jeśli stwierdzone przez sąd administracyjny naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niedopatrzenia się przez sąd takiej zależności, skarga na rozstrzygnięcie będzie podlegała oddaleniu.
W przedmiotowej sprawie okolicznością, która wymagała udowodnienia było, czy skarżąca Spółka E. wykonywała niedozwolony, bo z naruszeniem przepisów o okresowym ograniczeniu ruchu pojazdów, transport drogowy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 5 utd. ten, kto wykonuje transport drogowy (...) naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów (...) w zakresie okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy. Zakaz ruchu na drogach dla pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, wprowadziło rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 161, poz. 1565). Stosownie do § 2 pkt 1 tego rozporządzenia dniem, w którym obowiązywał zakaz poruszania się w/w pojazdów był m.in. dzień Bożego Ciała (lit. "g") i zakaz dotyczył godzin od 7.00 do 22.00.
Zakazem objęty był również, stosownie do pkt 2 cyt. paragrafu, w godzinach od 18.00 do 22.00 dzień poprzedzający wskazane święto. Zatrzymanie należącego do skarżącej Spółki pojazdu o masie powyżej 12 ton miało miejsce dnia [...] czerwca 2006 r. (w przeddzień Bożego Ciała) o godzinie [...] (obowiązywał zakaz ruchu), co wynika z protokołu kontroli pojazdu, a co przyznaje sama zainteresowana Spółka, twierdząc iż okoliczność ta jest bezsporna (uzasadnienie odwołania od decyzji I instancji). Nie jest zatem zrozumiałe domaganie się przez skarżącą w toku postępowania przeprowadzenia dowodu na okoliczność w jaki sposób organ ustalił godzinę [...] jako godzinę kontroli i stawianie z tego tytułu zarzutu błędnych ustaleń faktycznych. Zarówno godzina zatrzymania ([...]), jak też godzina sporządzenia protokołu ([...]) uwidocznione zostały w podpisanym przez kierowcę protokole kontroli. Powyższą okoliczność wyeksponował WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i konstatacje Sądu I instancji w tym względzie są prawidłowe.
Kolejną okolicznością istotną w sprawie było, czy do wykonywanego w czasie zakazu ruchu transportu znajduje zastosowanie przepis § 3 ust. 1 i ust. 3 cyt. rozporządzenia zwalniający z rygorów określonych § 1 i § 2 określone pojazdy, czy to ze względu na określony ładunek lub przedmiot przewozu, czy to ze względu na wykonywanie czynności dowozowo-odwozowych na odcinku między miejscem nadania lub przeznaczenia a najbliższym terminalem transportu kombinowanego lub w promieniu 150 km. od terminalu morskiego. W aktach sprawy znajduje się dokument CMR międzynarodowy list przewozowy, gdzie jako przewoźnik figuruje skarżąca Spółka E., z którego wynika, że przewożonym w dniu kontroli towarem był bentomat, którego przewóz nie został wymieniony w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Organ I instancji ocenił przewożony ładunek pod kątem ewentualnego zwolnienia spod zakazu ruchu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji, wyjaśniając dlaczego nie zastosował wobec kontrolowanego transportu § 3 ust. 1 rozporządzenia. Dokument CMR stanowiący dowód przedmiotu przewozu jako znany przewoźnikowi tj. skarżącej Spółce choćby z uwagi na przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 (Dz. U. z 200 r Nr. 50 poz.
61) - Prawo przewozowe – art. 35 ust. 1 i art. 38 ust. 1 i 2; podpisany przez jej właściciela H. E., stanowił jedyny pewny dowód przedmiotu przewozu. Nie mogą więc być uznane za uzasadnione zarzuty o niezapoznaniu się skarżącej z tym dowodem, tym bardziej, że znajdował się on w aktach sprawy. Naruszenie procesowe polegające na niezawiadomieniu skarżącej o dołączeniu do akt listu przewozowego, na podstawie którego wykonywała przewóz i ograniczeniu w ten sposób prawa jej czynnego udziału w postępowaniu, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy i nie uzasadniało uchylenia decyzji z tego powodu.
Za niezrozumiałe Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zaś z przyczyn już wyżej wskazanych za niezasadny zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a.
Następną kwestią ze względu na stawiane zarzuty naruszenia prawa procesowego, było ustalenie, czy do skontrolowanego transportu miało zastosowanie wyłączenie spod zakazu ruchu przewidziane w § 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Skarżąca Spółka utrzymywała, że transport korzystał z wyłączenia z zakazu ruchu ponieważ realizował się w obrębie 150 km. od terminalu morskiego w G., co miał zeznać P. O., o którego przesłuchanie w charakterze świadka wnioskowała skarżąca. Stwierdzić należy, że korzystanie z zeznań świadka w celu ustalenia długości trasy pomiędzy miejscem zatrzymania, a portem jest niecelowe, a to po pierwsze z uwagi na fakt, iż tego rodzaju informacja wynika z danych obiektywnych choćby z danych znajdujących się w każdym atlasie samochodowym, a po drugie z tego względu, iż byłaby to informacja zbędna z punktu widzenia prawa do ewentualnego zwolnienia spod zakazu ruchu na podstawie § 3 ust. 3 rozporządzenia.
W tym miejscu za niezasadne należy uznać również zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. wskazanego wyżej przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a dokonaną przez WSA wykładnię przepisu za prawidłową i wynikającą z gramatycznego jego brzmienia. Zgodnie z tym przepisem nie stosuje się zakazu ruchu w stosunku do pojazdów wykonujących czynności dowozowo-odwozowe na odcinku między miejscem nadania albo przeznaczenia, a najbliższym lądowym terminalem transportu kombinowanego lub w promieniu 150 km od terminalu morskiego. Przepis ustanawia zwolnienie z zakazu ruchu dla pojazdów wykonujących czynności dowozowo-odwozowe w dwóch przypadkach – w pierwszym dla pojazdu wykonującego przejazd na odcinku, którego jednym punktem jest miejsce nadania/przeznaczania, a drugim lądowy terminal transportu kombinowanego i w drugim gdy przejazd realizuje się na odcinku o promieniu 150 km od terminalu morskiego.
Jak zauważył Sąd I instancji, a co wynika z akt administracyjnych sprawy, kontrolowany pojazd zdążał do terminalu morskiego w G, stąd dla możliwości poruszania się po drogach pojazdu o dmc przekraczającej 12 ton niezależnie od obowiązującego w danym dniu zakazu ruchu, wymagane było zachowanie warunku dystansu przewozu na odległości nie przekraczającej 150 km. Za takim rozumieniem przepisu przemawia jego gramatyczna konstrukcja, zgodnie z którą alternatywnie podana możliwość zwolnienia z zakazu pojawia się po stwierdzeniu, że "przepisy § 1 i § 2 nie mają zastosowania do pojazdów wykonujących czynności "dowozowo-odwozowe". Ponieważ czynności te realizowane są od momentu rozpoczęcia przewozu, dystans 150 km do terminalu morskiego, o którym mowa w cyt. przepisie, mierzony musi być od tego właśnie miejsca, niezależnie od czasu rozpoczęcia przewozu (niezależnie od tego czy w danej godzinie danego dnia zakaz już działał, czy też nie). Przewoźnik, rozpoczynając przewóz podczas nieobowiązywania zakazu, wiedział jaką ma do przejechania odległość i orientował się ile czasu wymaga pokonanie tej trasy.
Przewoźnik wiedział w jakim dniu i w jakich godzinach obowiązuje zakaz ruchu, a zatem rozpoczynając przewóz, na znanym sobie dystansie, jeszcze w godzinie nieskrępowanego ruchu, powinien był zakładać że przewozu tego w czasie nieobowiązywania zakazu nie zakończy i tak zorganizować wykonywany przez siebie transport, aby nie można było postawić mu zarzutu naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.