Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie obowiązku opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym.
Sąd w uzasadnieniu wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu była czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotycząca obowiązku uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. WSA wyjaśnił, że niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone po terminie i uznano je za bezskuteczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżąca spółka dowiedziała się o konieczności uiszczenia opłaty administracyjnej w dniu 6 marca 2013 r., dlatego też czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął z końcem 20 marca 2013 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło jednak dopiero 27 czerwca 2013 r.
Wobec powyższego należało przyjąć, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, co oznacza, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji