Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2201/14 oddalił skargę A. L. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (KRRiT) decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) i art. 104 k.p.a. odmówiła A. L. umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za wskazany we wniosku okres.
Na skutek odwołania strony KRRiT decyzją z [...] czerwca 2014 r. uchyliła zaskarżoną decyzję w kwestii odsetek umarzając odsetki za zwłokę w uiszczaniu opłat abonenckich w kwocie 199,24 zł i utrzymała w mocy tę decyzję w części dotyczącej odmowy umarzania zaległości w płatności opłat abonamentowych w kwocie 798 zł.
A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższa decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie miał zastosowania 3-letni termin przedawnienia. Do opłat abonamentowych należy w tym zakresie stosować Ordynację podatkową, a nie przepisy Kodeksu cywilnego bowiem zgodnie z art. 1 Kodeksu cywilnego reguluje on stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi, a zagadnienia związane z opłatami abonamentowymi są natomiast częścią prawa publicznego, a ściślej daniowego, czyli regulujące stosunki władzy publicznej z jednostkami.
A. L. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Skarga kasacyjna nie zawiera żadnych zarzutów jedynie w uzasadnieniu skargi jej autor wskazuje, że argumentacja Sądu odnośnie 3 - letniego przedawnienia nie jest przekonująca oraz podnosi, że Sąd pominął zasadę słuszności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została odrzucona z uwagi na brak przytoczenia podstaw kasacyjnych.
W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia.
Tylko w tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Natomiast brak sformułowania jakikolwiek zarzutów sprawia, że skarga kasacyjna nie spełnia określonych w art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wymogów formalnych co uniemożliwia jej rozpoznanie.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej i nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, Nr 3, poz. 72, s. 142).
W konsekwencji, trzeba przyjąć, że pominięcie w skardze kasacyjnej wymienionych wyżej elementów uniemożliwia rozpoznanie sprawy i w związku z tym czyni skargę niedopuszczalną (zob. B. Gruszczyński, Skarga kasacyjna w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2005, nr 1, s. 17). Stanowi to - zgodnie z art. 178 p.p.s.a. - podstawę do jej odrzucenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10).
Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna ulegała odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Jest to - stosownie do art. 180 p.p.s.a. - przesłanka do jej odrzucenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.