Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 października 2005 r. odrzucił skargę S. N. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja Prezesa ZUS została doręczona S. N. w dniu 26 lipca 2005 r. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję w dniu 27 sierpnia 2005 r. z uchybieniem terminu, uzasadniającym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucenie skargi.
W skardze kasacyjnej S. N. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 26 lipca 2005 r., a także naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi.
W uzasadnieniu postawionych zarzutów autor skargi kasacyjnej podniósł, że skarga została wniesiona w terminie, ponieważ decyzja Prezesa ZUS w dniu 26 lipca 2005 r. została doręczona W. N., który przekazał ją adresatowi dopiero w dniu 4 sierpnia 2005 r. W opinii skarżącego, skuteczne doręczenie pisma nastąpiło w dniu 4 sierpnia 2005 r., a zatem termin do wniesienia skargi mijał w dniu 3 września 2005 r. Naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do odrzucenia prawidłowo, tj. w terminie, wniesionego środka zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Prawidłowo sformułowane w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., winny zawierać konkretne przepisy prawa, które, zdaniem wnoszącego skargę, zostały naruszone, a także uzasadnienie zarzutu ich naruszenia. Ograniczenie rozpoznania sprawy do granic określonych w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd, poza przypadkiem nieważności postępowania, może odnieść się wyłącznie do przepisów prawa, które powołała strona w skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Z treści skargi kasacyjnej wywieść można, iż skarżący kwestionuje przyjęte przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, a w szczególności brak podstaw do uznania prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji Prezesa ZUS w dniu 26 lipca 2005 r. Zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, skarżący jednocześnie nie wskazał w skardze kasacyjnej jakichkolwiek przepisów postępowania naruszonych przez Sąd I instancji, do których Naczelny Sąd Administracyjny powinien się odnieść przy rozpoznawaniu niniejszej skargi kasacyjnej. W tych warunkach ze względu na brak tego rodzaju zarzutów oraz ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, Sąd mógł rozważać zatem jedynie zarzut naruszenia przepisu postępowania wskazanego przez stronę skarżącą, a mianowicie art. 53 § 1 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia tego przepisu wynika z jego nieprawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji, co doprowadziło, zdaniem skarżącego, do odrzucenia prawidłowo wniesionego środka zaskarżenia. Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu powyższego zarzutu nie wskazał jednak na czym polegało niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 53 § 1, ograniczając się jedynie do określenia wpływu naruszenia na wynik sprawy. Akcentowany w uzasadnieniu skargi sposób doręczenia decyzji skarżącemu, tak jak i powoływane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszą się do kwestii określenia przesłanek przyjęcia prawidłowości doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 72 p.p.s.a. Skarżący nie podniósł w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu, przez co niezakwestionowane ustalenie Sądu odnośnie doręczenia skarżącemu decyzji w dniu 26 lipca 2005 r. powoduje, iż Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu nieprawidłowego zastosowania art. 53 § 1 p.p.s.a., określającego trzydziestodniowy termin wniesienia skargi do sądu. Zarzut naruszenia art. 53 § 1 p.p.s.a., jako całkowicie nietrafny, nie mógł zatem także stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.