Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1531/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. K. i T. B. na czynność Zarządu Województwa Dolnośląskiego z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnego wyniku oceny merytorycznej projektu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Dyrektor Instytucji Pośredniczącej Aglomeracji Wałbrzyskiej pismem z [...] października 2016 poinformował J. K. i T. B. o negatywnym wyniku oceny merytorycznej projektu "[...]", ponieważ ich projekt nie spełnił kryteriów merytorycznych, tj. "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy", "Plan finansowy" oraz "Zachowanie trwałości" – zawartych w "Kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014- 2020", zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPO WD.
Pismem z [...] grudnia 2016 r. Zarząd Województwa Dolnośląskiego nie uwzględnił protestu skarżących na powyższe rozstrzygnięcie.
Odnosząc się do zarzutu, że wnioskodawcy, jak zostało zaznaczone w promesie, posiadali zdolność kredytową, organ nie podzielił takiego przekonania strony skarżącej z uwagi na korelacje kryterium "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy" z kryteriami "Plan finansowy" oraz "Zachowanie trwałości", wobec czego uznał, że one także zostały właściwie ocenione na pierwszym etapie. Przedstawiona promesa zawarcia umowy pożyczki została uznana za niewystarczający dokument potwierdzający finansowanie inwestycji i posiadanie zdolności kredytowej przez wnioskodawcę. Eksperci oceniający przedmiotowy projekt uznali, że przedłożona promesa zawarcia umowy pożyczki zamiast promesy kredytowej, umowy kredytowej lub promesy leasingowej na minimalną kwotę równą wartości dofinansowania jest niewystarczająca do uznania przedmiotowego kryterium za spełnione, w związku z czym przeprowadzili ocenę sytuacji finansowej wnioskodawcy.
Na etapie zatem dokonywanej oceny nie było możliwości uznania kryteriów "Plan finansowy" oraz "Zachowanie trwałości" za spełnione. Wnioskodawca nie załączył do wniosku umowy pożyczki. W przypadku finansowania projektu z pożyczki należało dostarczyć umowę pożyczki, z potwierdzeniem jej rejestracji we właściwym urzędzie skarbowym.
WSA we Wrocławiu oddalił skargę na powyższą czynność.
WSA uznał, że z "Regulaminu Konkursu Nr [...]" wynika, że przyjęte kryteria wyboru projektów dla Poddziałania 1.5.2 Schemat 1.5.A oraz instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu stanowią załączniki do tego regulaminu (opatrzone kolejno numerami 2 i 3), a zatem należy uznać, że są jego integralną częścią, przy czym instrukcję cechuje większy stopień uszczegółowienia, ale w ocenie Sądu nie zawiera ona w rozpatrywanym kontekście treści wykluczających się lub sprzecznych z regulaminem bądź załącznikiem nr 3.
Zdaniem Sądu w sprawie sporne jest kryterium: "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy", które pozostaje w ścisłej korespondencji z dwoma kolejnymi kryteriami, których według oceny ekspertów i orzekających instytucji nie spełniono, a mianowicie – "Plan finansowy" oraz "Zachowanie trwałości". Powołane kryteria merytoryczne mieszczą się w zakresie oceny finansowo-ekonomicznej projektu. W załączniku nr 3 do regulaminu, w zakresie kryterium 1 – "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy" – stwierdzono, że w ramach tego kryterium będzie sprawdzane, czy sytuacja finansowa wnioskodawcy gwarantuje możliwość realizacji projektu (z uwzględnieniem innych zadań inwestycyjnych) – w zależności od typu wnioskodawcy i z uwzględnieniem odpowiednich zapisów ustawowych, np. ustawy o finansach publicznych.
Dodatkowo zawarto (w przypisie 5, w pozycji "Opis znaczenia kryterium") informację, że posiadanie promesy kredytowej, umowy kredytowej, promesy leasingowej na minimalną kwotę równą wartości dofinansowania, oznaczać będzie spełnienie tego kryterium. W pozostałych przypadkach dokonana zostanie ocena sytuacji finansowej.
W instrukcji natomiast (strona 38), w sekcji T "Źródła finansowania projektu", w pkt 3 "Środki gwarantowane przez Wnioskodawcę" – podano, że: "Należy wskazać wartość wydatków kwalifikowanych i należy wskazać wartość wydatków kwalifikowalnych i niekwalifikowalnych w ramach projektu, które będą finansowane ze środków własnych do momentu wypłaty wsparcia, w podziale na: kredyt bankowy, leasing, kredyt bankowy udzielony ze środków Europejskiego Banku Inwestycyjnego, środki własne Wnioskodawcy, zaliczka (dotyczy wydatków kwalifikowanych)
Posiadanie środków finansowych na realizację projektu powinno być uprawdopodobnione poprzez dostarczenie wraz z wnioskiem o dofinansowanie następujących, przykładowych dokumentów (oprócz kopii umowy, promesy kredytowej i promesy leasingu):
- - wyciąg/zaświadczenie z banku z rachunków bankowych Wnioskodawcy, w tym rachunków inwestycyjnych ze wskazaniem środków na nich zgromadzonych nie starszych niż 7 dni kalendarzowych do dnia składania wniosku o dofinansowanie;
- - w przypadku finansowania projektu z pożyczki należy dostarczyć umowę pożyczki, z potwierdzeniem jej rejestracji we właściwym urzędzie skarbowym, a także dokumenty potwierdzające fakt posiadania środków finansowych przez pożyczkodawcę, np. jak wyżej zdefiniowane;
- - w przypadku dopłaty do kapitału spółki – dokumenty statutowe spółki wraz z potwierdzeniem wpływu środków pieniężnych z omawianej operacji na konto Wnioskodawcy;"
Zdaniem WSA z treści dokumentacji konkursowej wynika, że dla uznania wprost omawianego kryterium za spełnione – to znaczy bez osobnego badania na etapie oceny wniosku sytuacji finansowej wnioskodawcy – należy do wniosku dołączyć promesę kredytową, umowę kredytową, bądź promesę leasingową. Dokumenty te mają służyć uprawdopodobnieniu na dzień złożenia wniosku (a nie np. na dzień składania protestu), że wnioskodawca posiadać będzie środki finansowe gwarantujące realizację zamierzonego przedsięwzięcia. Tymczasem w sytuacji, gdy wnioskodawca zakłada finansowanie projektu nie z kredytu bądź leasingu, lecz z pożyczki, nie przewidziano dla uprawdopodobnienia posiadania środków z tego tytułu samej promesy pożyczkowej, lecz umowę pożyczki i to uprzednio zarejestrowaną we właściwym urzędzie skarbowym wraz z wymogiem jednoczesnego udokumentowania posiadania środków finansowych.
W ocenie Sądu, treść dokumentacji konkursowej – skierowanej do wszystkich aplikujących w konkursie – jest jasna, nie stoi ze sobą w sprzeczności, i nie może budzić wątpliwości co do zasad wykazania źródeł finansowania projektu zgłoszonego do konkursu. Przedstawione reguły nie są sprzeczne z prawem i były wiadome stronie skarżącej od początku naboru wniosków.
Sąd uznał, że warunki w przypadku pożyczki zatem zostały obostrzone w tym sensie, że w razie ich niedochowania nie uważa się nieprzedstawienia umowy pożyczki za brak formalny, lecz na etapie oceny spełnienia komentowanego kryterium dokonuje się oceny wiarygodności sytuacji finansowej wnioskodawcy na podstawie danych zawartych we wniosku. Bezsprzecznie zaś z danych wniosku – z uwzględnieniem, że na dzień składania wniosku strona skarżąca nie posiadała deklarowanych (z tytułu pożyczki) środków, nie dysponowała bowiem umową pożyczki – wynikało, że nie zagwarantowała realizacji projektu w zakresie wkładu własnego, jak zasadnie – zdaniem WSA – przyjęli eksperci oraz orzekające instytucje. Konkluzja ta przy porównaniu wstępnej deklaracji (promesy) udzielenia pożyczki na kwotę 1.813.345,07 PLN z wnioskowaną przez stronę skarżącą wielkością dofinansowania projektu wynoszącą 810.000,00 PLN oraz wartością całkowitą projektu (2.214.000,00 PLN), a także w zestawieniu z faktycznie posiadanymi środkami przez stronę skarżącą na dzień złożenia wniosku oraz informacją, że inwestycja będzie finansowana z pożyczki w wysokości ponad 1.813.000 PLN – została uznana przez Sąd za oczywistą. W ocenie WSA nie można zarzucić takiej ocenie dowolności ani arbitralności.
WSA stwierdził, że umowę pożyczki przedłożono dopiero na etapie protestu, jednakże działanie takie należy uznać za spóźnione i przez to nieskuteczne, a nawet – gdyby dokument ten wzięto pod uwagę przy rozpatrzeniu protestu – naruszające zasady równego traktowania oraz przejrzystości zdefiniowane w art. 37 ustawy z dnia 22 lutego 2016 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217; dalej ustawa wdrożeniowa).
Tym samym ocena Instytucji Zarządzającej, że brak przedłożenia do wniosku umowy pożyczki, a w jej miejsce posiłkowanie się tylko promesą pożyczki, czyli umownego zobowiązania się do jej udzielenia pod warunkami w niej opisanymi (umowa przedwstępna), nie uwiarygodniało w wystarczającym stopniu deklarowanej kondycji ekonomiczno-finansowej strony skarżącej i nie dawało gwarancji posiadania środków finansowych – jest logiczna. Słusznie więc okoliczność zawarcia umowy pożyczki na późniejszym etapie procedury nie została uwzględniona przez Instytucję Zarządzającą przy rozpatrzeniu protestu.
W kontekście zarzutu skargi, odwołującego się do wyjaśnienia Instytucji Pośredniczącej przesłanej do firmy współpracującej ze stroną skarżącą, zgodnie z którym ujmowana w promesie "wskazana pożyczka będzie wzięta pod uwagę przy ocenie omawianego kryterium" Sąd zauważył, że przytoczona wypowiedź nie ma charakteru wiążącego, nie stanowi bowiem części dokumentacji konkursowej i nie została skierowana do strony skarżącej, a przede wszystkim została warunkowo sformułowana. Treść tej wypowiedzi nie może być zatem uznana za przesądzającą, zresztą w sytuacji strony skarżącej oceny niespełnienia kryteriów dokonano właśnie z uwzględnieniem danych finansowych zamieszczonych we wniosku.
W konsekwencji zdaniem Sądu trafna jest ocena IZ, że niespełnione zostały pozostałe kryteria – gdyż obejmowały one analizę finansowo-ekonomiczną, czyli występują w powiązaniu z kryterium pierwszym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucili naruszenie:
- 1. art. 37 ust. 1 i art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że instrukcja wypełniania wniosku zawierająca w swej treści sprzeczność i wprowadzająca zapisy odrębne od ustawy i regulaminu konkursu może zostać uznana za dokument rozwijający ustawę i regulamin konkursu. a opieranie się na w/w instrukcji odpowiada zasadzie przejrzystości, rzetelności, bezstronności oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.);
- 2. Rozdziału 4 punkt 1 podpunkt E Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej (zasada równego traktowania na etapie konkursowym) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że nie doszło do naruszenia prawa podczas oceny wniosku, podczas gdy zupełne pominięcie promesy pożyczki przedłożonej przez skarżących odbyło się z naruszeniem zasady równego traktowania wnioskodawców (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.);
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd meriti do wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów, tj. pominięcie zarzutu naruszenia zasady równego traktowania na etapie konkursowym oceny wniosków projektowych – naruszenie przepisów prawa procesowego pkt 2 skargi (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazania podstaw kasacyjnych.
Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc przeprowadzana w zakresie zdeterminowanym zarzutami, na których została oparta skarga kasacyjna.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia zasady równego traktowania na etapie konkursowym oceny wniosków projektowych, w ramach którego skarżący opisał charakter promesy pożyczki udzielonej przez A. oraz wskazywał, że ustalenie zasad konkursu z pominięciem możliwości oceny tego typu dokumentu godzi w zasadę równego traktowania.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. W judykaturze prezentowany jest pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09).
Ponadto przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, a stronie wdanie się w spór (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07, z 7 czerwca 2011r.,sygn. akt II GSK 601/10).
W uzasadnieniu każdego wyroku szczególnego rodzaju miejsce, oprócz wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zajmuje również ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji głównie skoncentrował się na podzieleniu argumentów organu, pomijając dokonanie oceny słuszności zarzutów podniesionych przez skarżących. Nie można bowiem uznać, że przyjęcie poglądu wyrażonego przez organ, czyni zadość obowiązkowi sądowoadministracyjnej kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez ten organ.
Należy podkreślić, że wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie obejmuje także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego. Z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. w CBOSA). W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że rolą pisemnego uzasadnienia jest odtworzenie procesu myślowego sędziów, który to proces doprowadził do wydania uzasadnianego rozstrzygnięcia. Tylko zatem spełniające ustawowe wymagania uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego daje rękojmię, że sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i umożliwia sądowi wyższej instancji dokonanie oceny, czy przesłanki, jakimi kierował się sąd, są trafne.
W rozpoznawanej sprawie skarżący dowodząc swoich racji wspierali je konkretnymi argumentami, a więc Sąd I instancji powinien uczynić je przedmiotem oceny i weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego.
Należy podkreślić, że każde postępowanie konkursowe dotyczące projektów ramach regionalnych programów operacyjnych finansowanych z funduszów UE różni się od siebie choćby pod względem przedmiotu, jego zakresu, wartości, stawianych wymagań czy stopnia złożoności. Treść wymaganych warunków udziału w postępowaniu jest zmienna w zależności od regulaminu konkursu. W tej sprawie skarżący przedstawili określone argumenty faktyczne i prawne, które w ich ocenie świadczą o naruszeniu przez Instytucje Zarządzającą zasady równego traktowania na etapie konkursowym oceny wniosków projektu pn. "[...]". Zatem Sąd I instancji kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie powinien się do niego odnieść, mając na uwadze przepis art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Dokonując analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie to zawiera deficyt odnoszący się do oceny ww. zarzutu i argumentacji skargi, które mogą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Właśnie z uwagi na ich charakter Sąd I instancji zobowiązany był odnieść się do nich w uzasadnieniu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów podważających prawidłowość dokonanej przez organy oceny projektu zgłoszonego przez skarżących kasacyjnie stanowi naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć trzeba, że w rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest to, czy wnioskodawcy – w świetle przepisów regulujących postępowanie konkursowe – spełnili kryterium "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy" i wykazali, że ich sytuacja finansowa gwarantuje możliwość realizacji projektu pn. "[...]".
W załączniku nr 3 do regulaminu stwierdzono, że w ramach kryterium "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy" należy sprawdzić, czy sytuacja finansowa wnioskodawcy gwarantuje możliwość realizacji projektu (z uwzględnieniem innych zadań inwestycyjnych) – w zależności od typu wnioskodawcy i z uwzględnieniem odpowiednich zapisów ustawowych, np. ustawy o finansach publicznych. Dodatkowo zawarto (w przypisie 5, w pozycji "Opis znaczenia kryterium") informację, że posiadanie promesy kredytowej, umowy kredytowej, promesy leasingowej na minimalną kwotę równą wartości dofinansowania, oznaczać będzie spełnienie tego kryterium. W pozostałych przypadkach dokonana zostanie ocena sytuacji finansowej. Powyższe oznacza, że przewidziane zostały dokumenty, których przedłożenie automatycznie prowadzi do spełnienia kryteriów, a przy ich braku, należy ocenić sytuację wnioskodawcy w oparciu o pozostałe załączone dokumenty i podane twierdzenia, przy czym należy zauważyć, że nie określono zamkniętego katalogu dokumentów, za pomocą których wnioskodawcy mogą wykazywać, że ich sytuacja finansowa gwarantuje możliwość realizacji projektu.
Taki sposób regulacji pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że wnioskodawcy za pomocą różnych środków dowodowych mogą wykazywać swoją sytuację finansową, natomiast przedłożenie wskazanych dokumentów (promesa kredytowa, umowa kredytowa, promesa leasingowa) zwalnia IZ z obowiązku sprawdzenia, czy sytuacja finansowa takiego wnioskodawcy, legitymującego się ww. dokumentami gwarantuje możliwość realizacji zamierzonego przedsięwzięcia.
Natomiast w instrukcji wypełnienia wniosku w pkt 3 "Środki gwarantowane przez wnioskodawcę" podano, że posiadanie środków finansowych na realizację projektu powinno być uprawdopodobnione poprzez dostarczenie wraz z wnioskiem o dofinansowanie następujących, przykładowych dokumentów (oprócz kopii umowy, promesy kredytowej i promesy leasingu):
- - wyciąg/zaświadczenie z banku z rachunków bankowych Wnioskodawcy, w tym rachunków inwestycyjnych ze wskazaniem środków na nich zgromadzonych nie starszych niż 7 dni kalendarzowych do dnia składania wniosku o dofinansowanie;
- - w przypadku finansowania projektu z pożyczki należy dostarczyć umowę pożyczki, z potwierdzeniem jej rejestracji we właściwym urzędzie skarbowym, a także dokumenty potwierdzające fakt posiadania środków finansowych przez pożyczkodawcę, np. jak wyżej zdefiniowane;
Biorąc pod uwagę powyższe uregulowanie, Sąd I instancji rozpoznając skargę powinien rozstrzygnąć, czy wskazanie w instrukcji wypełnienia wniosku dokumentów, jakie należy złożyć, aby spełnić kryterium "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy", w sytuacji gdy w regulaminie konkursu nie ma ich w tym zakresie żadnych ograniczeń, należy uznać za niezgodne z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Innymi słowy, WSA powinien ocenić, czy wprowadzenie w instrukcji wypełniania wniosku zamkniętego katalogu dokumentów, które należy dostarczyć w przypadku finansowania inwestycji z pożyczki pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi wyżej postanowieniami regulaminu konkursu.
Ponadto - biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w regulaminie – WSA powinien ocenić postępowanie organu w zakresie prezentowanego przez niego poglądu dotyczącego skutków nie przedłożenia przez wnioskodawcę jednego z taksatywnie wymienionych dokumentów (promesa kredytowa, umowa kredytowa, promesa leasingowa na minimalną kwotę równą wartości dofinansowania). Przy dokonywaniu tej oceny Sąd I instancji nie powinien pomijać faktu uzyskania przez wnioskodawców promesy pożyczki i przedłożenie tego dokumentu organowi. Przedłożona promesa pożyczki powinna zostać poddana analizie pod kątem jej wpływu na sytuację finansową wnioskodawcy, tym bardziej, że została wystawiona przez A. S.A., tj. jedną z wiodących instytucji finansowych zajmujących się udzielaniem pożyczek oraz leasingu, należącą do grupy kapitałowej A..
Sąd I instancji, kontrolując postępowanie organu, powinien ocenić charakter tej promesy, czy nie zawiera ona elementów promesy kredytowej oraz wziąć pod uwagę, że została wystawiona po zbadaniu zdolności kredytowej wnioskodawcy. W dalszej kolejności – w sytuacji gdy organ pominął badanie tej okoliczności, stwierdzając, że promesa pożyczki nie jest dokumentem potwierdzającym wiarygodność kredytową wnioskodawcy – WSA powinien jednoznacznie wypowiedzieć się, czy takie postępowanie organu narusza zasadę bezstronności i prowadzi do sprzecznej z prawem dyskryminacji przedsiębiorców ubiegających się o dofinansowanie, tj. narusza zasadę równego traktowania na etapie konkursowym oceny wniosków projektowych zgodnie z "Wytycznymi w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020" – Rozdział 4 punkt 1 podpunkt E (wydanymi na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4). Stosownie do w/w aktu, zasadę równego traktowania rozumie się jako zakaz stosowania regulaminu konkursu w sposób skutkujący faworyzowaniem niektórych wnioskodawców kosztem pozostałych.
Z uwagi na trafność zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił rozpoznawany środek odwoławczy. W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji uwzględni powyższe rozważania i oceny, ustosunkuje się do wszystkich zarzutów skargi, dając wyraz swojemu stanowisku w uzasadnieniu wyroku, sporządzonemu zgodnie z warunkami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając na rzecz skarżących kwotę 560 zł. Koszty postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie obejmują poniesione przez stronę opłaty sądowe, to jest wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (100 zł), a także wynagrodzenie adwokata, reprezentującego skarżących również przed Sądem I instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, a także udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (360 zł).