Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 182/15, odrzucił skargę K.G. (dalej zw. skarżąca) na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 26 stycznia 2015 r. Wyznaczony termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął z dniem 2 lutego 2015 r. (poniedziałek).
Wpis sądowy wpłynął w dniu 4 lutego 2016 r. (data wpłaty wynikająca z potwierdzenia wpisu do rejestru opłat sądowych, k. [...] akt sądowych)
Zdaniem Sądu pierwszej instancji uiszczenie wpisu po terminie nie mogło być uznane za skuteczne uzupełnienie braku formalnego skargi dlatego też na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
K.G. wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że skarżąca pomimo wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w zakreślonym terminie 7 dni nie uiściła należnej opłaty, co skutkowało odrzuceniem skargi, podczas gdy obowiązek taki skarżąca wykonała w zakreślonym terminie.
art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że skarżąca pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w zakreślonym terminie nie dokonała uzupełnienia, co skutkowało odrzuceniem skargi, podczas gdy obowiązek taki skarżąca wykonała w zakreślonym terminie.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom Sądu uiściła wpis w terminie zakreślonym przez Przewodniczącego Wydziału. W dniu 30 stycznia 2015 r. wpłaciła w A. w P. kwotę 100 zł na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Na dowód powyższego przedstawiła kserokopię polecenia przelewu z dnia 30 stycznia 2015 r.
Skarżąca podkreśliła, że dokonanie płatności w A. było i jest tym samym co dokonanie przelewu bankowego czy też nadanie przekazu pocztowego pieniężnego. Dokonując płatności w A. skarżąca działała w przeświadczeniu, że dokonała płatności w terminie.
Ponadto jednoznacznie uznała, że uczyniła zadość wymogom stawianym przez przepisy prawa i w wyznaczonym terminie dokonała wpłaty, do której została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, a data wynikająca z potwierdzenia wpisu do rejestru opłat sądowych nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że datą uiszczenia wpisu sądowego za pomocą przelewu jest dzień złożenia dyspozycji, a nie dzień jego realizacji (post. NSA z 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt I FSK 1157/05). To stanowisko zostało potwierdzone w postanowieniu z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1946/08, w którym NSA uznał, że przy uiszczaniu opłaty przelewem o zachowaniu terminu decyduje data złożenia przez stronę zlecenia w banku lub instytucji uprawnionej do przyjmowania zleceń dokonania przelewu, pod warunkiem, że w tej dacie, a przynajmniej przed upływam terminu do wniesienia opłaty, istniało pokrycie tej kwoty na rachunku strony. Podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z 5 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 313/09, gdzie stwierdził, że momentem mającym znaczenie dla oceny daty uiszczenia opłaty sądowej przelewem będzie moment złożenia dyspozycji przez stronę.
W przypadku uiszczenia opłaty za pośrednictwem instytucji finansowej innej niż bank lub polska placówka pocztowa, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1376) skutek prawny wniesienia opłaty (tj. dzień wydania dyspozycji polecenia przelewu) następuje jedynie w przypadku przyjęcia tej opłaty przez uprawnioną instytucję, która posiada zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego uprawniające do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym, w rozumieniu art. 2 prawa bankowego (post. NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2746/14 oraz post. NSA z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 381/11)
W rozpoznawanej sprawie, z załączonego do skargi kasacyjnej potwierdzenia wpłaty wynika, że skarżąca w dniu 30 stycznia 2015 r. uiściła wpis za pośrednictwem A. w P. Wyżej wskazany podmiot figuruje w powszechnie dostępnym Rejestrze Usług Płatniczych prowadzonym przez Komisję Nadzoru Finansowego, o czym świadczy nadany numer [...] oraz oznaczenie działalności która polega na "świadczeniu usług przekazu pieniężnego".
W związku z powyższym wpłata w ww. A. ma taki sam skutek jak wpłata w bankach lub innych instytucjach pocztowych dlatego też w przedmiotowej sprawie datą uiszczenia wpisu sądowego za pomocą przelewu jest dzień złożenia dyspozycji, a nie dzień jego realizacji.
Ponieważ siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu upływał w dniu 2 lutego 2015 r., a skarżąca dokonała wpłaty w dniu 30 stycznia 2015 r. należało uznać, w świetle powołanego orzecznictwa NSA, że skarżąca nie uchybiła temu terminowi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, o który wnosił skarżący w skardze kasacyjnej, nie został zasądzony, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, opubl. w: ONSAiWSA 2008/2/23).