Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 471/12 odrzucił skargę Z. K. na informację Zarządu Województwa [...] o nr [...] dotyczącą odpowiedzi na wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia protestu dotyczącego oceny merytoryczno-technicznej wniosku o nr [...] złożonego w ramach konkursu Nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podniósł, że zakres spraw podległych orzekaniu sądów administracyjnych, czyli istnienia dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej, określa art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przy czym – stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy - przepisem szczególnym określającym sprawy poddane kontroli sądowoadministracyjnej jest art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.).
Przepis ten stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r., wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Z przytoczonych regulacji WSA wywiódł, że nie jest dopuszczalna droga sądowoadministracyjna na informację właściwej instytucji zarządzającej, udzieloną w odpowiedzi na wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia protestu dotyczącego oceny merytoryczno-technicznej wniosku złożonego w ramach konkursu.
Odpis postanowienia WSA z dnia 3 kwietnia 2012 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 24 kwietnia 2012 r. (karta 30 akt Sądu I instancji).
Z. K. złożył w dniu 24 maja 2012 r. (data stempla pocztowego) za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, którą Sąd I instancji przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w dniu 16 lipca 2012 r.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów:
- - Konstytucji RP - a to art. 178 ust. 1 i 190 ust. 1 i 3 przez niedokonanie oceny konstytucyjności art. 5 pkt 11, art. 30 b ust. 1 i art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. oraz art. 2 i 7 oraz art. 87 Konstytucji w zw. z art. 37 u.z.p.p.r. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie w jakim przepis wyłącza zastosowanie k.p.a.,
- - przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – a to art. 30b ust. 5 przez błędną wykładnię twierdzącą, że pozostawienie środka odwoławczego bez rozpatrzenia nie jest informacją o negatywnym wyniku procedury odwoławczej - z naruszeniem art. 3 § 2 w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 30e u.z.p.p.r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Treść zaskarżonego postanowienia jak i zarzuty postawione w skardze kasacyjnej wskazują, że poza sporem pozostaje, że sprawa należy do zakresu uregulowanego ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Zgodnie z art. 30 d ust. 1 tej ustawy wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis art. 30c ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Z kolei w myśl stosowanego "odpowiednio" art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. wniesienie skargi: 1) po terminie /.../), 2) niekompletnej, 3) bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie /.../ - powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.
W rozpoznawanej sprawie - skoro poza sporem odpis zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skutecznie doręczono stronie w dniu 24 kwietnia 2012 r. - termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie w dniu 8 maja 2012 r. Skarga kasacyjna Z. K. została wniesiona w dniu 24 maja 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. - zatem dodatkowo z naruszeniem wymogu wnoszenia jej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji za datę wniesienia skargi kasacyjnej należało uznać dzień przekazania jej przez Sąd I instancji Naczelnemu Sądu Administracyjnemu, co nastąpiło w dniu 16 lipca 2012 r.
Nie ulega zatem kwestii, że skarga kasacyjna została wniesiona po prawem przewidzianym terminie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.