Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 1246/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z 9 grudnia 2016 r. (sygn. akt I SA/Po 1946/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: ppsa), oddalił skargę W. S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu (dalej: Dyrektor IC) z [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: ugh) w lokalu przy ul. [...], w którym działalność gospodarczą prowadził skarżący. Podczas kontroli stwierdzono, że we wspomnianym lokalu znajdują się m.in. cztery urządzenia do gier o nazwie [...]. Przesłuchano także w charakterze świadka S. Ś., który zajmował się serwisowaniem skontrolowanych urządzeń i potwierdził, że ich właścicielem jest skarżący, a do uruchomienia automatów konieczne jest ich zasilenie pieniędzmi.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu (dalej: Naczelnik UC) wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 48 000 zł za urządzanie gier na czterech automatach poza kasynem gry. Opierając się na zebranym materialne dowodowym (w tym przeprowadzonych podczas kontroli eksperymentach oraz na ekspertyzach biegłego sądowego), Naczelnik UC uznał, że gry na skontrolowanych automatach są grami na automatach w myśl art. 2 ust. 3-5 ugh.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji Naczelnika UC. Zarzucił m.in. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ugh przez wydanie decyzji na podstawie przepisu, który nie został poddany procedurze notyfikacji.

Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC. Dyrektor IC uznał, że art. 14 ust. 1 ugh nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zaś sformułowania zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie można bezpośrednio utożsamiać z art. 14 ust. 1 ugh. Zdaniem Dyrektora IC, art. 89 ugh nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Uznanie tego przepisu za przepis techniczny z uwagi na brak jego notyfikacji i pozbawienie państwa możliwości sprawowania nadzoru nad działalnością hazardową byłoby - w ocenie Dyrektora IC - naruszeniem podstawowych norm prawnych pochodzących wprost z konstytucji RP.

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję Dyrektora IC. Powtórzył w niej zarzuty podniesione w odwołaniu. Natomiast w piśmie z 23 grudnia 2015 r. skarżący dodał, że naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh polegało także na błędnej wykładni pojęcia "urządzającego gry", jako obejmującego podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automat do gier, bez dokonywania żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ugh i niezasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej.

WSA oddalił skargę.

WSA nie podzielił stanowiska skarżącego, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L 204 z 21 lipca 1998 r., s. 37 ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE). Sąd powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, w której stwierdzono, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny charakter art. 14 ust. 1 ugh. WSA stwierdził, że na mocy art. 269 § 1 ppsa uchwała ta ma charakter wiążący w niniejszej sprawie.

W ocenie WSA, zawarte w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh pojęcie "urządzającego gry" należy rozumieć szeroko. "Urządzanie gier" obejmuje zatem podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ugh. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 ugh to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Zdaniem WSA, urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne ich prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie.

Zdaniem WSA, zachowania skarżącego świadczą o tym, że jest on urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący jest właścicielem spornych czterech automatów, które zostały zainstalowane w jego lokalu. W ocenie WSA, oczywistym jest, że podmiot, który czerpie wprost zyski z działalności hazardowej (sensu largo) uregulowanej w ugh powinien być uznany za urządzającego gry.

WSA zwrócił również uwagę, że w sprawie zakończonej nieprawomocnym wyrokiem z 6 lipca 2016 r. (sygn. akt I SA/Po 1505/15) ujawniono, że 29 maja 2014 r. (a zatem niecałe trzy miesiące przed ujawnieniem okoliczności urządzania gier w sprawie niniejszej) skarżący urządzał gry na czterech innych automatach do gier w tym samym lokalu, za co nałożono na niego karę pieniężną. Zdaniem WSA, skarżący miał zatem pełną świadomość ryzyka decyzji o kontynuowaniu działalności hazardowej i w konsekwencji uznania go za podmiot urządzający gry w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty na mocy art. 188 ppsa, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych za obie instancje.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. I. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
2. 1) art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, przez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 ugh w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh oraz ww. przepisów dyrektywy 98/34/WE, wyrażającą się mylnym założeniem, że kara pieniężna z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh mogła być zastosowana względem skarżącego, podczas gdy przepisy te wskutek zaniechania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku notyfikacji projektu ugh Komisji Europejskiej, jako nienotyfikowana "regulacja techniczna", nie mogą być stosowane, a tym samym nie mogą być prawną podstawą nałożenia na skarżącego ujemnej sankcji finansowej; z powyższym błędem wiąże się zaś mylne niezastosowanie przez WSA wynikającej z przepisów dyrektywy 98/34/WE w świetle wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) sankcji bezskuteczności względem art. 14 ust. 1 ugh w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej;
3. II. mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:
4. 1) art. 3 w zw. z art. 106 § 4, art. 131 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ppsa przez nierozważnie wszystkich argumentów przedstawionych w skardze, przede wszystkim wskutek pominięcia w rozważaniach WSA twierdzeń skargi dotyczących roli skarżącego sprowadzającej się do wynajęcia lokalu na rzecz spółki faktycznie urządzającej gry ([...] Sp. z o.o.) oraz braku jakichkolwiek innych działań z jego strony, przy nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego (w tym zeznań S. Ś.), którego zebranie w sprawie wszczętej z urzędu z konieczności obciąża organ postępowania, oraz przy nierozważeniu, że sednem ukarania skarżącego nie była okoliczność, zgodnie z decyzją ostateczną, że skarżącego uznano za urządzającego gry na przedmiotowych urządzeniach, a to z uwagi na fakt, iż przedmiotowe automaty znajdowały się w miejscu wykonywania przez niego działalności gospodarczej, przeciwko któremu to "automatyzmowi" w kwalifikacji skarżącego jako "urządzającego gry" skierowane były argumenty skargi, czego WSA w swoim orzeczeniu nie rozważył (nie dokonawszy także oceny faktu serwisowania automatów przez S. Ś., a zatem podmiot trzeci, niedziałający przecież z polecenia skarżącego), jak również przy powołaniu się przez sam WSA na sprawę I SA/Po 1505/15, gdzie podnoszony był ten sam problem faktyczny w postaci błędnego pominięcia roli innego podmiotu jakim była eksploatująca automaty [...] Sp. z o.o.;
5. 2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613; dalej: Op) przez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji gdy nastąpiło rażące naruszenie przez organy celne prowadzące postępowanie przepisów procedury podatkowej regulującej postępowanie dowodowe, w postaci nieustalenia stanu faktycznego oraz oparcia decyzji o wymierzeniu kary za "urządzanie gier" w zasadzie wyłącznie na samej fizycznej obecności automatów w lokalu skarżącego, gdy tymczasem nie ustalono prawidłowo roli skarżącego (nie podjęto starań celem ustalenia jakiegokolwiek zespołu jego czynności związanych z automatem), ani nie zabezpieczono do postępowania umowy najmu zawartej z [...] Sp. z o.o. na wynajem powierzchni lokalu, co zgodnie z zarzutami zawartymi w uzupełnieniu skargi było jedynym przejawem aktywności skarżącego.

W uzasadnieniu wskazano argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają zasadniczo do zakwestionowania stanowiska WSA, że organy administracji: 1) mogły zastosować art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, podczas gdy - zdaniem skarżącego - są to przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej na etapie ich projektowania, 2) ustaliły, że działania skarżącego świadczyły o urządzaniu przez niego gier na automatach poza kasynem gry. Skarżący zarzucił też WSA nierozważenie wszystkich argumentów przedstawionych w skardze, m.in. dotyczących kwalifikacji skarżącego jako "urządzającego gry na automatach".

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów ustawy o grach hazardowych i jego wpływu na dopuszczalność stosowania przez organy administracji art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. WSA, odnosząc się do tej kwestii, prawidłowo powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. (sygn. II GPS 1/16). W punkcie 1. tejże uchwały NSA stwierdził, że: "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy".

Obowiązek respektowania przez sąd administracyjny przytoczonego stanowiska wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 ppsa), a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie znajduje powodów do zainicjowania postępowania przed składem poszerzonym NSA w celu podjęcia uchwały o odmiennej treści. Zatem skoro art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, to nie było obowiązku jego notyfikacji na etapie projektowania ugh, wobec czego nie ma przeszkód do stosowania tegoż przepisu jako podstawy prawnej rozstrzygnięć organów administracji.

W świetle niezakwestionowanej w skardze kasacyjnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh dokonanej przez WSA, "urządzającym gry na automatach" jest podmiot, który podejmuje zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywaniu automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacaniu wygranych, czy zatrudnieniu odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkoleniu. Zastosowanie w niniejszej sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh wymagało zatem ustalenia w postępowaniu administracyjnym, że skarżący podejmował tego rodzaju działania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op. Zgodnie z art. 121 § 1 Op postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z kolei art. 122 Op stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast na mocy art. 187 § 1 Op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś art. 191 Op stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zgodzić należy się z WSA, że organy nie naruszyły ustawowych reguł prowadzenia postępowania, prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, który pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia, a następnie prawidłowo ten materiał dowodowy oceniły. Z zeznań świadka S. Ś. (zatrudnionego przez skarżącego i zajmującego się serwisowaniem skontrolowanych automatów do gry ujawnionych w lokalu, w którym skarżący prowadził w momencie kontroli działalność gospodarczą), wynika, że: 1) skarżący jest właścicielem tych urządzeń, 2) skarżący posiada klucze do urządzeń, 3) na prośbę skarżącego świadek uzupełniał bilon w automatach przeznaczony na wygrane.

W świetle zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Op ustalenia takie uprawniały do oceny, że skarżący - jako właściciel - osiągał przychody z automatów, które to urządzenia - jak ustaliły organy - wymagały zasilenia pieniędzmi w celu uruchomienia gry. Ustalenie, że w lokalu, w którym skarżący prowadził działalność gospodarczą, znajdują się uruchomione automaty do gry będące własnością skarżącego pozwalało na przyjęcie, że skarżący jest urządzającym gry na automatach w rozumieniu ugh.

Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie zaproponował kontrdowodu, który wskazywałby, że to nie on jest właścicielem skontrolowanych automatów do gry. Dopiero w piśmie z 23 grudnia 2015 r. (złożonym w postępowaniu przed WSA) stwierdził, że jedynie wynajął powierzchnię lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty, a w skardze kasacyjnej dodał, że podmiotem tym była [...] Sp. z o.o., stawiając przy tym zarzut, że organy administracji nie zabezpieczyły do postępowania umowy najmu łączącej skarżącego z tą spółką.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie jest bezzasadna. Wprawdzie z art. 122 i art. 187 § 1 Op wynika reguła dowodowa, według której obowiązek zgromadzenia dowodów co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym, niemniej jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje również tzw. zasada współdziałania, uzasadniana tym, że ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie strona (podatnik), pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (zob. P. Pietrasz, Art. 187, [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, System Informacji Prawnej LEX, 2018). Podatnik powinien sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (wyroki NSA z 24 maja 2004 r. o sygn. akt FSK 78/04 i FSK 79/04), zwłaszcza w sytuacji, gdy posiada on dowód, którym organ nie dysponuje (wyrok NSA w Łodzi z 9 stycznia 2003 r. o sygn. akt I SA/Łd 450/01).

W niniejszej sprawie w toku kontroli i postępowania administracyjnego organy nie ujawniły żadnej umowy, której stroną był skarżący i która mogłaby mieć znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Również skarżący kwestii tej wówczas nie podnosił. W takiej sytuacji nie ma podstaw do czynienia organom - dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego - zarzutu niewłączenia do materiału dowodowego umowy, o której istnieniu organy nie wiedziały, a skarżący - mimo że (jak twierdzi) był stroną tejże umowy - nie udostępnił jej organom w toku postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga przy tym, że powołując się na wspomnianą umowę skarżący nie złożył do akt sądowych tego dokumentu, a zatem nie jest możliwa ocena, czy okoliczność wynikająca z takiego dowodu miałaby istotne znaczenie dla wyniku sprawy.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w skardze kasacyjnej nie wykazano skutecznie, że w toku postępowania administracyjnego doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które obligowałoby WSA do uchylenia decyzji Dyrektora IC na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez WSA art. 3 w zw. z art. 106 § 4, art. 131 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ppsa.

Należy zauważyć, że art. 3 ppsa składa się z kilku paragrafów, a niektóre z tych paragrafów dzielą się także na punkty. Niewskazanie w skardze kasacyjnej precyzyjnie jednostki redakcyjnej obejmującej normę prawną, którą miał naruszyć WSA nie pozwala na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

Merytorycznej ocenie nie poddają się również zarzuty naruszenia art. 106 § 4 ppsa i art. 131 § 1 ppsa. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono jednak, jakich to faktów powszechnie znanych WSA nie wziął pod uwagę. Natomiast art. 131 ppsa nie dzieli się na paragrafy (ani inne jednostki redakcyjne), a zatem postawienie zarzutu naruszenia art. 131 § 1 ppsa nie pozwala na określenie granic skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Skarżący zarzucił też naruszenie art. 134 § 1 ppsa, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zarzut w tym zakresie nie został jednak uzasadniony, wbrew wymaganiom art. 176 § 1 pkt 2 ppsa, a zatem nie jest możliwe ustalenie, jakie to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a niepodniesione w skardze miały zostać - zdaniem skarżącego - pominięte przez WSA.

WSA nie naruszył art. 141 § 4 ppsa. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględniania skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10; z 15 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 4005/16). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 ppsa i poddaje się kontroli instancyjnej.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

PG