Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. wyrokiem z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 240/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...].
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie przyznania H. G. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2008 r. w pomniejszonej wysokości.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Rz. wpłynął w dniu [...] maja 2008 r. wniosek kontynuacyjny H. G. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. przyznał H. G. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2008 r. w pomniejszonej wysokości. Organ wykluczył z płatności działkę ewidencyjną nr [...] położoną w H. (na tej działce znajdują się działki rolne I, J i K), uznając, że skoro decyzją z [...] kwietnia 2009 r. odmówiono H. G. płatności do tej działki, to nie można jej przyznać na 2008 r., bo zasadą jest kontynuacja zobowiązania podjętego w latach poprzednich. Ponadto organ wyłączył z płatności działkę rolną H, ze względu na jej powierzchnię (0,07 ha) mniejszą od powierzchni minimalnej (0,10ha).
Ze względu na stwierdzoną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną (o 6,24% obszaru stwierdzonego), organ zastosował sankcję wynikającą z art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141.18 z 30 kwietnia 2004 r. ze zm. - dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004).
Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, że płatność rolnośrodowiskowa dla skarżącej powinna być pomniejszona poprzez wyłączenie z płatności działki nr [...] położonej w miejscowości H. Powołując się m.in. na przepis § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie płatności rolnośrodowiskowych organ stwierdził, że do płatności uwzględnia się tylko te grunty, które faktycznie użytkuje wnioskodawca programu rolnośrodowiskowego i prowadzi na nich produkcję ekologiczną zgodnie z najlepszą wiedzą i obowiązującymi przepisami.
Organ wskazał, że na podstawie umowy użyczenia z [...] kwietnia 2007 r. zawartej pomiędzy H. i S. G. a P. G., sporna działka nr [...] została w całości użyczona P. G., a zatem był on w 2007 r. jedynym użytkownikiem tej działki. Organ zaznaczył, że powyższe ustalenia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. w wyroku z 14 grudnia 2009 r., a także sama skarżąca w składanych kilkakrotnie oświadczeniach. Zdaniem organu podnoszony przez skarżącą fakt, że umowa użyczenia była spisana razem z umową na realizację projektu, który nie został zrealizowany przez P. G., nie ma znaczenia, a istotne jest to, że przedmiotowa umowa nie została odwołana - w aktach brak dokumentu potwierdzającego. Ponadto organ dodał, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za treść wszystkich podpisanych przez nią wniosków o płatność i oświadczeń.
Organ uznał, że podstawą obliczenia płatności w niniejszej sprawie jest art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, zgodnie z którym jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony (czyli obszar, dla którego zostały spełnione wszystkie warunki ustanowione w regułach przyznawania pomocy), pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica jest większa niż 3% lub 2 hektary, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru. Jeśli różnica jest większa niż 20% obszaru ustalonego, pomoc obszarowa nie jest przyznawana dla danej grupy upraw.
Z uwagi na powyższe w ocenie organu słusznie zastosowano następujące sankcje:
- - dla wariantu S02a02 - z uwagi na stwierdzoną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (5,11 ha), a ustaloną (4,81ha), wynoszącą 6,24% obszaru stwierdzonego, płatność pomniejszono o dwukrotność stwierdzonej różnicy, czyli przyznać ją do powierzchni 4,21 ha
- - dla wariantu S02d02 - z uwagi na stwierdzoną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (0,5 ha), a ustaloną (0,07ha), wynoszącą 614,29% obszaru stwierdzonego, odmówiono płatności. Dla wariantów S02b02 i P01a01 płatności przyznano zgodnie z wnioskiem strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą wskazał, że płatności rolnośrodowiskowe mogą być przyznawane producentom rolnym spełniającym warunki określone przepisami prawa wspólnotowego i prawa krajowego, w tym przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz.1809 ze zm. - dalej: rozporządzenie w sprawie płatności rolnośrodowiskowych). Płatność rolnośrodowiskowa przyznawana jest na wniosek producenta rolnego, który zobowiąże się do realizacji pakietów zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej.
Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004r. Nr 10, poz.76 ze zm.) producentem rolnym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca posiadaczem gospodarstwa rolnego. Sąd zauważył, że wskazanie w powyższym przepisie na "posiadanie" przez rolnika gospodarstwa rolnego, a nie dysponowanie do niego prawem własności, czy innym tytułem prawnym, oznacza, że płatności do gruntów dotyczą tych podmiotów, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie poczyniły żadnych ustaleń, co do faktycznego sposobu użytkowania działki nr [...]. W żaden sposób też nie odniosły się do dowodów zawartych w aktach sprawy, w tym do protokołu z kontroli Jednostki Certyfikującej z L., ani do oświadczeń wnioskodawczyni i przedstawianych przez nią dowodów. H. G. konsekwentnie podnosiła w trakcie postępowania przed organami obu instancji, że to ona osobiście użytkowała rolniczo działkę nr [...], m.in. w oświadczeniu złożonym do protokołu przesłuchania strony z dnia [...] maja 2009 r. i w oświadczeniu złożonym do protokołu przesłuchania strony z dnia [...] lipca 2009 r. Sąd zauważył, że do tego ostatniego protokołu skarżąca dołączyła kserokopię protokołu z czynności kontrolnych nr [...] z [...] maja 2009 r., dotyczącego wniosku jej męża – S. G. W trakcie tych czynności kontrolnych - jak twierdzi skarżąca - "sprawdzano i opisano, zrobiono zdjęcia, sprawdzono mapę działki nr [...]".
Z powołanego załącznika do protokołu - w zakresie sprawdzenia czy przedstawiony przez beneficjenta opis na mapie do działki ewidencyjnej [...] odpowiada stanowi faktycznemu - wynika, że użyczona P. G. część tej działki została przez inspektorów terenowych oznaczona na szkicu numerem [...], a na tej użyczonej części znajduje się stodoła wraz z szopą oraz obora. Sąd podniósł, że w aktach brak jednak wspomnianego szkicu. Ponadto skarżąca dołączyła do odwołania aneks z dnia [...] kwietnia 2007 r. do umowy użyczenia [...] kwietnia 2007 r., z którego wynika, że umowa użyczenia jest ważna od daty spisania umowy przez P. Oddział ARiMR w Rz. z P. G. na realizację działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych". Sąd wskazał, że do przedstawionych dowodów organ odwoławczy w żaden sposób się nie odniósł.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie można uznać - tak jak uczynił to organ odwoławczy, że organ I instancji dokładnie zweryfikował sprawę i uwzględnił wyjaśnienia składane kilkakrotnie przez H. G. Mimo tego, że decyzję w przedmiocie płatności na 2008 r. organ I instancji wydał dopiero w dniu [...] listopada 2009 r., a więc 18 miesięcy od daty złożenia wniosku przez stronę, to rozstrzygnięcie sprawy stanowi jedynie odwołanie się do decyzji organu II instancji dotyczącej płatności na 2007 r. i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 14 grudnia 2009 r. I SA/Rz 761/09, oddalającego skargę na tę decyzję oraz umowy użyczenia zawartej z P. G. Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie jest władny oceniać prawidłowości decyzji dotyczącej płatności na 2007 r., albowiem była ona przedmiotem oceny Sądu w odrębnym postępowaniu, jednak z treści decyzji dotyczącej płatności za 2007r. wynika, że organy orzekały w oparciu o odmienny materiał dowodowy, niż w rozpoznawanej sprawie.
Sąd wskazał, że płatność na 2008 r. została przyznana na podstawie wniosku kontynuacyjnego, a skarżąca realizuje wieloletni plan rolnośrodowiskowy, to postępowanie za każdy kolejny rok jest odrębne i w aktach każdej sprawy powinny być zgromadzone dowody uzasadniające podjęte decyzje. Natomiast w aktach niniejszej sprawy znajduje się jedynie wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2008 r., korekty do wniosku z dnia [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r. i zmiana do wniosku z [...] lipca 2009 r. i protokoły z przesłuchania strony wraz z dołączonymi przez nią dokumentami.
W ocenie Sądu organy obu instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia, kto i w jaki sposób faktycznie użytkował działkę nr [...], mimo że przesłanką przyznania płatności jest - zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia w sprawie płatności rolnośrodowiskowych - m.in. faktyczne prowadzenie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym, a nie posiadanie tytułu prawnego do gruntów. Sąd podkreślił, że organ odwoławczy tego nie kwestionował, jednakże uznał za dowód faktycznego użytkowania umowę dzierżawy zawartą przez skarżącą z synem P. Sąd stwierdził, że umowa użyczenia wskazuje jedynie na posiadanie tytułu prawnego, ale nie przesądza o faktycznym użytkowaniu gruntów, dlatego sama umowa użyczenia nie może być dowodem na spełnienie, czy niespełnienie, przesłanek przyznania płatności rolnośrodowiskowej, zwłaszcza, że umowa taka może być w każdym czasie i w dowolnej formie (nawet ustnie) rozwiązana.
Sąd podkreślił, że w doktrynie zwraca się uwagę na realny charakter tej umowy, co oznacza, że do jej zawarcia konieczne jest, oprócz oświadczeń woli, także wydanie rzeczy biorącemu do używania. Tak długo, jak długo przedmiot umowy nie zostanie wydany, umowa omawianego typu nie powstaje.
Sąd pierwszej instancji wskazał że organy nie ustaliły, aby P. G. czy inne osoby ubiegały się o przyznanie płatności do działki nr [...]. Sąd zauważył, że do wniosku o przyznanie płatności dołączone zostało oświadczenie A. N. o kontynuowaniu realizacji programu rolnośrodowiskowego za H. G. Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły czy miało miejsce przejęcie całości lub części zobowiązania w trybie § 14 rozporządzenia w sprawie płatności rolnośrodowiskowych.
Ponadto, powołując się na kontynuację działalności rolnośrodowiskowej, organy nie wskazały na jakim areale działalność tę skarżąca prowadziła w latach poprzednich. W ocenie Sądu, nie wiadomo, w którym roku skarżąca rozpoczęła realizację planu rolnośrodowiskowego i na jakim obszarze. Do akt dołączona została jedynie decyzja dotycząca płatności na 2007 r., natomiast ze skargi wynika, że skarżąca prowadziła działalność rolnośrodowiskową już od 2004 r. i wówczas działka [...] była objęta planem rolnośrodowiskowym. Organy tej okoliczności w żaden sposób nie wyjaśniły, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że w 2007 r. płatność do tej działki nie została przyznana i że zwiększenia areału można było dokonać wyłącznie do dnia 15 marca 2007 r. Z § 5 ust. 5 rozporządzenia w sprawie płatności rolnośrodowiskowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku, wynika, że jeżeli zwiększenie powierzchni użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy w zakresie pakietów innych niż wymieniony w § 1 ust. 2 pkt 5, powoduje konieczność opracowania nowego planu działalności rolnośrodowiskowej, zwiększenia takiego można dokonać nie później niż w dniu 15 marca 2007 r. W ocenie Sądu wobec braku w aktach informacji na temat pierwszego wniosku o płatność i powierzchni gruntów objętej planem, nie sposób stwierdzić, czy powyższy przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie.
Sąd pierwszej instancji wywiódł, że organ odwoławczy nie dokonał oceny prawidłowości uzasadnienia naliczenia sankcji przez organ I instancji, w zakresie pakietu S02d02 – uprawy sadownicze, w tym jagodowe. Powołany przez organ I instancji przepis § 3 pkt 1 ust.1 dotyczy prawdopodobnie rozporządzenia w sprawie płatności rolnośrodowiskowych, ale przepis ten nie określa minimalnej powierzchni działki. Natomiast organ odwoławczy dokonał obliczenia sankcji w oparciu o przepis art. 51 ust.1 Rozporządzenia nr 796/2004, nie wyjaśniając powyższych rozbieżności.
Mając na względzie powyższe Sąd pierwszej instancji wskazał, że w jego ocenie wydane w niniejszej sprawie decyzje są przedwczesne, nie poprzedzone zebraniem pełnego materiału dowodowego i wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, a przez to naruszające przepisy art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w Rz. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie skargi H. G., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) przez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą określoną w art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organy ARiMR w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły materiału dowodowego i nie podjęły w tym zakresie wszelkich niezbędnych kroków, a ustalony stan faktyczny nie jest dokładny i nie stanowi wystarczającej podstawy do załatwienia sprawy, gdyż organy nie dokonały ustalenie kto jest faktycznym użytkownikiem działki rolnej o nr ewidencyjnym [...] poł. w H., będącej przedmiotem wniosku H. G. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno- środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt za 2008 r. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną uzupełnił ten zarzut poprzez wskazanie, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest zobowiązaniem wieloletnim i z mocy § 12 w zw. z § 11 ust. 5 cyt. rozporządzenia, w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 1 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia, dołącza się jedynie zaświadczenie o średniorocznym stanie zwierząt wpisanych do księgi zwierząt hodowlanych.
Z tego względu organy nie badają corocznie wniosku o przyznanie płatności pod kątem ponownego ustalania powierzchni gruntów rolnych, strony nie składają ponownie dowodów wskazanych w § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia, a organ wypłaca płatność na podstawie ustaleń z pierwszego roku, w którym strona zaciągnęła zobowiązanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest zasadna.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że jakkolwiek wnoszący skargę kasacyjną przede wszystkim kwestionuje zasadność uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji skargi, gdyż w jego ocenie postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą określoną w art. 7 i 77 k.p.a., to ponadto podnosi, że w świetle przepisu § 12 w zw. z § 11 ust. 5 i § 1 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), okoliczności wskazane przez Sąd pierwszej instancji w ogóle nie podlegają badaniu, a organ administracji rozpoznaje wnioski o przyznanie kolejnych płatności rolnośrodowiskowych jedynie na podstawie wniosku, o którym mowa w § 11 ust. 5 - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 1 ust. 2 pkt 7 - oraz zaświadczenia o średniorocznym stanie zwierząt wpisanych do księgi zwierząt hodowlanych, wydanego przez podmiot prowadzący księgę albo podmiot upoważniony do prowadzenia oceny wartości użytkowej.
Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia, pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1 § 1, jest udzielana, w ramach pakietu ochrony lokalnych ras zwierząt gospodarskich, do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro przewidzianej w planie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę, wnoszący skargę kasacyjną w istocie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa, polegające na niezastosowaniu przepisów § 12 w zw. z § 11 ust. 5 i § 1 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów. Jest to okoliczność istotna, gdyż przepisy te mają charakter mieszany, bowiem zawierają zarówno normy proceduralne, jak i materialne, o czym niżej.
Zarzut ten jest zasadny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowy jest pogląd wyrażony przez autora skargi kasacyjnej, iż skoro decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] dotyczącą przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych na 2007r. w pomniejszonej wysokości, na skutek wykluczenia z płatności rolnośrodowiskowej na ten rok działek ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie H. oraz działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie N., to okoliczność ta ma istotne znaczenie przy badaniu przesłanek do przyznania takiej płatności na rok 2008. Zauważyć bowiem należy, że wyrokiem z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 761/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. oddalił skargę H. G. na tę decyzję, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 394/10, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji.
Tym samym wniosek o przyznanie płatności na rok 2008 winien być rozstrzygnięty przez organ administracji przy uwzględnieniu skutków wynikających z treści ostatecznej decyzji administracyjnej pomniejszającej płatność na rok 2007, a więc wykluczenia z płatności rolnośrodowiskowej wyżej wskazanych działek gruntu, co w tym zakresie łączyło się z wyłączeniem tych działek z płatności na kolejny rok z uwagi na odpadnięcie przesłanki kontynuacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych realizowanych w celu uzyskania pomocy na podstawie przepisów cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że Sąd pierwszej instancji bezzasadnie przyjął, że wydane w niniejszej sprawie decyzje są przedwczesne, a nadto, że organy administracji naruszyły przepisy art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.