Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 864/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. spółki jawnej w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, a w punkcie drugim, zasądził od GITD na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją GITD po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji [...] WITD w K. z dnia [...] grudnia 2014 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.150 zł, uchylił decyzję organu I instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości 4.350 zł.
W uzasadnieniu GITD wskazał, że w dniu [...] listopada 2013 r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego przeprowadzili kontrolę skarżącej. W okresie przeprowadzenia kontroli spółka świadczyła przewozy drogowe na potrzeby własne – niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy i zatrudniała w okresie 6 miesięcy poprzedzających kontrolę 3 kierowców. Decyzją organu I instancji nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 5.150 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień oraz okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji uznał je za uzasadnione co do kary w wysokości 300 zł nałożonej za okazanie wykresówki kierowcy S. W. z 2 sierpnia 2013 r., która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Odnośnie pozostałych zarzutów organ odwoławczy uznał je za niezasadne. Co do kary w wysokości 350 zł nałożonej na podstawie art. 7 Rozporządzenia nr 561/2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE Nr L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., s.
1) i lp. 5.2. zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: u.t.d.) ustalił, że analiza zapisów karty kierowcy J. R. wykazała, że od godziny 8:07 dnia 1 lipca 2013 r. do godziny 16:15 tego samego dnia prowadził pojazd przez 5 godzin i 30 minut, nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca przekroczył 4,5 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał w powyższym zakresie wydruków dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.
Odnośnie naruszenia, polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień, organ II instancji wskazał, że przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu: kierowcy M. S. za: 10 maja 2013 r., 4 czerwca 2013 r., 10 czerwca 2013 r., 5 lipca 2013 r., 5 sierpnia 2013 r., 12 sierpnia 2013 r.; kierowcy S. W. za 27 maja 2013 r. i 19 sierpnia 2013 r. Łącznie nie okazano wykresówek, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 8 dni. Po analizie materiału dowodowego organ odwoławczy nałożył karę pieniężną w wysokości 4.000zł.
Odnosząc się do twierdzeń odwołania, że wszystkie wykresówki zostały okazane oraz że awaria tachografu spowodowała, że kierowcy nanosili swoją aktywność na rewersach wykresówek ręcznie, czym wypełnili dyspozycję art. 16 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., s. 8; dalej: rozporządzenie Rady nr 3821/85), organ stwierdził, że wykresówkę opisaną za 10 maja 2013 r., 4 czerwca 2013 r., 10 czerwca 2013 r., 5 lipca 2013 r., 5 sierpnia 2013 r., 12 sierpnia 2013 r., kierowca M. S. rozpoczął oraz zakończył używać w miejscowości gdzie znajdowała się siedziba przedsiębiorstwa (K.), nadto na rewersie wykresówki kierowca nie wskazał przyczyny, z powodu której nanosi ręczną rejestrację swojej aktywności, nie została również załączona wykresówka, która nosiłaby ślady awarii urządzenia rejestrującego. Zatem podstawowe warunki dotyczące udokumentowania ewentualnej awarii urządzenia rejestrującego nie zostały spełnione.
Poza tym organ zwrócił uwagę, że przedsiębiorca w dniu 10 maja 2013 r. w sytuacji rzeczywistej awarii urządzenia rejestrującego, kiedy pojazd znajdował się w tej samej miejscowości co siedziba firmy, był już zobowiązany do jego naprawy.
Organ odwoławczy wskazał, że wykresówkę opisaną za 27 maja 2013 r. i 19 sierpnia 2013 r., kierowca S. W. rozpoczął oraz zakończył używać w miejscowości gdzie znajdowała się siedziba przedsiębiorstwa (K.), nadto na rewersie ww. wykresówki znajduje się zapis, awaria tachografu. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca oświadczył, że "zakwestionowane 3 tarczki były włożone do tachografu, a potem wyciągnięte, ale nie było na nich żadnych wyrysów, (...) wtedy zarejestrowałem okresy mojej aktywności na tej tarczce, którą wyciągnąłem z tachografu, zgłaszałem informację o tej awarii kierownikowi Panu P. C.".
Organ odwoławczy dodał, że podczas kontroli została zabezpieczona faktura VAT [...] z [...] maja 2013 r. Natomiast przedstawiciel firmy T. s.c. potwierdził, że 13 maja 2013 r. zostało przeprowadzone wyłącznie sprawdzenie okresowe tachografu, w związku z dobiegającym okresem jego ważności. Zostało także wskazane, że w trakcie przeprowadzonego sprawdzenia okresowego, a także przejazdu kontrolnego na odcinku pomiarowym nie stwierdzono żadnych uszkodzeń w działaniu tachografu jak i zespołu tachograf - pojazd.
Za istotne organ uznał także to, że przesłuchany w charakterze świadka S. W. oświadczył, że wkładał do urządzenia rejestrującego wykresówki, a potem je wyciągał, jednak nie było na nich żadnych wyrysów. Natomiast zabezpieczone podczas kontroli wykresówki nawet nie noszą śladów otwarcia urządzenia rejestrującego, stąd też organ wywiódł wniosek, że wykresówki te nigdy w nim się nie znajdowały.
Kierownik logistyki i statystyk P. C., osoba odpowiedzialna za kierowców, podczas kontroli oświadczył, że z ich wyjaśnień wynika, że wkładali wykresówki, natomiast po wyjęciu nie było zapisów. Zatem, zdaniem organu, jeżeli urządzenie uległoby awarii, przedsiębiorca powinien podczas kontroli okazać co najmniej dwie wykresówki, pierwszą, która znajdowała się w urządzaniu rejestrującym podczas wykonywania przewozów oraz drugą, na której dokonuje się odręcznych zapisów. Organ nie zgodził się ze skarżącą, że urządzenie rejestrujące raz bądź dwa razy w miesiącu nie działało prawidłowo, gdyż pozostałe zabezpieczone wykresówki mają prawidłowe zapisy. Na marginesie organ zauważył, że niedopuszczalna jest sytuacja świadomego powierzenia kierowcy wykonania zadania przewozowego, w sytuacji, gdy kierowca rozpoczyna pracę w miejscowości gdzie znajduje się siedziba pracodawcy z urządzeniem rejestrującym, które uległo awarii, tym bardziej, że w niedalekiej odległości od tej siedziby znajduje się warsztat legalizacyjny.
Organ uznał, że argumentacja skarżącej nie została poparta żadnymi dowodami, a przedstawione przez nią wykresówki nie stanowią dowodu w sprawie, bowiem nie spełniają wymogów rozporządzenia Rady nr 3821/85.
Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że skarga spółki - w zakresie, w jakim kwestionuje zasadność nałożenia kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł na podstawie zał. nr 3 do u.t.d. lp. 6.3.7. - zasługuje na uwzględnienie. Karę taką, w wysokości po 500 zł za każdy dzień, nakłada się za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Tymczasem w niniejszej sprawie organ przyznał, że w trakcie kontroli zostały okazane wykresówki kierowcy M. S. dotyczące jego pracy w dniach 10 maja 2013 r., 4 czerwca 2013 r., 10 czerwca 2013 r., 5 lipca 2013 r., 5 sierpnia 2013 r., 12 sierpnia 2013 r., jak również dwie wykresówki kierowcy S. W., odzwierciedlające jego pracę w dniach 27 maja 2013 r. i 19 sierpnia 2013 r. Powodem, dla którego na podstawie zał. nr 3 lp. 6.3.7. nałożono na przedsiębiorcę karę jest uznanie przez organ, że za te dni powinny być przedstawione po dwie wykresówki, a nie tylko jedna, oraz że wykresówki okazane podczas kontroli nie zawierały pełnych danych.
Jeśli chodzi o drugi ze wskazanych przez organ argumentów w ocenie WSA mógłby on stanowić uzasadnienie ale do nałożenia kary pieniężnej w wysokości po 300 zł za każdą wykresówkę, stosownie do zał. nr 3 do u.t.d. lp. 6.3.8. Ponadto Sąd zarzucił, że organ nie wskazał, jakich danych okazane podczas kontroli wykresówki nie zawierają. Jeśli chodzi o brak adnotacji o awarii tachografu, to - jak wskazał WSA - obowiązujące przepisy nie nakładały na kierowców nanoszenia na wykresówkę takiej informacji.
Dalej, WSA zauważył, że tylko wówczas możliwe jest posługiwanie się przez kierowcę jednocześnie, to jest za ten sam okres, dwoma wykresówkami, gdy dojdzie do uszkodzenia wykresówki (art. 15 ust. 1 zd. 3 rozporządzenia Rady nr 3821/85). Skoro z zeznań kierowców nie wynika, aby w trakcie prób wkładania tarczy do tachografu czy też po jej wyciągnięciu były one uszkodzone, Sąd I instancji uznał brak podstaw do wymagania od przedsiębiorcy okazania za te dni po dwie wykresówki. Brak bowiem było podstaw do zastąpienia tych wykresówek drugimi.
Dodatkowo Sąd podkreślił, że organ w ogóle nie odniósł się do znajdujących się w aktach zaświadczeń, z których wynika, w jakich dniach i godzinach kierowcy mieli czas wolny, podczas gdy karę porządkową na podstawie lp.6.3.7. zał. nr 3 do u.t.d. można nałożyć tylko za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – na każdy dzień.
Reasumując, Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu, że w sytuacji, gdy wykresówki nie uległy zniszczeniu ani uszkodzeniu, kierowcy mieli obowiązek zastąpienia ich nowymi wykresówkami. Co za tym idzie sprzecznie z materiałem dowodowym organ ustalił, że za dni 10 maja 2013 r., 4 czerwca 2013 r., 10 czerwca 2013 r., 5 lipca 2013 r., 5 sierpnia 2013 r., 12 sierpnia 2013 r., 27 maja 2013 r. i 19 sierpnia 2013 r. skarżąca nie przedstawiła kontrolującym wykresówek, skoro znajdują się one w aktach sprawy i fakt ich okazania nie budzi wątpliwości. Jeżeli zdaniem organu wykresówki te nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, powinien wskazać, jakich danych brakuje i zastosować prawidłową podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej, a mianowicie karę przewidzianą pod lp.6.3.8. zał. nr 3 do u.t.d. Podnoszona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność, że w sytuacji, gdy doszło do awarii tachografu, przedsiębiorca ma obowiązek jego jak najszybszej naprawy, nie może stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na podstawie lp.6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd nakazał organowi wyeliminować wskazane wyżej nieprawidłowości i dokonać oceny całego zebranego materiału dowodowego, w tym także znajdujących się w aktach zaświadczeń o działalności celem ustalenia, czy faktycznie okazane wykresówki oraz zaświadczenia nie potwierdzają faktu nieprowadzenia pojazdu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł GITD zaskarżając to orzeczenie w całości.
Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.7 zał. nr 3 do tej ustawy, l.p. 6.3.8. zał. nr 3 do u.t.d. i art. 16 rozporządzenia Rady nr 3821/85, poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w sprawie mamy do czynienia z naruszeniem wskazanych przepisów, podczas gdy przepis art. 16 rozporządzenia Rady nr 3821/85 stanowi, że w razie awarii urządzenia rejestrującego (gdy tachograf nie działa prawidłowo lub jest niezdatny do użytku) kierowca jest zobligowany do zaznaczania na wykresówce lub wykresówkach, które mają być dołączone do wykresówki użytkowanej (tej na której tachograf nie dokonał żadnego zapisu lub dokonał zapisu wadliwego - niekompletnego) wszystkich informacji dotyczących różnych okresów swej aktywności, które nie zostały przez urządzenie prawidłowo zarejestrowane i wobec powyższego zachowanie kierowcy M. S. w dniach: 10 maja 2013 r., 4 czerwca 2013 r., 10 czerwca 2013 r., 5 lipca 2013 r., 5 sierpnia 2013 r. i 12 sierpnia 2013 r. (tachograf działał wadliwie - zeznania kierowcy M. S.) oraz kierowcy S. W. w dniach 27 maja 2013 r. i 19 sierpnia 2013 r. (pomimo umieszczenia wykresówki w tachografie urządzenie rejestrujące nie dokonywało zapisu aktywności - zeznania kierowcy S. W.), polegające na rozpoczęciu i zakończeniu użytkowania wykresówki w miejscowości, gdzie znajdowała się siedziba przedsiębiorstwa (K.) i wobec braku okazania wykresówki, która nosiłaby ślady jej umieszczenia w urządzeniu rejestrującym (i jej wadliwego zapisu ewentualnie jego całkowitego braku) do okazanej tarczy tachografu przez obu kierowców organ zasadnie uznał, iż nie został spełniony podstawowy warunek udokumentowania ewentualnej awarii urządzenia rejestrującego według art. 16 rozporządzenia Rady nr 3821/85, zatem prawidłowo organ przyjął, że wobec obowiązku istniejącego w sprawie polegającego na konieczności okazania zarówno wykresówki używanej w niesprawnym urządzeniu rejestrującym, jak i dodatkowej dołączonej do niej tarczy tachografu, na której kierowca wskazuje wszystkie informacje dotyczące swych okresów aktywności, które nie zostały przez tachograf prawidłowo zarejestrowane, stwierdził naruszenie z lp. 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d. (polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu), gdy do okazania powyższych tarcz tachografu (tj. zarówno wykresówki używanej w niesprawnym urządzeniu rejestrującym, jak i dodatkowej dołączonej tarczy tachografu na której kierowca wskazuje wszystkie informacje dotyczące swych okresów aktywności) wprost obligował stronę art. 16 ww. rozporządzenia, natomiast brak ich okazania nie mógł zostać uznany za naruszenie z lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. (polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy), jak chciałby tego Sąd I instancji, zwłaszcza wobec treści zeznań kierowców którzy wskazali, że tarcze tachografu umieszczali w urządzeniu rejestrującym, następnie wyjmowali je i wobec braku wyrysów odnotowali na tych wyjętych tarczach tachografu swe aktywności ręcznie, organ odwoławczy natomiast zasadnie wskazał, że tachograf posiadał wykonane sprawdzenie okresowe, które nie ujawniło jego nieprawidłowego działania, natomiast pozostałe tarcze tachografu ze spornego okresu okazane do kontroli nie wykazują żadnych cech wadliwego zapisu, do czego szczegółowo i precyzyjnie odniesiono się w uzasadnieniu uchylonej decyzji (Vide: strona 8, akapit 4 oraz kolejne uzasadnienia decyzji organu odwoławczego), zatem dla stwierdzenia naruszenia z lp. 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d. fundamentalna była okoliczność polegająca na obowiązku okazania zarówno wykresówki używanej w niesprawnym urządzeniu rejestrującym, jak i dodatkowej dołączonej do niej tarczy tachografu na której kierowca wskazuje wszystkie informacje dotyczące swych okresów aktywności, które nie zostały przez tachograf prawidłowo zarejestrowane i wobec braku jednej w dwóch wymienionych wyżej wykresówek organ zobligowany był do uznania naruszenia polegającego na jej nieokazaniu, bez znaczenia natomiast pozostawał już fakt, czy na okazanej (jednej z dwóch wymaganych wykresówek) w drodze ręcznego zapisu zarejestrowano takie czy inne elementy, mogłoby bowiem to stanowić rozważania nad nałożeniem dodatkowej (obok naruszenia lp. 6.3.7) kary pieniężnej za okazanie tej konkretnej wykresówki bez rejestracji wszystkich wymaganych elementów (lp. 6.3.8), lecz stanowiłoby to odrębne naruszenie w odniesieniu do tej okazanej tarczy tachografu (nie natomiast wykresówki której pomimo obowiązku nie okazano) i odbyłoby się z niekorzyścią dla strony, powiększając nałożoną na nią karę pieniężną i mogłoby spowodować postawienie zarzutu podwójnego ukarania strony za naruszenia stwierdzone w odniesieniu do tego samego kierowcy jednego dnia.
Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną - sporządzonej przez prezesa spółki - skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania - której w niniejszej sprawie się nie dopatrzono - bierze pod uwagę z urzędu. W myśl art. 174 p.p.s.a. podstawy - na których można oprzeć skargę kasacyjną - to: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie SN z dnia 15 października 2001 r. I CKN 102/99).
Zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego nie można skutecznie podważać ustaleń faktycznych sprawy. W orzecznictwie wyrażany jest jednolity pogląd, że kwestionowanie ustaleń i ocen stanu faktycznego sprawy w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym może być skuteczne jedynie wówczas, gdy towarzyszą mu zarzuty o charakterze proceduralnym (por. np. wyrok NSA z dnia z dnia 11 października 2017 r., II GSK 3526/15). Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Zatem każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być osobno uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca wyrokowi sądu I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego lub materialnego. Konsekwencją obowiązującej w postępowaniu kasacyjnym zasady związania skargą kasacyjną jest wymóg prawidłowego sformułowania jej podstaw; konieczne jest nie tylko precyzyjne powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd I instancji, ale i uzasadnienie zarzutu ich naruszenia (por. wyrok NSA z dnia z dnia 3 kwietnia 2012 r. II GSK 498/12). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto.
Przypomnienie tych uwag natury ogólnej w rozpoznawanej sprawie skład orzekający NSA uznał za konieczne - z uwagi na sposób sformułowania zarzutów, stawianych Sądowi I instancji.
I tak, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.7 zał. nr 3 do tej ustawy, l.p. 6.3.8. zał. nr 3 do u.t.d. i art. 16 rozporządzenia Rady nr 3821/85 - poprzez ich błędną wykładnię - trzeba zwrócić uwagę, że nie jest prawidłowe, stąd co najmniej utrudnia wnikliwe rozpoznanie zarzutu, powołanie w jednym zarzucie szeregu norm prawnych - które naruszyć miał Sąd I instancji - bez jednoznacznego wskazania na czym ma polegać naruszenie każdego z tych przepisów osobno (por. np. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSP 1053/10).
Powołany w podstawach kasacyjnych art. 92a u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć określonych przepisem kwot (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6).
Naruszenia określone w l.p. 6.3.7 i l.p. 6.3.8. zał. nr 3 do u.t.d. dotyczą - odpowiednio - nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jednak jakiegokolwiek wyjaśnienia, w czym przejawia się błędna wykładnia wskazanych ustępów art. 92a u.t.d. oraz regulacji powołanych liczb porządkowych załącznika nr 3 do tej ustawy.
Rozwinięcie zarzutu oraz jego uzasadnienie pozwala natomiast przyjąć, że w istocie zarzut błędnej wykładni odnosi się do interpretacji art. 16 rozporządzenia Rady nr 3821/85. Skarga kasacyjna - z naruszeniem wymogu dokładnego wskazania przepisu objętego podstawą kasacyjną - nie określenia jednostki redakcyjnej przepisu. Wobec odniesienia się w skardze kasacyjnej do treści spornej regulacji nie ulega jednak wątpliwości, że zarzut dotyczy art. 16 ust. 2 powołanego aktu unijnego. Stanowi on, że jeżeli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu - wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące.
W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 3821/85 należy wywieść, że w sytuacji opisanej w tym przepisie (tj. gdy urządzenie nie działa lub działa wadliwie) obowiązek zaznaczania przez kierowców informacji dotyczących okresu, w którym dane nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące, może nastąpić w dwojaki sposób, a to: 1/ na wykresówce/wykresówkach, bądź 2/ na tymczasowej wykresówce - i wówczas zachodzi obowiązek dołączenia jej do wykresówki albo karty kierowcy (karty kierowcy - spełniającej określone tym przepisem wymogi).
Sposób rozumienia omawianego przepisu przez Sąd I instancji jest więc prawidłowy. Podkreślenia wymaga też, że Sąd I instancji interpretując art. 16 ust. 2 rozporządzenia unijnego odwołał się do regulacji zawartej w art. 15 zdaniu trzecim tego aktu. Przepis ten stanowi, że - w przypadku uszkodzenia wykresówki lub karty kierowcy zawierającej zapis - kierowcy dołączają uszkodzoną wykresówkę lub kartę kierowcy do zastępującej ją wykresówki lub karty kierowcy zapasowej.
Zestawienie uregulowań zawartych w art. 15 zdanie trzecie oraz w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 3821/85 popiera wykładnię, zgodnie z którą drugi z powołanych przepisów - przewidując dwa sposoby zaznaczania przez kierowców informacji dotyczących okresu, w którym dane nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące - tylko w sytuacji uszkodzenia wykresówki wprowadza wymóg legitymowania się przez kierowcę dwiema wykresówkami (uszkodzoną i tymczasową).
Stanowisko prezentowane przez organ w skardze kasacyjnej pozostaje zatem w sprzeczności z literalnym brzmieniem omawianych przepisów. Błędny jest więc wniosek autora skargi kasacyjnej, że z treści przepisu art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 3821/85 wynika obowiązek okazania w każdym przypadku zarówno wykresówki używanej w niesprawnym urządzeniu jak i dodatkowej, dołączonej do tarczy tachografu, na której to kierowca wskazuje dane prawem określone, niezarejestrowane przez urządzenie informacje.
Zarzut błędnej wykładni art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 3821/85 nie jest więc usprawiedliwiony.
Zarzut naruszenia powyższego przepisu oraz wskazanych regulacji załącznika nr 3 do u.t.d. - jak wynika konstrukcji zarzutu w skardze kasacyjnej - strona widzi także w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia tych przepisów w kontekście oceny materiału dowodowego (w szczególności przedłożonych wykresówek i zeznań kierowców). Prowadzi to do wniosku, że strona wnosząca skargę kasacyjną kwestionuje także zastosowanie tego przepisu - tzn. ocenę spełnienia jego przesłanek w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
Odniesienie się do tak stawianego zarzutu wymaga uwagi, że - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - Sąd I instancji uznał w świetle stanowisk prezentowanych w sprawie przez strony, że istota sporu dotyczyła tego, czy w razie gdy urządzenie rejestrujące jest niezdatne do użytku lub działa wadliwie, konieczne jest przedstawienie dwóch wykresówek - a nie jednej. Orzekając w sprawie za prawidłowe Sąd I instancji przyjął ustalenie - uznając je wręcz za niesporne - że wykresówki (dotyczące kierowców M. S. i S. W.) zostały przedstawione.
Skoro tak - wymóg z art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 3821/85 został spełniony i brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. - opisanego jako: nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - uzasadniającego nałożenie kary w wysokości 500 zł za każdy dzień.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika też, że jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Tymczasem skarga kasacyjnej nie została oparta na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym nie jest kwestionowane stanowisko Sądu, co do ustaleń faktycznych sprawy, że zachodziły podstawy uchylenia decyzji wobec stwierdzenia naruszenie przepisów postępowania (innych niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dodać należy, że w świetle art. 15 i 16 rozporządzenia Rady nr 3821/85 nie ulega wątpliwości, że przepisy te regulują materię stosowania wykresówek w sytuacji awarii tachografów. Nie ulega kwestii, że posługiwanie się wykresówkami z zapisami kierowców wymaga wykazania, że urządzenie uległo awarii. Nie można zatem nie dostrzec, że Sąd I instancji w pisemnych motywach rozstrzygnięcia nie odniósł się do stanowiska organów, z którego wynika, że w istocie fakt awarii urządzenia rejestrującego uznano za niewykazany (nieudowodniony).
W skardze kasacyjnej Sądowi I instancji nie postawiono jednak żadnych zarzutów odnośnie do prawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Tym samym przedstawione wyżej okoliczności pozostają poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie mogą mieć wpływu na rozstrzygniecie w postępowaniu kasacyjnym.
Z tych wszystkich względów - wobec braku zarzutów wadliwych ustaleń faktycznych sprawy jak i wobec bezzasadności zarzutu błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 3821/85 i wskazanych regulacji załącznika do u.t.d. - skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.