Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 października 2006 r., sygn. akt II GSK 128/06

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Łd 659/05, po rozpoznaniu skargi M.W.S. przy Z.S.P. nr [...] w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 20 lipca 2005 r., Nr [...], w przedmiocie wykreślenia z rejestru działalności regulowanej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 18 maja 2005 r., nr [...], zasądził od SKO w Ł. na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia 20 lipca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M.W.S. przy Z.S.P. Nr [...] w Ł. z (dalej: M.W.S. lub W.) od decyzji z dnia 18 maja 2005 r., wydanej przez Kierownika Oddziału Nadzoru i Kontroli Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., w sprawie wykreślenia z rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców na terenie Miasta Ł., wpisane do tego rejestru pod numerem [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Od powyższej decyzji W. wniosły odwołanie do SKO w Ł., wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, wskazując, iż są jednostką samofinansującą i wykonują usługi o profilu motoryzacyjnym oraz w zakresie regulowanej działalności gospodarczej i prowadzą dwie stacje kontroli pojazdów oraz ośrodek szkolenia kierowców kategorii B na podstawie bezterminowego zezwolenia nr [...]. Zdaniem W. organ pierwszej instancji nie uznał faktu, iż są one jednostką organizacyjną, nieposiadajacą osobowości prawnej, lecz której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, zaś obowiązujące normy prawa nie uniemożliwiają dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej ani w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując odwołanie uznało, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie z następujących przyczyn:

Organ pierwszej instancji udzielił W. decyzją z dnia 29 listopada 2002 r. nr [...] zezwolenia nr [...] na prowadzenie szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych w zakresie prawa jazdy kategorii B. Decyzja powyższa stała się decyzją ostateczną. Zgodnie z zasadą zawartą w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808) – dalej przepisy wprowadzające u.s.d.g. - zezwolenia, licencje i zgody na wykonywanie działalności gospodarczej, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zachowują ważność do dnia upływu terminu, na który zostały udzielone. W. zostały wpisane z mocy prawa do rejestru działalności regulowanej, zgodnie z art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających u.s.d.g., który stanowi, iż przedsiębiorców, którzy w dniu wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej posiadają ważne zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej, określonej w ustawach, o których mowa w art. 5, 16, 18, 20, 22, 28, 34, 36, 37, 41, 50, 52, 54, 61-63, wpisuje się z urzędu do rejestru działalności regulowanej (...).

Posiadane uprzednio przez skarżącego zezwolenie wygasło, więc zgodnie z art. 73 ust. 6 przepisów wprowadzających u.s.d.g. organ prowadzący rejestr działalności regulowanej mógł wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia danych objętych zakresem wpisu, w terminie 90 dni od dnia doręczenia wezwania. Dane objęte wpisem zostały określone w art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 980), zwanej dalej p.r.d. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 8 lutego 2005 r. wezwał stronę do uzupełnienia danych objętych wpisem, a więc decyzji potwierdzającej nadanie numeru identyfikacji podatkowej NIP oraz numeru w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej, w ustawowym terminie 90 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 10 lutego 2005 r. i pozostało bezskuteczne, bowiem brak ten nie został usunięty, zaś akta sprawy nie zawierają numeru w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej, co spowodowało wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia 18 maja 2005 r. o wykreśleniu W. z rejestru działalności regulowanej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż w takiej sytuacji wydanie tej decyzji nie narusza prawa, zaś zarzuty zawarte w odwołaniu nie mogą być skuteczne, gdyż W. wskazują na okoliczności, które nie mają żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. SKO przyjęło, że organ pierwszej instancji prawidłowo wzywał W. do uzupełnienia danych o numer w rejestrze przedsiębiorców, bowiem wpis do ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), zwanej dalej: p.d.g., dotyczyć może wyłącznie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, nie zaś jednostek organizacyjnych jakimi są gospodarstwa pomocnicze, oraz podzieliło pogląd tego organu, że norma zawarta w art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających u.s.d.g. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem w tym przypadku ma zastosowanie wyjątek określony w art. 73 ust. 3 tych przepisów.

M.W.S. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 18 maja 2005 r. wydanej przez Kierownika Oddziału Nadzoru i Kontroli Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł., z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz podnosząc, że W. są gospodarstwem pomocniczym powołanym decyzją Dyrektora S.P. nr [...] w Ł., na podstawie art. 20 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U z 2003 r. Nr 15, poz. 148. z późn. zm.), zwanej dalej: u.f.p. i nie są przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807), zwanej dalej: u.s.d.g., więc brak było podstaw prawnych do wezwania ich do uzupełnienia danych objętych wpisem, jak również do wykreślenia z rejestru.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za zasadną. Stwierdził, że doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu strona skarżąca nie powinna być wpisana do rejestru działalności regulowanej przede wszystkim dlatego, że nie jest przedsiębiorcą. W. działały na podstawie wydanego w dniu 29 listopada 2002 r. zezwolenia bezterminowego i działalność tę strona skarżąca mogła kontynuować nadal na podstawie tego zezwolenia. Z tego także powodu strona skarżąca nie powinna być wpisana do rejestru działalności regulowanej. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego brak określenia terminu w udzielonym zezwoleniu nie stał na przeszkodzie w prowadzeniu nadal tej działalności w oparciu o to zezwolenie.

Sąd wskazał, że z treści art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających ustawę o swobodzie działalności gospodarczej wynika, iż zezwolenia, licencje i zgody na wykonywanie działalności gospodarczej udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (u.s.d.g.) zachowują ważność do dnia upływu terminu, na który zostały udzielone. Skoro zatem, w przypadku strony skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności nie określało terminu, na który zostało udzielone, to obowiązuje nadal bezterminowo, chyba że wyraźna norma prawna ograniczy ten termin.

Jednocześnie Sąd podkreślił, iż wpisania strony do rejestru działalności regulowanej dokonano z urzędu. Działanie organu było w tym zakresie niezgodne z prawem i naruszało normę art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających u.s.d.g. Sprawa wpisu do rejestru jest jednak poza granicą sprawy, której dotyczy skarga, a zatem mając na uwadze treść art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd nie może zastosować środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do tej czynności. Gdyby tego wpisu nie dokonano, strona skarżąca mogłaby nadal prowadzić swoją działalność. Wpisanie do rejestru spowodowało wygaśnięcie dotychczasowego zezwolenia.

Wojewódzki Sąd wskazał na sytuację prawną strony, która zostaje najpierw wpisana do rejestru, a potem wykreślona z rejestru na skutek niewykonania żądania organu - po wykreśleniu z tego rejestru nie może już działać na podstawie poprzedniego zezwolenia, a ponadto ponowny wpis do tego rejestru może uzyskać nie wcześniej, niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru działalności regulowanej (art. 72 u.s.d.g.).

W ocenie Sądu, w wyniku działania organu pierwszej instancji - dokonanie wpisu wbrew obowiązującemu prawu, a następnie żądanie niemożliwej do wykonania czynności, strona skarżąca, która dotąd działała zgodnie z prawem - została z winy organu pozbawiona możliwości działania, a w konsekwencji uczniowie, którzy skończą taką szkołę nie będą mieli pełnych kwalifikacji. Te okoliczności nie były w ogóle brane pod uwagę przez organy obu instancji. Zdaniem Sądu działania takie naruszają ogólną zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. art. 73 ust. 6 i 7 przepisów wprowadzających u.s.d.g., mającego wpływ na wynik sprawy, gdyż organy administracji wadliwie interpretowały te przepisy, które w rzeczywistości nie pozwalały na wykreślenie z rejestru działalności regulowanej strony, nie będącej przedsiębiorcą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. 1. Naruszenie prawa materialnego:
2. ▪ art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., przez niewłaściwą wykładnię, polegającą na wykroczeniu poza kryterium dokonywanej kontroli działalności administracji publicznej, a więc sprawowanej pod względem zgodności z prawem przez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i decyzji ją poprzedzającej, które nie naruszały prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie,
3. ▪ art. 73 ust. 6 i ust. 7 przepisów wprowadzających u.s.d.g. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że wpis do rejestru działalności regulowanej nie podlega wykreśleniu, w sytuacji gdy wezwano do uzupełnienia danych objętych zakresem wpisu, zaś strona skarżąca uzupełnienia nie dokonała,
4. ▪ art. 103 ust. 1 p.r.d. w związku z art. 73 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 przepisów wprowadzających u.s.d.g. przez rażąco błędną wykładnię i przyjęcie, że możliwym jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców bez wpisu do rejestru działalności regulowanej i że istnieje norma prawa, która umożliwia prowadzenie takiego ośrodka w oparciu o zezwolenie wydane bez określenia terminu jego ważności,
5. ▪ art. 6 ust. 1 u.s.d.g. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że możliwym jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ośrodka szkolenia kierowców w oparciu o wpis do rejestru działalności regulowanej i w oparciu o uprzednio wydane zezwolenia na czas nieokreślony w sytuacji, gdy obowiązujące normy prawa nie przewidują takiej możliwości, zwłaszcza że nie przewidują możliwości cofnięcia uprzednio wydanego zezwolenia, czym naruszono zasadę równości prowadzenia działalności gospodarczej,
6. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
7. ▪ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż miało miejsce w niniejszej sprawie naruszenie tych norm postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania,
8. ▪ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak wykazania, że organy administracji mogły wydać w niniejszej sprawie inne rozstrzygnięcie,
9. ▪ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji organu odwoławczego i decyzji ją poprzedzającej, gdy rozstrzygnięcie było prawidłowe, zaś ewentualnie uzasadnienie decyzji było wadliwe,
10. ▪ art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak w uzasadnieniu wyroku wskazania, co do dalszego postępowania,
11. ▪ art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej, która mogłaby doprowadzić do ewentualnego wydania decyzji obarczonej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

SKO wniosło o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie,
2. 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania,
3. 3) orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

W ocenie SKO zaskarżonym wyrokiem Sąd wykroczył poza granice określone normą art. 1 p.u.s.a. i podjęte rozstrzygnięcie nie przystaje do zebranego materiału dowodowego, a pogląd wyrażony przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest wzajemnie sprzeczny, niespójny. Zdaniem SKO, przyjmując założenie Wojewódzkiego Sądu, że kwestia wpisu do rejestru działalności regulowanej pozostawała poza granicami niniejszej sprawy i jego oceną, to w żaden sposób nie można wywodzić, aby decyzja zaskarżona i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane, czy to z naruszeniem norm prawa materialnego, czy to norm postępowania.

Wpis strony skarżącej do rejestru działalności regulowanej pozostawał poza oceną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., aczkolwiek było ono zobowiązane, mając na uwadze chociażby brzmienie art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., do odniesienia się do niego i powołania stosownych norm prawa, jednakże rozstrzygało ono, czy decyzja o wykreśleniu wpisu jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wbrew własnemu poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, dokonał oceny zasadności wpisu strony skarżącej do rejestru działalności regulowanej według art. 73 ust. 1, 3 i 5 przepisów wprowadzających, stwierdzając brak podstaw prawnych do dokonania tego wpisu.

Zdaniem SKO, Sąd, dokonując tym samym wykładni całego art. 73 przepisów wprowadzających u.s.d.g., nie wskazał, która to norma prawa materialnego uzasadnia twierdzenie o możliwości wykonywania prawa wynikającego z uprzednio wydanego zezwolenia, jak również, czy ustawodawca przewidział możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców w oparciu o dwa odmienne reżimy prawne, a więc w oparciu o wpis do rejestru, jak i o zezwolenie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.W.S. przy ZSP nr [...] w Ł. wniosły o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 p.u.s.a., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie pod względem zgodności z prawem, tj. nie dokonywał jej celowości czy słuszności, lecz samą jej legalność. To, że zdaniem strony skarżącej dokonał tej kontroli wadliwie, nietrafnie, z naruszeniem prawa nie oznacza, że naruszył art. 1 p.u.s.a. – to naruszenie zachodziłoby wówczas, gdyby wykroczył poza legalność i oceniał zaskarżoną decyzję także według kryteriów celowości czy słuszności, które nie stanowiłyby elementów norm prawnych mających zastosowanie w sprawie.

Nie są także zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a., w zakresie dotyczącym braku wykazania, że organy administracji mogły wydać w tej sprawie inne rozstrzygnięcie, braku wskazania co do dalszego postępowania oraz przedstawienia oceny prawnej, która mogłaby doprowadzić do ewentualnego wydania decyzji obarczonej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił nie tylko decyzję odwoławczą SKO, lecz także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. wydaną w pierwszej instancji, zaś z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że według Wojewódzkiego Sądu nie może być wydana decyzja o wykreśleniu W. z rejestru gospodarczej działalności regulowanej na podstawie przepisu art. 73 ust. 6 i 7 przepisów wprowadzających u.s.d.g., przy czym Sąd podniósł, że sprawa niniejsza dotyczy wykreślenia wpisu z takiego rejestru, nie zaś dokonania wpisu do tego rejestru.

Tak więc, nie zachodzi tu sytuacja, o jakiej mowa w art. 141 § 4 zdanie ostatnie i art. 153 p.p.s.a., gdyż w wyniku zaskarżonego wyroku, sprawa rozpoznana przez Wojewódzki Sąd – wykreślenie wpisu z rejestru działalności regulowanej w trybie i na podstawach określonych w art. 73 ust. 6 i 7 przepisów wprowadzających u.s.d.g. – nie podlegałaby już ponownemu rozpatrzeniu przez organy administracji. Przy takim rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu bezprzedmiotowe było, w granicach tej sprawy wskazywanie organom administracji dalszego toku postępowania w tej sprawie.

Natomiast zasadne są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, co powoduje, że ma ona uzasadnione podstawy.

W pierwszym rzędzie zasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przyjęcie przez Wojewódzki Sąd naruszenia przez organy administracji obu instancji zasad uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), było wynikiem uznania, że wpisanie W. do rejestru działalności regulowanej nastąpiło wbrew obowiązującemu prawu, a następnie zażądano od nich niemożliwej do wykonania czynności, w wyniku czego W., które dotąd działały zgodnie z prawem, zostały z winy organów administracji pozbawione możliwości działania, a w konsekwencji uczniowie, którzy skończą szkołę realizującą program nauczania w zakresie nauki jazdy samochodem i zdobycia przez uczniów uprawnień do kierowania pojazdami samochodowymi, nie będą mieli pełnych kwalifikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując powyższego ustalenia co do naruszenia zasad określonych w przepisach art. 7 i 8 k.p.a., nie uwzględnił jednak całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, dotyczących prowadzenia przez M.W.S. szkolenia uczniów określonego zespołu samorządowych szkół publicznych w zakresie nauki jazdy i uzyskania przez uczniów umiejętności kierowania pojazdem silnikowym. Otóż Wojewódzki Sąd całkowicie pominął przy ocenie sprawy w tym zakresie (art. 7 i 8 k.p.a.), że M.W.S., od daty uzyskania zezwolenia z dnia 29.11.2002 r. nr [...] na prowadzenie szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych, i do dnia dzisiejszego, nie mogły i nie mogą prowadzić działalności gospodarczej w tym przedmiocie. W. te nie były bowiem przedsiębiorcą w rozumieniu, obowiązującego w dacie wydania powyższego zezwolenia, przepisu art. 2 ust. 2 i 3 p.d.g. i nie są nim w rozumieniu obecnie obowiązującego art. 4 u.s.d.g.

Prowadzona przez te W. działalność szkoleniowa w zakresie nauki jazdy uczniów określonego zespołu szkół publicznych nie mogła być i nie może być nadal traktowana, jako działalność gospodarcza, z uwagi na przepisy art. 102 ust. 2 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym zarówno w dniu 29.11.2002 r., jak i od 21.08.2004 r. w zw. z art. 103 ust. 4 i 5 p.r.d. w brzmieniu z 29.11.2002 r. i art. 103 ust. 10 w brzmieniu od 21.08.2004 r., a także w związku z przepisami art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w brzmieniu zarówno obowiązującym w dniu 29.11.2002 r., jak i od dnia 21.08.2003 r. a następnie od dnia 21.08.2004 r. M.W.S. nie podlegały i nie podlegają w powyższym zakresie wpisaniu ani do rejestru przedsiębiorstw (KRS), ani do ewidencji działalności gospodarczej, ani do rejestru działalności regulowanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceniając legalność zaskarżonej decyzji w ramach art. 7 i 8 k.p.a., nie uwzględnił powyższych okoliczności i w związku z tym nie uwzględnił istotnych różnic między działalnością szkoleniową uczniów szkół w ramach programu nauczania szkolnego a działalnością ściśle gospodarczą – usługową w zakresie szkolenia osób trzecich. Budzi zatem istotne wątpliwości i zastrzeżenia stanowisko Wojewódzkiego Sądu, że wpisanie M.W.S. do rejestru działalności regulowanej spowodowało wygaśnięcie powyższego zezwolenia dotyczącego szkolenia uczniów w ramach programu nauczania szkolnego, że wskutek wykreślenia ich z tego rejestru także nie będą mogły prowadzić takiego szkolenia w oparciu o przedmiotowe zezwolenie, że możliwość prowadzenia takiego szkolenia uzyskają dopiero po upływie 3 lat od daty wykreślenia ich z tego rejestru (art. 72 u.s.d.g.), że skutkiem powyższego uczniowie zostali pozbawieni uzyskania kwalifikacji kierowcy w ramach nauki w szkole bez konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów w szkołach prywatnych.

Na wyciągnięcie takich wniosków przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, odnoszonych do naruszenia zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a., niewątpliwie miało wpływ całkowite pominięcie przez ten Sąd wyżej wskazanych okoliczności faktycznych i prawnych. Tego rodzaju uchybienie wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, skoro uznał on, że naruszenie przez organy administracji zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a. miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji.

Z podstaw skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego zasadne są zarzuty naruszenia art. 73 ust. 6 i 7 przepisów wprowadzających u.s.d.g., w takim zakresie, jaki został przedstawiony w skardze kasacyjnej. Zaskarżona decyzja dotyczyła wykreślenia M.W.S. z rejestru działalności regulowanej z powodu nieuzupełnienia danych objętych zakresem wpisu do takiego rejestru. Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy uregulowania zawarte w przepisach art. 103 ust. 1, ust. 5 i 8 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym od 21.08.2004 r. w zw. z art. 74 u.s.d.g., z których wynika po pierwsze, że wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców jako gospodarczą działalność regulowaną w tym zakresie ma charakter konstytutywny – działalność taką przedsiębiorca może prowadzić po uzyskaniu takiego wpisu, a to oznacza, że jeśli wpis taki został dokonany, to dopóki on istnieje, tj. nie został wykreślony stosownie do art. 66 ust. 3 u.s.d.g., objęty jest domniemaniem prawdziwości, co z kolei oznacza, że zachodzi co najmniej domniemanie, iż podmiot wpisany do tego rejestru jest przedsiębiorcą i jest uprawniony do prowadzenia określonej w tym rejestrze gospodarczej działalności regulowanej.

Po drugie z powyższych przepisów wynika (art. 103 ust. 5 i 8 p.r.d.), że jednym z niezbędnych elementów takiego wpisu jest numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej, a zatem wchodzi on w skład danych objętych zakresem wpisu, o jakich mowa w art. 73 ust. 6 przepisów wprowadzających u.s.d.g. Jeśli więc wpis określonego podmiotu jako przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej – prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców – dokonany na podstawie art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających u.s.d.g., nie zawiera numeru pod jakim podmiot ten figuruje w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, to organ prowadzący wpis jest nie tylko uprawniony lecz także obowiązany do wezwania tego podmiotu, na podstawie art. 73 ust. 6 przepisów wprowadzających u.s.d.g., do wskazania takiego numeru w ustawowym terminie 90 dni, a w konsekwencji, po bezskutecznym upływie tego terminu, do wydania decyzji o wykreśleniu tego podmiotu z rejestru działalności regulowanej.

Nie do przyjęcia jest końcowe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że na podstawie art. 73 ust. 6 i 7 przepisów wprowadzających u.s.d.g. nie może być wykreślony z rejestru działalności regulowanej podmiot, który nie jest przedsiębiorcą a został wpisany do tego rejestru na podstawie art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających u.s.d.g. lecz nie może wskazać numeru w rejestrze przedsiębiorstw, będącego koniecznym elementem objętym zakresem wpisu (art. 73 ust. 6 przepisów wprowadzających u.s.d.g. w zw. z art. 103 ust. 5 pkt 2 i ust. 8 p.r.d.). Takie stanowisko przeczy logice omówionych wyżej unormowań prawnych i prowadziłoby do utrzymania stanu niezgodnego z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że to stanowisko było wynikiem pominięcia okoliczności faktycznych i prawnych omówionych wyżej przy ocenie naruszeń proceduralnych dotyczących art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. i w konsekwencji błędnego uznania, że M.W.S. po wykreśleniu ich z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców nie będą mogły prowadzić nauki jazdy dla uczniów w ramach programu nauczania w określonych szkołach publicznych.

Było ono także wynikiem tego, że z jednej strony Wojewódzki Sąd uznał, iż z uwagi na granice sprawy nie mógł zastosować na podstawie art. 135 p.p.s.a. środków prawnych w stosunku do samego wpisu w celu usunięcia naruszenia prawa, jakie nastąpiło przez dokonanie wpisu, a z drugiej strony ocenił ten wpis jako dokonany niezgodnie z prawem. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniał legalność wykreślenia W. z rejestru działalności regulowanej poprzez ocenę legalności dokonania tego wpisu, do odmawiając zastosowania art. 135 p.p.s.a. popadł w, zarzucaną w skardze kasacyjnej, wewnętrzną sprzeczność swojego rozstrzygnięcia oraz podniesioną wyżej nielogiczność normatywną. Konsekwencją stanowiska Wojewódzkiego Sądu, łączącego ocenę prawną wykreślenia wpisu z rejestru z oceną prawną jego dokonania, która nie prowadziłaby do uzasadnionego zarzutu wewnętrznej sprzeczności i nielogiczności normatywnej, było uznanie, że przedmiotem niniejszej sprawy była w istocie kwestia legalności tego wpisu i dalszego jego istnienia, a więc w jej granicach mieściła się też ocena zgodności z prawem nie tylko jego wykreślenia ale także jego uprzedniego dokonania.

W takim rozumieniu usprawiedliwione jest stanowisko skargi kasacyjnej podnoszącej naruszenie przez Wojewódzki Sąd także art. 135 p.p.s.a. Jeżeli natomiast ingeruje się w legalność wyłącznie decyzji o wykreśleniu przedmiotowego wpisu z rejestru bez ingerowania w legalność jego dokonania, to nie można, bez narażenia się na uzasadniony zarzut sprzeczności, nielogiczności i w konsekwencji niezgodności z prawem, stwierdzić, że przepisy prawa nie pozwalały na wykreślenie z rejestru działalności regulowanej strony nie będącej przedsiębiorcą. Jak to wyżej wskazano, podmiot wpisany na podstawie art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających u.s.d.g. do rejestru przedsiębiorstw prowadzących działalność regulowaną, jeżeli nie wskaże numeru w rejestrze przedsiębiorców w trybie art. 103 ust. 6 tych przepisów, może zostać wykreślony z tego rejestru na podstawie art. 73 ust. 7 tych przepisów.

Z omówionych wyżej względów i w powyższym rozumieniu za zasadny należało uznać także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia materialnoprawnego przepisu art. 103 ust. 1 p.r.d.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.