Uzasadnienie
I
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 13 października 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Z. J. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie skargi na czynności rzeczoznawcy majątkowego.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że zgodnie z art. 194 ust. 1a zd. pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej m.in. rzeczoznawców majątkowych wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c. Natomiast w przypadku, gdy sprawa dotyczy osób powołanych lub ustanowionych przez sąd, postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna się wyłącznie na skutek skargi złożonej przez sąd (ust. 1b art. 194 ustawy).
W ocenie Sądu w sprawie zachodziła niedopuszczalność drogi sądowej, bowiem orzekanie w sprawie nie wchodziło w zakres kontroli sądowej, określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu służy w ograniczonym zakresie i może być skutecznie wniesiona, gdy organ nie wydaje w terminach przewidzianych prawem aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. lub gdy organ nie podejmuje innego aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy).
Sąd uznał, że żadna z ww. okoliczności nie odnosi się do sprawy. Wskazał, że E. B. w postępowaniu występował jako biegły sądowy, a skoro skarga na czynności biegłego nie została złożona przez sąd, nie było podstaw do wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w stosunku do rzeczoznawcy majątkowego E. B. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
II
Od powyższego postanowienia Z. J. złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 194 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dyspozycją tego przepisu objęci są wszyscy biegli sądowi, niezależnie od tego, czy w konkretnej sprawie zostali powołani lub ustanowieni przez sąd.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że E. B. został w postępowaniu egzekucyjnym powołany nie przez sąd, lecz przez komornika sądowego, w związku z tym prawidłowość czynności rzeczoznawcy powinien ocenić komornik. Niezasadne zatem w ocenie skarżącego byłoby przyjęcie, że wolą ustawodawcy formułującego art. 194 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, było wyłączenie możliwości inicjowania przez inne podmioty niż sąd postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy. W myśl wskazanego przepisu tylko powołanie biegłego rzeczoznawcy przez sąd w konkretnej sprawie wyłącza - w braku skargi sądu - kontrolę jego czynności przez Ministra Infrastruktury.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlega oddaleniu nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale również wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z niżej przedstawionych przyczyn w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z drugą wskazaną sytuacją.
Z akt sprawy wynika, że Z. J. skarżył bezczynność Ministra Budownictwa, która miała polegać na zaniechaniu wszczęcia postępowania w przedmiocie zbadania istnienia przesłanek odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego E. B. Powyższe ostatecznie potwierdza jednoznaczne stwierdzenie pełnomocnika skarżącego, zawarte w piśmie z dnia 1 października 2009 r. (karta 110 akt WSA), zgodnie z którym Ministrowi zarzucono bezczynność w sprawie, w której "ustawowo zobowiązany był do działania zmierzającego do zweryfikowania podstaw odpowiedzialności zawodowej wskazanej osoby. Obowiązek wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie wynika bowiem z art. 194 ustawy o gospodarce nieruchomościami".
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów dotyczącą przypadków, gdy organ wydaje decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zgodnie zaś z art. 194 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c.
Z treści powyższych regulacji należy wywieść, że w rozpatrywanej sprawie niedopuszczalna była skarga na bezczynność Ministra Budownictwa polegająca na zaniechaniu wszczęcia postępowania zmierzającego do zweryfikowania podstaw odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego. Art. 194 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazując jako organ właściwy odpowiedniego ministra, nie przewiduje bowiem formy wszczęcia postępowania. Skoro zatem ustawodawca zaniechał określenia tej formy, a jednocześnie wskazał (poprzez wyszczególnienie) akty, na które dopuszczalna jest skarga na bezczynność organu administracji (art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a.), należy uznać, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Ministra Budownictwa w postaci zaniechania wszczęcia postępowania była niedopuszczalna. Z tych właśnie względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej obejmującego błędną wykładnię art. 194 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy stwierdzić, że wobec powyższych wywodów, wykładnia tego przepisu nie miała wpływu na wynik sprawy. Istotą sprawy było bowiem rozstrzygnięcie, czy skarga na bezczynność Ministra Budownictwa poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej była dopuszczalna. Wobec negatywnej odpowiedzi z przyczyn już podanych, niezasadne jest odnoszenie się do rozważań, czy rzeczoznawca majątkowy E. B. został powołany w sprawie przez sąd oraz jaki miało to wpływ na możliwość zarzucenia Ministrowi Budownictwa bezczynności.
Podsumowując należy uznać, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, gdyż skargę Z. J. na bezczynność Ministra Budownictwa polegającą na zaniechaniu wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.