Uzasadnienie
I
Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części subwencji ogólnej.
II
W skardze kasacyjnej od tego wyroku Gmina M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów podnosząc, iż w toku postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 505/12 wstrzymał wykonanie objętej skargą decyzji. Wnioskodawczyni wskazała, że od chwili wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny powołanego postanowienia sytuacja finansowa Gminy nie uległa poprawie, a wręcz przeciwnie pogorszyła się, co uzasadnia ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przez określoną w powołanym przepisie szkodę należy rozumieć taką szkodę majątkową oraz niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12 i z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1841/12.). Trudne do odwrócenia skutki natomiast, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 990/12 i z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1251/12).
Podkreślenia wymaga, na co zwróciła uwagę skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że uprzednio, bo w toku postępowania przed Sądem I instancji, Gmina uzyskała ochronę tymczasową na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2013 r. W postanowieniu tym stwierdzono, że: "gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Rezerwa celowa gminy przeznaczona jest na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, a więc nie może być przeznaczona na inny cel. Ustanowiona w budżecie gminy rezerwa ogólna może być przeznaczona w toku wykonywania budżetu na jakiekolwiek rodzaje wydatków budżetowych.
Jednakże nie należy przez to rozumieć zupełną swobodę w rozdysponowaniu takiej kwoty, gdyż wykonywanie budżetu związane jest ściśle z realizowaniem zadań własnych jak i zleconych na podstawie poszczególnych ustaw. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego celem zwrotu przez Gminę M. do budżetu państwa nienależenie uzyskanej części subwencji oświatowej ogólnej na 2007 r. w wysokości 58 335 złotych spowoduje zaciągnięcie kolejnych pożyczek powodujących zwiększenie deficytu i trudność w utrzymaniu płynności finansowej Gminy".
Przenosząc powyższe rozważania oraz stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażone w przywołanym postanowieniu na grunt tej sprawy stwierdzić należy, że wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności przemawiają za zasadnością żądania sformułowanego w tym wniosku. Sytuacja finansowa Gminy, od czasu wydania postanowienia z dnia 10 stycznia 2013 r. nie ulegała poprawie, co czyni aktualnym przesłanki, na podstawie których uprzednio udzielono skarżącej ochrony tymczasowej. Wniosek skarżącej Gminy sformułowany w skardze kasacyjnej zasługiwał zatem na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.