Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Go 584/10 oddalono skargę O. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Dyrektor Izby Skarbowej w Z. G. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. udzielił "O." spółce z o.o. z siedzibą w R., zwanej "skarżącą", zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa l. Zobowiązano skarżącą do rozpoczęcia tej działalności w terminie 12 miesięcy od daty zezwolenia, tj. do dnia 31 stycznia 2009 r. Na wniosek skarżącej kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., organ zmienił wspomniany termin na dzień 31 stycznia 2010 r.
W dniu [...] stycznia 2010 r. do Izby Celnej w R., która na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) stała się organem właściwym do wydawania i zmiany zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze województwa l., wpłynął wniosek skarżącej o zmianę wspomnianej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności i ustalenia tego terminu na dzień 31 stycznia 2011 r. W kolejnym piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 15 lutego 2010 r., skarżąca wskazała termin rozpoczęcia działalności na dzień 31 lipca 2010 r.
Ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], w której odmówiono wnioskowanej przez skarżącą zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej terminu rozpoczęcia omawianej działalności.
Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor Izby Celnej w R. wskazał następujące przepisy: art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), art. 2 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy o Służbie Celnej, art. 8 i art. 48 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540).
Jak wskazał organ, z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie wspomniana ustawa o grach hazardowych, której art. 8 nakazuje stosować w postępowaniach dotyczących prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach ustawę Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 253a Ordynacji podatkowej, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Według organu powyższa decyzja ma charakter decyzji wydanej w trybie uznania administracyjnego, a zatem nie rodzi po stronie organu obligatoryjnego obowiązku zmiany decyzji.
W ocenie organu przepis art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stwarza możliwość zmiany zezwolenia wydanego na podstawie poprzedniego stanu prawnego. Niemniej, z uwagi na obowiązywanie ustawy o grach hazardowych, przepisy tej ustawy są miarodajne w kwestii dopuszczalności zmiany zezwolenia wydanego na gruncie dawnych przepisów. Omawiane zezwolenie było już raz zmienione na wniosek skarżącej, zaś na gruncie ustawy o grach hazardowych, a w szczególności art. 48 tej ustawy, brak jest przepisu, który przy rozpoznawaniu wniosku o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności nakazywałby pomijanie dotychczasowego przedłużenia terminu dokonanego w trybie dotychczasowych przepisów. Dlatego uwzględnienie wniosku skarżącej byłoby sprzeczne nie tylko z art. 48 ustawy o grach hazardowych, ale także z interesem publicznym, o którym mowa w art. 253a Ordynacji podatkowej.
Ponadto, jak podkreślił organ, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalała 24-miesięczny termin do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach wymienionych w tej decyzji. Termin ten był realny, mając w szczególności na uwadze zawieranie przez skarżącą z wielomiesięcznym wyprzedzeniem umów z właścicielami punktów, w których zlokalizowane były automaty do gry.
Rozpoznając skargę wniesioną przez skarżącą od powyższej decyzji, jak to wskazano na wstępie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organu, że uwzględnienie wniosku skarżącej o zmianę ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności objętej zezwoleniem naruszałoby interes publiczny, co czyni niedopuszczalny wniosek skarżącej na gruncie przepisu art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższej decyzji, wnosząc uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a.", tj.:
- a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
- b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę.
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 253a Ordynacji podatkowej, poprzez nie stwierdzenie naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 253a Ordynacji podatkowej pomimo, iż sprzeczność z interesem publicznym nie jest negatywną przesłanką zmiany decyzji i nie stanowi podstawy do odmowy zmiany decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie występuje jednak żadna z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, która powodowałaby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Stan faktyczny jest w sprawie bezsporny między stronami.
Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy kontrolując zaskarżoną decyzję wydaną w trybie postępowania nadzwyczajnego, jakim jest tryb zmiany decyzji administracyjnej na podstawie art. 253a Ordynacji podatkowej, który jest odpowiednikiem art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."), Sąd pierwszej instancji, naruszył prawo, czy też nie, akceptując stanowisko organu, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki dla uwzględnienia wniosku skarżącej o zmianę wnioskowanej daty rozpoczęcia działalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w powyższym trybie możliwa jest zmiana decyzji jedynie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy wymagałoby to łącznego spełnienia przesłanki interesu publicznego (społecznego) i słusznego interesu strony.
Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak to zresztą niewadliwie ustalił organ i zaakceptował Sąd pierwszej instancji, za zmianą w trybie nadzwyczajnym daty rozpoczęcia działalności nie przemawia interes publiczny (społeczny), tym bardziej w sytuacji, gdy już raz został uwzględniony wniosek skarżącej w przedmiocie zmiany omawianego terminu. Skarżąca, jak to trafnie wskazał organ, miała aż 24 miesiące na podjęcie wnioskowanej działalności. Uwzględnienie kolejnego wniosku skarżącej w rzeczy samej byłoby wymierzone przeciwko ewentualnym jej konkurentom, gdyż blokowałoby im możliwość podjęcia analogicznej działalności w sytuacji braku gotowości podjęcia tej działalności przez skarżącą, legitymującą się wymaganym zezwoleniem. Taka zaś sytuacja byłaby trudna do zaakceptowania.
Z powyższych względów nie doszło zatem do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zarzuconych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania poprzez oddalenie skargi, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.
Można również wskazać, że w sprawie nie został naruszony przepis art. 3 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Skarżąca nie wykazała, aby Sąd pierwszej instancji odmówił dokonania kontroli zaskarżonej decyzji albo, aby dokonując taką kontrolę, zastosował instrumenty prawne nie przewidziane w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tylko zaistnienie takich sytuacji, które jednakże w sprawie nie miały miejsca, mogłoby uzasadniać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a.
W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w świetle którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich zaś innych naruszeń prawa nie stwierdził Sąd pierwszej instancji, zaś w skardze kasacyjnej nie wskazano, jakie to przepisy postępowania miały by w tym zakresie mieć zastosowanie.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).