Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt. VI SA/Wa 58/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Podstawą rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. były następujące ustalenia i wnioski:
L. Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nałożył na E. S. wykonującego działalność gospodarczą pod firmą U. T. – S. E. S., kary pieniężne:
- 1) za niewyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty (kierujący pojazdem oświadczył, że w dniach 23, 24 i 25 czerwca 2006 r. nie prowadził pojazdu jednakże nie przedstawił stosownego zaświadczenia potwierdzającego tę okoliczność) – 500 zł;
- 2) za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego (wykresówki z dni 14 do 16 czerwca 2006 r. i 27 czerwca były zapisywane zbyt długo) – 400 zł;
- 3) za skrócenie dziennego czasu odpoczynku: a) o czas do jednej godziny – 100 zł, b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę -200 zł;
- 4) za skrócenie dziennego czasu wypoczynku: a) o czas do jednej godziny - 100 zł; b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę - 600 zł (dotyczy wykresówki opisanej jako 20/21 czerwca 2006 r.);
- 5) za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu: a) o czas powyżej 15 min. do jednej godz. - 150 zł; b) 1200 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu za każdą następną rozpoczętą godzinę – 1200 zł;
- 6) a) za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas do jednej godz. – 100 zł; b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – 600 zł; (ustalenie dokonane na podstawie zapisów na wykresówce z dnia 27 czerwca 2006 r.).
Łącznie nałożono karę pieniężną w kwocie 3950 zł.
Decyzję wydano na podstawie ustaleń kontroli z dnia [...] czerwca 2006 r. Przewóz wykonywany pojazdem Scania nr rej. [...] z naczepą Gras nr rej. [...] kierowanym przez R. B.. Kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania E. S. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części nakładającej kary:
- 1) za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (pkt. 1 decyzji),
- 2) za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo (pkt 2 decyzji),
- 3) za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego a) o czas do jednej godziny, b) za każdą kolejną rozpoczętą godzinę (pkt.3 i 4 decyzji).
Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej kary: za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 min. do 1 godz., a także za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu za każdą następną godzinę i w zakresie uchylonym przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia (pkt 5 i 6 decyzji).
W uzasadnieniu decyzji dotyczącej kary, o której mowa w pkt 1 decyzji, podano, że zgodnie z art. 87 ust.1 – 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne, kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie kontrolującego, prócz dokumentów określonych w ust 1 i 1a tego przepisu, także wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 tej ustawy. Zgodnie z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu powinien na żądanie kontrolującego przedstawić zaświadczenie zawierające: dane kierowcy, okres, którego dotyczy, przyczyny nie posiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy. Stosownie do art.15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym kierowca prowadzący pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z zał. 1 obowiązany jest okazać, na żądanie kontrolującego, wykresówki z bieżącego tygodnia i ostatnich 15 dni.
Kierujący pojazdem, podczas kontroli nie okazał ani wykresówek ani dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach 23-25 czerwca 2006 r. Powyższe okoliczności uzasadniały nałożenie na przedsiębiorcę, na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
Odnośnie do zbyt długiego zapisywania wykresówki organ odwoławczy, na podstawie okazanej do kontroli wykresówki z 14 czerwca 2006 r. i 27 czerwca 2006 r., stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną za zbyt długo dokonywany zapis na wykresówkach.
Jeżeli chodzi o skrócenie czasu odpoczynku, organ odwoławczy stwierdził, iż kary pieniężne za te naruszenia zostały nałożone prawidłowo, a skrócenie dziennych okresów wypoczynku wynika z okazanych do kontroli wykresówek.
E. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na wymienioną wyżej decyzję, w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że organ administracji przeprowadził wnikliwą analizę stanu faktycznego i w zakresie w jakim utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania.
Odnośnie do naruszenia art. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Natomiast Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 z zakresu stosowania rozporządzenia, po powiadomieniu o tym Komisji (art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85). Wyłączenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85, nie dotyczy działalności wykonywanej przez skarżącego, zatem przepis ten nie mógł być podstawą do zwolnienia z obowiązków dotyczących czasu pracy kierowców.
Zgodnie natomiast z art. 4 pkt. 13 ww. rozporządzenia ma ono zastosowanie do przewozów dokonywanych pojazdami używanymi do odbioru mleka w gospodarstwach rolnych lub odwożące do tych gospodarstw pojemniki na mleko bądź produkty mleczne przeznaczone do karmienia bydła. Pozostałe zwolnienia z tego przepisu nie dotyczą skarżącego. Jeżeli chodzi o zwolnienia wykazane w art. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, to jedynie mogłyby mieć w stosunku do skarżącego zwolnienia wykazane pod literami c-d, jednakże z tym zastrzeżeniem, że przepis ten uzależnia odstępstwo od przepisów rozporządzenia od decyzji właściwych organów państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. niezależnie od powyższego stwierdził, iż skarżący, powołując się na wskazane przepisy, nie wykazał czy i ewentualnie które wykresówki dotyczyły przewozów w prowadzonej działalności rolniczej. Stwierdzenie, że to organ miał obowiązek dokonać takiego ustalenia jest niezasadne. Organ przeprowadzał kontrolę wykonywanego transportu drogowego, a nie przewozu wykonywanego przez rolnika i wykresówki mu okazane miał prawo uznać za wykresówki dotyczące działalności transportowej, gdyż w żadnym innym celu nie byłyby zapisywane. Skoro, w przekonaniu skarżącego, nie musiał posiadać wykresówek z przewozów wykonywanych jako rolnik, to takich wykresówek nie okazałby, gdyż nie miałby ich. Zatem te z nich, które były kontrolowane dotyczyły przewozów transportowych i wykazały naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy.
Sąd I instancji wskazał, że na skarżącego nałożono kary pieniężne za zbyt długie zapisywanie wykresówki oraz za skrócenie dziennego odpoczynku kierowcy o czas do jednej godziny i za każdą kolejną rozpoczętą godzinę. Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że został ukarany kilkakrotnie za to samo naruszenie, gdyż naruszenia te ustawa o transporcie drogowym wyodrębnia i oddzielnie sankcjonuje.
Odnośnie ukarania przedsiębiorcy za brak dokumentu potwierdzającego nie prowadzenie pojazdu przez kierującego w dniach 23 - 25 czerwca 2006 r. Sąd I instancji stwierdził, iż kierowca może okazać dokument, jeżeli go posiada, a może być w jego posiadaniu jedynie wówczas, gdy przedsiębiorca, spełniając obowiązek z art. 87 ust. 3 ustawy, w taki dokument go wyposaży. Organ kontrolujący nie mógł ukarać kierowcy za brak tego dokumentu z tego powodu, iż zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy orzekanie w takim przypadku następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Jednakże, stosownie do art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, organ administracji nie był pozbawiony możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, iż kierujący pojazdem w czasie kontroli złożył stosowne oświadczenie o tym, że w dniach 23, 24 i 25 czerwca 2006 r. nie prowadził pojazdu, lecz nie posiadał właściwego dokumentu wystawionego przez przedsiębiorcę potwierdzającego tę okoliczność. Kierowca pod protokołem złożył oświadczenie stwierdzając, iż po zapoznaniu się z treścią protokołu potwierdza informacje w nim zawarte oraz podpisał się. Skarżący po zapoznaniu się z treścią protokołu, miał możliwość przedłożenia stosownego zaświadczenia potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu przez kierowcę w dniach wskazanych w decyzji, jednakże dokumentu tego nie przedłożył ani przed wydaniem decyzji przez organ I instancji ani w odwołaniu.
E. S. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- I. Prawa materialnego polegające na:
niewłaściwej interpretacji przepisów art. 92 a ust. 3, ustawy o transporcie drogowym, przepisu lp 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 13 ust. 1 lit c rozporządzenia Rady EWG 3820/85 tj. w związku z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
II. Prawa proceduralnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. naruszenie art. 10 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, niedopełnieniu przez organy wydające decyzje obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dotyczących dopełnienia obowiązku wyposażenia przez skarżącego kierowcy w wymagane dokumenty i nieuwzględnieniu wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż na przedstawionych przez kierowcę do kontroli wykresówkach znajdowały się m.in. zapisy pochodzące z przewozów w ramach prowadzonego przez skarżącego gospodarstwa rolnego.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia 3820/85 każde państwo członkowskie może na swoim terytorium lub w uzgodnieniu z zainteresowanymi krajami na terytorium innego państwa członkowskiego, udzielić odstępstw od dowolnego przepisu niniejszego rozporządzenia odnośnie do przewozu pojazdem należącym do jednej lub kilku określonych w rozporządzeniu kategorii.
Zgodnie z art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców, stosownie do art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85/EWG i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85/EWG wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85/EWG. Nie wszystkie wykresówki przedstawione przez kierowcę pochodziły z przejazdów podlegających normom wynikającym z rozporządzenia 3820/85 i mimo że skarżący podnosił ten argument w trakcie postępowania, nie został on w żaden sposób oceniony przez organy. Ponadto kontrolowany nie został poinformowany o konieczności wskazania wykresówek pochodzących z przewozów wyłączonych spod rozporządzenia 3820/85, co stanowi poważne naruszenie zasad postępowania administracyjnego.
Według skarżącego organy miały obowiązek poinformowania kontrolowanego m.in. o wyłączeniach z obowiązku stosowania norm prowadzenia pojazdów. Organ II instancji powinien udowodnić, które wykresówki pochodzą z przewozów podlegających rozporządzeniu 3820/85.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarżący nie wskazał czy i które wykresówki dotyczyły prowadzonej działalności rolniczej, a ponadto posłużył się argumentem, że organ przeprowadzał kontrolę transportu drogowego, a nie przewozu wykonywanego przez rolnika i miał prawo uznać okazane wykresówki za dotyczące działalności transportowej. Takie stanowisko zdaniem skarżącego narusza zasadę wynikającą z art. 7 k.p.a.
Odnośnie do kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (lp.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym) skarżący stwierdził, iż zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, karze podlega udowodnione naruszenie obowiązku przez przedsiębiorcę, a nie każdy przypadek nieposiadania dokumentów przez kierującego. Aby rzetelnie wyjaśnić tę kwestię, skarżący złożył formalny wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy R. B.. Mimo ciążącego na organie obowiązku wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy, wniosek dowodowy strony został pominięty.
Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, że strona miała możliwość w toku postępowania przedłożenia stosownego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu, jednak tego nie uczyniła. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że przedsiębiorca przekazał oryginał zaświadczenia kierowcy, który następnie je zagubił. Zdaniem skarżącego gdyby przedstawił zaświadczenie w toku postępowania to świadczyłoby to o tym, że nie wywiązał się z obowiązku wyposażenia kierowcy w ten dokument albo, że prokuruje duplikat zaświadczenia na potrzeby postępowania.
Kasator podniósł, że kontrolujący inspektor, z niewiadomych przyczyn nie ukarał kierowcy za naruszenia, za które to kierowca powinien odpowiadać w pierwszej kolejności, zaś mimo to wszczęto postępowanie wobec przedsiębiorcy. Z analizy przepisów wynika, że inspektor nie ma obowiązku prowadzenia postępowania wobec przedsiębiorcy, zaś dyspozycja zawarta w art. 92a ust. 3 daje jedynie możliwość wszczęcia takiego postępowania. W rozstrzygnięciu organów I i II instancji brakuje uzasadnienia powyższej kwestii.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznacza art. 183 § 1 p.p.s.a., z którego treści wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki te nie występują.
Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu w całości sprawy, lecz uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.
Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732).
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
Naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas gdy pozostaje w bezpośrednim związku treścią rozstrzygnięcia Sądu, to znaczy, gdy błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego miało wpływ na rozstrzygnięcie.
Naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu powołanego przepisu dotyczy postępowania sądowego i może występować w takich samych postaciach jak naruszenie prawa materialnego, ale usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej stanowić może tylko wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko wyrokowi Sądu I instancji i z tego względu winna formułować zarzuty naruszeń prawa, których w ocenie kasatora dopuścił się Sąd.
Skarżący oparł skargę na obydwu podstawach z art. 174 p.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania.
Autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie norm prawa proceduralnego polegające na: naruszeniu art. 10 k.p.a., art. 7 k.p.a., 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych należy stwierdzić, że nie spełniają one wymogów jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Dla zachowania tych wymogów nie wystarczy powołać się na przepis wymieniający podstawy skargi kasacyjnej, czyli jak to uczynił autor kasacji wskazać na art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., ale konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy procesowej - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) naruszył Sąd I instancji, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie, prócz wskazania przepisu art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego przepisu procedury, który miałby naruszyć Sąd, natomiast wymienił przepisy k.p.a. i uchybienia procesowe jakich dopuściły się organy administracji. Tymczasem, adresatem zarzutu naruszenia prawa, może być tylko Sąd I instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny (por. wyr. NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 80/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 12; także wyr. NSA z dnia 31 maja 2004 r., FSK 103/04, POP 2005, nr 3 poz. 57).
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ograniczenie się do powołania przepisu art. 174 pkt.2 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami k.p.a. nie jest wskazaniem podstawy kasacyjnej i prowadzi do uznania, że zarzut ten nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej, co oznacza w szczególności, że nie wymagają odniesienia szczegółowe zarzuty dotyczące naruszenia procedury przez organy administracji oraz, że ustalenia stanu faktycznego sprawy nie zostały skutecznie podważone.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. podniesione zostały dwa zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Pierwszy z nich dotyczy niewłaściwej interpretacji art. 92a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisu lp 1. 7 załącznika do tej ustawy. Art. 92a, ust. 1 i 2 wymienionej ustawy określają rodzaje wykroczeń, których popełnienie przez kierowcę realizującego przewóz drogowy podlega ukaraniu karą grzywny w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Natomiast ust. 3 tego przepisu, którego brzmienie jest niezmienione od daty prowadzenia kontroli drogowej stanowi, że wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt. 3 tej ustawy, realizującego przewóz drogowy. W uzasadnieniu zarzutu niewłaściwej wykładni wymienionego przepisu autor skargi kasacyjnej zarzucił, że wbrew obowiązkowi nie ukarano kierowcy a mimo tego wszczęto postępowanie wobec przedsiębiorcy.
Jeśli w tym miałoby się przejawiać naruszenie prawa przez błędną wykładnię, to zarzut ten nie jest uprawniony i wynika z mylnego rozumienia przepisu art. 92a ust. 3 ustawy, który nie warunkuje wszczęcia postępowania w sprawie administracyjnej kary pieniężnej wobec przedsiębiorcy, od uprzedniego wszczęcia postępowania w trybie przepisów o wykroczeniach wobec kierowcy. Stanowi natomiast o tym, że w przypadku wszczęcia postępowania w trybie przepisów o wykroczeniach względem kierowcy, nie ma przeszkód prawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec przedsiębiorcy. W ramach tego zarzutu kasator podniósł również, że omawiany przepis nie pozwala na wszczęcie postępowania w każdym przypadku, daje swobodę oceny inspektorowi i nie zwalnia od obowiązku uzasadnienia każdego przypadku, a w rozpoznawanej sprawie brakuje takiego uzasadnienia w decyzjach organów obu instancji i że w ramach tego uzasadnienia należy poddać analizie przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 21 grudnia 2005. r. i po tej nowelizacji.
Także i ta argumentacja jest chybiona, gdyż uzasadnia naruszenie prawa materialnego uchybieniem procesowym, co nie jest dopuszczalne. Podobnie zarzut naruszenia postanowień załącznika do ustawy w pkt lp. 1.7. uzasadniony został procesowo – nieuwzględnieniem przez organy orzekające wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, zatem tak uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej.
Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady(EWG) Nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE.L.85. 370.1) należy przypomnieć, że art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwa sposoby naruszenie prawa materialnego: przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oznacza wadliwe rozumienie normy prawnej, a niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji co oznacza, że stan faktyczny ustalony w danej sprawie został mylnie uznany jako odpowiadający danej normie prawnej albo gdy ustalonego stanu faktycznego nie "powiązano z hipotezą określonej normy prawnej". Skarżący nie wskazał czy kwestionuje błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie tego przepisu.
Uzasadnienie zarzutu nie dotyczy jednak ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania tego przepisu lecz obejmuje argumentację dotyczącą wadliwej oceny przez Sąd I instancji postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji. Autor skargi kasacyjnej w ramach tego zarzutu stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku podał, że skarżący nie wskazał czy i które wykresówki dotyczyły działalności rolniczej oraz, że organ prowadził kontrolę transportu drogowego a nie przewozu dokonywanego przez rolnika i miał prawo uznać wykresówki za dotyczące działalności transportowej, konkludując, iż takie stanowisko narusza zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 k.p.a. Jest to więc znów argumentacja dotycząca zagadnień procesowych. Pozostałe wywody w ramach tego zarzutu dotyczą także naruszeń procesowych, których wedle kasatora dopuściły się organy i obejmują w szczególności brak informacji ze strony organów o konieczności wskazania wykresówek pochodzących z przewozów wyłączonych spod rozporządzenia 3820/05, a także braku udowodnienia przez organ II instancji, które wykresówki pochodzą z przewozów podlegających temu rozporządzeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tak sformułowany zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego w rzeczywistości stanowi zarzut wadliwie ustalanych okoliczności faktycznych, a te nie mogą być podważane przez powołanie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., ONSAiWSA 2005/4/67, wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 192/04, ONSAiWSA 2004/3/68).
Dlatego też zarzucana postać naruszenia prawa materialnego nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej.
W świetle powyższego należało uznać, ze skarga kasacyjna nie opiera się na uzasadnionych podstawach i działając na mocy art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.