Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany w rozkładzie jazdy.
Sąd I instancji ustalił, że postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. nr KT.JW-5531-2/08/10 Starosta B. odmówił dokonania zmiany w rozkładzie jazdy. Od tego postanowienia skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty B. Skarżący został poprawnie pouczony o prawie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Sąd podał, że z akt sprawy wynika, iż pismem nadanym w dniu 21 września 2010 r. skarżący wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej wymienione postanowienie. W związku z nieprawidłowym wniesieniem skargi, Sąd przekazał ją Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. w dniu 28 września 2010 r. celem nadania stosownego biegu zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2010 r.. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 27 września 2010 r..
W związku z tym, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, który przekazał ją właściwemu organowi odwoławczemu w dniu 28 września 2010 r., należało skargę odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu.
Na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. A.B. skargą kasacyjną zaskarżył w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r. i zgodnie z art. 174 p.p.s.a. zarzucił mu:
- 1) naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odrzucenie terminowo wniesionej skargi, mimo że z akt sprawy wynika, że w terminie w dniu 27 sierpnia 2010 r. A.B. złożył skargę w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B., która zalega w aktach sprawy, a jedynie dodatkowo jeszcze w tym samym dniu złożył drugi egzemplarz tej samej skargi w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G., który to egzemplarz Sąd odesłał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B., 2) naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z 54 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie dwóch pierwszych przepisów prawnych i odrzucenie skargi mimo że z akt sprawy wynika dochowanie terminu do jej wniesienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
A.B. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do jej ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na swoją rzecz kosztów postępowania związanych ze złożeniem skargi kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej skarżący umotywował tym, że skargę przesłał listem poleconym w dniu 21 września 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i na wniesionej przez niego skardze widnieje pieczęć SKO wraz z datą wpływu w dniu 27 września 2010 r. Drugi egzemplarz tej samej skargi omyłkowo skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. i to skardze wniesionej bezpośrednio do tego Sądu nadano bieg.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, iż w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 p.p.s.a., odnieść się należało do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Należy zauważyć, że kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenie faktyczne dotyczące daty oraz miejsca złożenia (przesłania) skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Kwestia doręczeń pism, z którymi ustawa łączy skutki procesowe jest bowiem zagadnieniem szczególnie newralgicznym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywoływać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia jej prawa do sądu. Stąd też istnieje potrzeba wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w tym zakresie.
Jak wynika z treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powinna ona być wniesiona stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. za pośrednictwem organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego albo za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd albo organ, do którego skargę wniesiono powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd albo organ pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Powyższy pogląd jest szeroko prezentowany zarówno w doktrynie (por. T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 284), jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Należy podnieść, że z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż Sąd pierwszej instancji za bezsporne przyjął, na podstawie daty widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki odebranej przez skarżącego, że postanowienie SKO w B. doręczono skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2010 r. Termin do wniesienia skargi upłynął wobec tego w dniu 27 września 2010 r. Sąd przyjął, że skarga został złożona bezpośrednio do Sądu, a następnie przekazana organowi w dniu 28 września 2010 r., a zatem po upływie 30 – dniowego terminu do jej złożenia.
Skarga kasacyjna i wnioski w niej zawarte zmierzają do podważenia stwierdzonej przez Sąd okoliczności, że skarga nie została złożona bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Okoliczności podane w skardze kasacyjnej prowadzą do stwierdzenia, że skarga rzeczywiście została złożona bezpośrednio do Sądu, ale jednocześnie skarżący złożył skargę za pośrednictwem organu zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że A.B. w liście nadanym w dniu 21 września 2010 r. przesłał skargę również do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Z prezentaty na egzemplarzu skargi znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że dotarła ona do organu w dniu 27 września 2010 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. w dniu 27 października 2010 r. wpłynęła odpowiedź na skargę sporządzona przez SKO w B., w której organ stwierdził, że skarga została przesłana również na jego adres.
Mając na uwadze powyższe okoliczności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. powinien przyjąć, dysponując zarówno aktami administracyjnymi, jak i odpowiedzią na skargę, że skarga została złożona w ustawowo przewidzianym terminie trzydziestodniowym. Powinien więc nadać skardze dalszy bieg procedowania.
Wobec tego Sąd odrzucając skargę A.B. naruszył zarzucane w skardze kasacyjnej przepisy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. W rozpatrywanej sprawie odstąpiono od zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a nie postanowienia. Tak więc przepisy te w ogóle nie mogą mieć zastosowania do kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny nie orzeka o zwrocie kosztów postępowania także wówczas, gdy skarżący zgłosił w skardze kasacyjnej wniosek o przyznanie kosztów.