Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r. o sygn. akt III SA/Po 395/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej ze stratą, co wynika zarówno z ogólnej dekoniunktury gospodarczej, jak i z trudności finansowych spowodowanych zaległościami płatniczymi kontrahentów wobec skarżącego. Jako podstawę wstrzymania wykonania powołano art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarto żadnego uzasadnienia powyższego wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Do ewentualnego wstrzymania wykonania aktu doszłoby zatem poprzez wydanie przez sąd postanowienia, w sytuacji spełnienia ustawowych przesłanek, tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona ograniczyła się jedynie do twierdzenia, że wnioskuje o wstrzymanie ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej ze stratą, co jest konsekwencją zarówno ogólnej dekoniunktury gospodarczej, jak i zaległości płatniczych kontrahentów. Tymczasem, powołując we wniosku określone okoliczności, skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi bowiem opierać się na jakimś materiale, pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia do złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi jego ocenę oraz uwzględnienie żądania strony.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w treści wniosku nie zawarto żadnego uzasadnienia, zawierającego odniesienie się do konkretnych okoliczności, określających sytuację, w jakiej mógłby się znaleźć skarżący po wykonaniu decyzji.
Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.