Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2587/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę "G." Sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności w sprawie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia: pismem z dnia 7 maja 2008 r. Spółka złożyła w ARiMR wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Po dokonaniu weryfikacji nadesłanych dokumentów, pismem z [...] lipca 2011 r. ARiMR odmówiła przyznania pomocy.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednocześnie dopełniając czynności, dla której termin był uchybiony, przez złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. organ odmówił uwzględnienia wniosku, wskazując, że zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444 ze zm., dalej: rozporządzenie Ministra Rolnictwa), istnieje możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności, jednak w prośbie złożonej przez stronę nie uprawdopodobniono, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Strona w uzasadnieniu swojego wniosku powołała się na brak możliwości wykonania określonych czynności w terminie, ze względu na zły stan zdrowia prokurenta. Jako dowód załączono do wniosku zaświadczenie lekarskie wystawione na R. P. 2 sierpnia 2011 r., tj. w dniu upływu terminu na dokonanie ww. czynności.
Organ wskazał, że do reprezentacji Spółki uprawiony jest R. P., ale również M. P. i to ona zdaniem organu mogła odwołać się od negatywnej decyzji ARiMR. Natomiast wnioskodawca twierdził, że M. P. w tym terminie nie mogła złożyć wezwania, gdyż przebywała w podróży służbowej poza granicami kraju.
Spółka zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu zgodnie z prośbą wnioskodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2086/11, oddalił skargę Spółki, wskazując, że ubiegając się o przyznanie pomocy skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, którym jej zdaniem dotknięte jest pismo ARiMR z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie przyznania pomocy. Rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej 19 lipca 2011 r., zatem ustawowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął 2 sierpnia 2011 r., a pismo z prośbą o przywrócenie terminu wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone 8 sierpnia 2011 r.
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy, prowadzonych przez podmioty wdrażające, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Zatem twierdzenie skarżącej, że nie został zastosowany przez organ przepis art. 58 i 59 k.p.a. nie znalazło uznania Sądu, gdyż postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego (z wyjątkami, które nie dotyczą przedmiotu sprawy).
Niewydanie przez organ postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu, a jedynie pisma, nie stanowi - w ocenie Sądu - naruszenia prawa, gdyż zgodnie ze wspomnianym już art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zostały wyłączone (z wyjątkami) przy postępowaniach w sprawie przyznania pomocy.
Sąd wskazał również, że wprawdzie rozstrzygnięcie organu z dnia 25 sierpnia 2011 r. nie zawierało stosownych pouczeń, jednak w sytuacji gdy skarżąca w toku postępowania administracyjnosądowego była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie spowodowało to braku możliwości skorzystania przez niego ze środków odwoławczych.
"G." Sp. z o.o. w G. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II GSK 899/12, uchylił zaskarżony wyroku i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpatrzenia, uznając za uzasadniony zarzut niewłaściwego zgromadzenia i analizy materiału dowodowego, a także prawidłowości reprezentacji strony.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dołączone do sprawy akta postępowania administracyjnego nie pozwalają na odniesienie się w niezbędnym zakresie do zarzutów skargi kasacyjnej, w tym także na określenie, z czego Sąd, który zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, wyciągnął swoje wnioski. Stwierdzenie to w pierwszym rzędzie dotyczy osób uprawnionych do reprezentacji Spółki.
NSA wskazał, że z akt sprawy nie wynika, z czego Sąd I instancji wyciągnął wniosek, że osobami uprawnionymi do reprezentacji Spółki są R. P. i M. P. (Sąd raz podaje M., raz M.), gdyż w aktach administracyjnych nie ma żadnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, ani innego dokumentu, z którego ta okoliczność wynikałaby. W aktach sądowych są co prawda dwa odpisy z KRS, jeden z 2007, drugi z 2008 r., i z nich rzeczywiście wynika, że R. P. jest prokurentem, a M. P. członkiem zarządu Spółki. Niemniej, odpis KRS powinien znajdować się w aktach administracyjnych, skoro zadaniem Sądu jest ocena prawidłowości działania organu, a po drugie, to niewątpliwie odpis (pełny) KRS winien obejmować rok 2011, którego sprawa dotyczy.
Dalej NSA podkreślił, że Strona podniosła w skardze kasacyjnej, że w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, stąd to jemu organ powinien przesyłać odpisy wszystkich rozstrzygnięć, a skoro tego nie zrobił, to termin na złożenie wezwania o usunięcie naruszenia prawa w ogóle nie zaczął biec.
Sąd kasacyjny zauważył, że pisma z dnia 25 sierpnia 2011 r. (zaskarżone) o odmowie przywrócenia terminu i z dnia 26 sierpnia 2011 r. (informujące, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone po terminie) wskazują w nagłówku pełnomocnika strony, ale w aktach administracyjnych nie ma żadnego pełnomocnictwa, a ponadto pismo z dnia 26 sierpnia 2011 r. zostało i tak wysłane do Spółki, a pismo z dnia 25 sierpnia 2011 r. (zaskarżone) nie wiadomo komu, bo w aktach brak jest zwrotnego poświadczenia jego odbioru przez adresata. W aktach sądowych znajduje się pełnomocnictwo ogólne z 2007 r. dla radcy prawnego J. P., obejmujące m.in. występowanie przed organami administracji, ale tego pełnomocnictwa nie ma w aktach administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Rozpatrując sprawę ponownie, Sąd I instancji zwrócił się do organu o uzupełnienie akt administracyjnych sprawy poprzez nadesłanie całej dokumentacji (lub odpisów) zgromadzonej w toku rozpoznawania wniosku Spółki, w szczególności poprzez nadesłanie pełnomocnictwa dla radcy prawnego J. P., które jak wynika z wyjaśnień organu złożone zostało w toku postępowania administracyjnego. Wykonując wezwanie Sądu organ złożył akta całej dokumentacji sprawy zgromadzonej w toku rozpoznania wniosku Spółki.
Sąd wskazał, że przedmiotem oceny jest kwestia prawidłowości doręczenia pisma ARiMR z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie przyznania pomocy stronie skarżącej, a zatem czy w przedmiotowej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli tak, to czy w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu.
Sąd podkreślił, że z nadesłanych przez organ akt sprawy zgromadzonej w toku rozpoznania wniosku Spółki wynika, że znajdujące się w nich pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu J. P. dnia 4 marca 2009 r., pomimo że obejmowało swoim zakresem umocowanie pełnomocnika do reprezentacji mocodawcy we wszystkich sprawach spółki przed Sądami wszystkich instancji, to jednak nie obejmowało umocowania do występowania przed ARiMR. W aktach administracyjnych brak jest pełnomocnictwa upoważniającego radcę prawnego J. P. do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wprawdzie w aktach sądowych znajduje się odpis pełnomocnictwa z dnia 1 marca 2007 r. (stanowiący załącznik do pisma procesowego z dnia 1 lutego 2012 r.), które swym zakresem obejmuje działanie przed organami administracyjnymi we wszystkich sprawach, jednak z akt administracyjnych wynika, że nie było one składane na etapie postępowania administracyjnego.
W świetle ww. okoliczności Sąd uznał za prawidłowe działanie organu polegające na doręczeniu pisma z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej stronie skarżącej a nie r.pr. J. P. W ocenie Sądu wprawdzie na poprzednich etapach postępowania niektóre pisma były nieprawidłowo doręczane pełnomocnikowi, jednak z doręczeń tych nie można wywodzić, że radca prawny J. P. był umocowany w postępowaniu administracyjnych, skoro znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo szczególne ograniczone było swoim zakresem do działania w imieniu strony skarżącej na etapie postępowania sądowego. Błędne doręczenia na poprzednich etapach postępowania nie mają żadnego wpływu na skuteczność doręczenia pisma z dnia [...] lipca 2011 r.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ prawidłowo doręczył pismo z dnia [...] lipca 2011 r. stronie skarżącej, a zatem doszło do uchybienia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Za bezzasadne Sąd uznał również twierdzenie jakoby w przedmiotowej sprawie nie powinien w ogóle być rozpatrywany wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Przywrócenie terminu do dokonania ww. czynności w ramach tego programu, zostało uregulowane w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444 ze zm.).
Zdaniem Sądu w analizowanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, tzn. pomimo całej staranności nie udało się, mu usunąć przeszkody. Należy w tym miejscu wskazać, że niedyspozycja prokurenta spółki obejmuje według załączonego zaświadczenia lekarskiego okres od 2-5 sierpnia 2011 r., zatem rozpoczęła się ona ostatniego dnia przypadającego na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Bezsporne w niniejszej sprawie jest również to, że prokurent R. P. nie jest jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji spółki, jest nią także M. P. Powyższa okoliczność wynika z KRS (z internetowej bazy KRS wynika, że obecnie sposób reprezentacji spółki jest taki sam jak wynikało to z odpisów KRS znajdujących się w aktach administracyjnych).
Ponadto powyższa okoliczność nie była kwestionowana przez stronę skarżącą. Wskazywała ona jedynie, że M. P. przebywała w tym czasie poza granicami kraju, a jak uznał organ okoliczność ta nie została wykazana przez wnioskodawcę. Strona nie podała w jakim terminie M. P. przebywała poza granicami kraju, kiedy wyjechała.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 1 lutego 2012 r. powołał się na fakt, że brak jest dowodów na przekroczenie granic kraju oraz że pobyt M. P. w Polsce w dniu 2 sierpnia 2011 r. nie zmieniłby faktu, że to R. P. jest jedyną osobą odpowiedzialną za kontakty z Agencją. Wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika, także nie mogą stanowić przesłanek uprawdopodobniających brak winy skarżącego w niedochowaniu terminu. Zdaniem Sądu przyjęty w Spółce podział obowiązków nie może usprawiedliwiać braku dokonania czynności procesowych, przez osoby uprawnione do reprezentacji strony skarżącej.
Sąd uznał, że argumentów strony skarżącej i jej pełnomocnika nie można uznać za zasadne, co prowadzi do uznania, że zarzuty wskazane w skardze są nietrafne.
Twierdzenie skarżącego, że nie został zastosowany przez organ przepis art. 58 i 59 k.p.a. nie znajduje uznania Sądu, gdyż postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego (z nielicznymi wyjątkami, które nie dotyczą przedmiotu sprawy).
Niewydanie przez organ postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu, a jedynie pisma, co podniósł skarżący, nie stanowi naruszenia prawa, gdyż zgodnie ze wspomnianym już wyżej art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zostały wyłączone (z nielicznymi wyjątkami) przy postępowaniach w sprawie przyznania pomocy.
W tym miejscu należy wskazać, że rozstrzygnięcie organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 sierpnia 2011 r. powinno wprawdzie zawierać stosowne pouczenie o możliwości skorzystania przez stronę ze środków odwoławczych, niemniej jednak pomimo braku stosownych pouczeń nie spowodowało to braku możliwości skorzystania z nich w niniejszym postępowaniu, albowiem strona wniosła skutecznie skargę do Sądu.
Zdaniem Sądu materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych sprawy nie pozwala przyjąć istnienia przesłanek z § 14 ww. rozporządzenia – co słusznie zauważył ARiMR. Mając na uwadze powyższe za prawidłowe należy uznać ustalenia organu o niespełnieniu przesłanki uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczności wskazane przez skarżącego m.in. nagła niedyspozycja osoby uprawionej do reprezentacji (w ostatnim dniu terminu), wyjazd poza granice kraju osoby, z racji przyjętego podziału obowiązków w spółce, która mogłaby zastąpić prokurenta, nie zwalnia tych osób z obowiązku do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W kwestii uprawdopodobnienia pobytu M. P. poza granicami kraju można byłoby oczekiwać np. przedłożenia rachunków za hotel, benzynę, ewentualnie biletów kolejowych itp. Przedstawienie tych dokumentów istotnie uprawdopodobniłoby jej pobyt poza granicami kraju.
"G." Sp. z o.o. w G. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy w toku postępowania organ pominął pełnomocnika działającego w imieniu strony,
- 2) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy w toku postępowania organ pominął pełnomocnika działającego w imieniu strony,
- 3) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu faktu pominięcia przez organ reprezentowania skarżącej w toku postępowania przez pełnomocnika oraz wpływu tej okoliczności na wynik sprawy,
- 4) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, nie udzielił stronie w toku postępowania niezbędnych pouczeń, a ponadto swoim niekonsekwentnym zachowaniem wprowadził stronę w błąd,
- 5) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, nie udzielił stronie w toku postępowania niezbędnych pouczeń, a ponadto swoim niekonsekwentnym zachowaniem wprowadził stronę w błąd,
- 6) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu okoliczności niewyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy oraz braku zawinienia strony w niedochowaniu terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zakres kontroli kasacyjnej w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie sprowadzają się w zasadzie do twierdzenia, że Sąd I instancji przyjął błędne ustalenia, które doprowadziły do uznania, iż pismo ARiMR z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie przyznania pomocy zostało prawidłowo doręczone.
Wyjaśnić zatem należy, że w oparciu o akta administracyjne Sąd I instancji ustalił, iż znajdujące się w nich pełnomocnictwo udzielone r.pr. J. P. dnia 4 marca 2009 r. obejmowało swoim zakresem umocowanie pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy we wszystkich sprawach spółki przed sądami wszystkich instancji lecz nie obejmowało upoważnienia do występowania przed ARiMR. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że wobec braku pełnomocnictwa do występowania przed organami administracyjnymi prawidłowo pismo z [...] lipca 2011 roku zostało doręczone stronie skarżącej.
Jednocześnie Sąd przyznał, że w aktach sądowych znajduje się odpis pełnomocnictwa z dnia 1 marca 2007 r. (stanowiący załącznik do pisma procesowego z dnia 1 lutego 2012 r.), które swym zakresem obejmuje działanie przed organami administracyjnymi we wszystkich sprawach, jednak z akt administracyjnych wynika, że nie było ono składane na etapie postępowania administracyjnego.
Przyjęte przez Sąd I instancji ustalenia w powyższym zakresie kwestionuje skarga kasacyjna, podnosząc, że akta administracyjne nie są ponumerowane ani zszyte, co budzi wątpliwości co do ich kompletności, a ponadto Sąd I instancji nie odniósł się do wyjaśnień pełnomocnika, który w toku postępowania twierdził, że kilkakrotnie składał pełnomocnictwo do akt ARiMR.
Odnosząc się do powyższej kwestii należy wskazać, że z treści art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427) wynika, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a co istotne w powyższej kwestii, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że pełnomocnictwo do reprezentacji przed organami administracyjnymi zostało złożone do akt sprawy administracyjnej, gdyż nie przedstawiła faktu złożenia takiego pełnomocnictwa. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny opierając się na aktach, których kompletność jest wątpliwa.
Skarga kasacyjna zarzuca też Sądowi I instancji nietrafność poglądu, iż brak pouczenia skarżącego o przysługujących mu środkach odwoławczych nie stanowi istotnego uchybienia ze strony ARiMR.
W odniesieniu do powyższej kwestii wyjaśnić należy, że Sąd I instancji przyznaje, iż rozstrzygnięcie organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 sierpnia 2011 r. powinno zawierać stosowne pouczenie o możliwości skorzystania przez stronę ze środków odwoławczych, jednakże brak pouczenia nie spowodował braku możliwości do skorzystania z przysługującego środka prawnego i strona skutecznie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Pogląd Sądu I instancji w powyższej kwestii należy podzielić, uznając, że zaistniał fakt naruszenia prawa, jednakże naruszenie to nie wywołało ujemnych skutków dla strony skarżącej.
W skardze kasacyjnej podniesiono też zarzut błędnego stanowiska Sądu I instancji odnośnie reprezentacji skarżącej. W tej kwestii strona skarżąca odwołuje się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II GSK 892/12, wydanego w tej sprawie, w którym stwierdzono, że w aktach sprawy brak jest aktualnego odpisu KRS, który był podstawą do oceny prawidłowości działania organu i wiążącego się z tym twierdzenia, że do reprezentacji Spółki uprawniony jest nie tylko R. P. ale również M. P. Strona skarżąca twierdzi, że w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu pomimo wyraźnego wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym względzie.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, Sąd I instancji dokonał weryfikacji danych zawartych w KRS znajdujących się w aktach poprzez internetową bazę KRS i potwierdził, że uprawnioną do reprezentacji Spółki obok R. P. jest M. P., a ponieważ strona skarżąca nie kwestionuje tej informacji sprawę reprezentacji Spółki należy uznać za wyjaśnioną.
Za pozbawione podstaw strona skarżąca uznała stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w kwestii oceny przesłanek usprawiedliwiających ewentualne przywrócenie terminu. Sąd I instancji uznał, że niedyspozycja prokuratora potwierdzona zaświadczeniem lekarskim nie usprawiedliwia uchybienia terminu, ponieważ uprawnioną do reprezentacji Spółki z o.o. jest również M. P. Jej nieobecność w kraju, co uniemożliwiałoby jej dokonanie czynności w terminie, nie została w sprawie wykazana. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu, że twierdzenie, iż M. P. przebywała w dniu 2 sierpnia 2011 r. poza granicami kraju, nie uprawdopodobnia, ze uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej. Wprawdzie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 200, poz. 1444 ze zm.) stanowi, że dla przywrócenia uchybionego terminu wystarczy uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez winy zainteresowanego, to jednak sama informacja, że strona zainteresowana przywróceniem terminu przebywała za granicą faktu tego nie uprawdopodobnia.
Z powyższych względów, wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.