Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1335/20

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. VI SA/Wa 241/20 uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe oraz oddalenia sprzeciwu wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, a także zasądził od organu na rzecz skarżącej - [A] S.A. z siedzibą w M., Szwajcaria zwrot kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

19 maja 2008 r. skarżąca złożyła sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny "PYCNOCARD" o nr R-[...] na rzecz [B] sp. z o. o. z siedzibą w Krakowie, przeznaczony do oznaczania preparatów i produktów farmaceutycznych, paraleków jako preparatów o działaniu leczniczym, suplementów diet, substancji dietetycznych i żywności do celów medycznych ujętych w klasie 5. Jako podstawę prawną sprzeciwu skarżąca wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.) podnosząc, że sporny znak jest podobny do przysługujących jej znaków towarowych słownych: "PYCNO" o numerze [...] oraz "PYCNOGENOL" o numerze [...], w sposób mogący powodować ich mylne skojarzenie i wprowadzenie nabywców w błąd, co do pochodzenia towarów.

W odpowiedzi na sprzeciw uprawniona [B] sp. z o. o. uznała go za bezzasadny.

Urząd Patentowy RP decyzją z [...] maja 2011 r. oddalił sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję wyrokiem z 23 stycznia 2013 r. sygn. VI SA/Wa 1428/12, który jednak został przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylony wyrokiem z 14 listopada 2014 r. sygn. II GSK 1399/13.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z 3 czerwca 2015 r. sygn. VI SA/834/15 uchylił decyzję z [...] maja 2011 r. Sąd ten wskazał m.in., że zdolność odróżniająca wyrazu PYCNO ma zasadnicze znaczenie dla oceny ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd. Badając ryzyko konfuzji organ powinien dokonać oceny całościowego wrażenia, jakie wywołują porównywane znaki, a także zakres i sposób dystrybucji towarów oznaczanych znakiem "PYCNOCARD".

W toku ponownego rozpatrywania sprawy przez Urząd Patentowy spółka [B] podniosła zarzut nieużywania przeciwstawionego znaku towarowego "PYCNO" i wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak w zakresie towarów objętych ochroną w klasie 5. Skarżąca wnosząc o oddalenie tego wniosku wskazała, że ww. znak jest używany przez nią lub za jej zgodą dla towarów z klasy 5 w wielu wariantach, jak np. [...,...,...,...,...,...,...]. Ponadto, 15 maja 2017 r. spółka [B] wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego "PYCNOGENOL" dla towarów z klasy 5 z powodu jego nieużywania. Skarżąca wniosła o oddalenie tego wniosku wskazując, że ww. znak jest używany przez nią lub za jej zgodą dla towarów z klasy 5 przez dystrybutorów [...,....,...,...,...]. Skarżąca złożyła materiały dowodowe na okoliczność używania znaku towarowego "PYCNOGENOL" i "PYCNO" (używanego "w wariancie" PYCNOGENOL).

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Urząd Patentowy RP stwierdził z dniem 1 stycznia 2012 r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "PYCNO" o numerze [...] w zakresie wszystkich towarów ujętych w klasach 3, 5 i 30, stwierdził z dniem 1 stycznia 2005 r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "PYCNOGENOL" o numerze [...] oraz oddalił sprzeciw skarżącej wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "PYCNOCARD" o numerze [...]. Wobec stwierdzenia wygaśnięcia ochrony znaków "PYCNO" i "PYCNOGENOL" z powodu ich nieużywania, organ – powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.w.p. – nie unieważnił prawa ochronnego na znak towarowy "PYCNOCARD" z powodu podobieństwa do wspomnianych dwóch znaków. Podkreślił, że po wydaniu wyroku WSA w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, które zwalniały z obowiązku oceny podobieństwa znaków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zakres związania organu prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego (art. 153 p.p.s.a.) nie ma charakteru bezwzględnego, a źródło odstępstw w tym zakresie stanowić mogą nowe okoliczności, ujawnione po wydaniu wyroku.

W rozpatrywanej sprawie, po wydaniu wyroku WSA w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. sygn. VI SA/834/15, doszło do korekty żądania jednej ze stron tj. zgłoszenia zarzutu nieużywania znaków "PYCNO" i "PYCNOGENOL", a także do zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 501).

Sąd pierwszej instancji przyjął, że wprawdzie przepisy intertemporalne zawarte w powołanej ustawie nowelizującej nie odwołują się precyzyjnie do postępowania uruchomionego sprzeciwem, jednak treść uregulowania art. 2 ust. 1, 2 i 5 tej ustawy prowadzą do wniosku, że ustawodawca opowiedział się za zasadą stosowania ustawy nowej. Skoro w rozpatrywanej sprawie postępowanie zakończyło się po wejściu w życie nowelizacji tj. po 16 marca 2019 r., to należało brać pod uwagę przepisy p.w.p. w brzmieniu nadanym jej treścią. Zmiana dotyczyła m. in. art. 166 p.w.p., który w nowym stanie prawnym odnosi się jedynie do unieważnienia prawa ochronnego.

Zdaniem WSA, z uwagi na treść powołanych przepisów intertemporalnych - stosować należało nową wersję p.w.p., uwzględniającą nie tylko ostatnią nowelizację, ale i te wszystkie, które łącznie składają się na aktualnie obowiązującą treść ustawy. Sąd pierwszej instancji wywodził, że ocena zasadności zgłoszonego sprzeciwu i zarzutu nieużywania znaku powinna była więc odbyć się na podstawie przepisów rozdziału 42 p.w.p. wprowadzonego ustawą z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 1615) - z uwzględnieniem stanu nabycia określonych praw procesowych, w tym prawa do skutecznego wniesienia sprzeciwu i prawa do zgłoszenia zarzutu nieużywania znaków towarowych bez względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 15219 ust. 1 i 3 p.w.p.

Sąd uznał, że w stanie prawnym rozpatrywanej sprawy, postępowanie ze sprzeciwu musi zakończyć się decyzją o oddaleniu sprzeciwu, bądź o uznaniu go za zasadny w całości lub części (art. 15221 p.w.p.). Z kolei wniosek o wygaśnięcie znaku towarowego powinien uruchomić postępowanie kończące się decyzją, o której mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., bądź odmowną. W ocenie WSA postępowania te mają charakter autonomiczny i brak jest wśród przepisów p.w.p. samoistnej podstawy do łącznego ich prowadzenia. Ewentualne połączenie tych spraw do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia możliwe jest na podstawie stosowanego z mocy art. 252 p.w.p. odpowiednio art. 62 k.p.a. Wymaga to jednak wydania postanowienia.

Sąd pierwszej instancji uznał ponadto, że organ wadliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, odnoszące się do weryfikacji zarzutu nieużywania znaków. Zdaniem WSA, przyjmując, że słowo "PYCNO" posiada nie tylko zdolność odróżniającą, ale stanowi ono zasadniczy element słowa "PYCNOGENOL", należało zbadać, czy dowody zgłoszone na okoliczność używania drugiego z tych znaków mogły służyć wykazaniu używania pierwszego. Obowiązkiem organu było w szczególności dokonanie weryfikacji, czy przedłożone przez stronę dowody wykazują używanie znaku "PYCNO" w każdym spośród zgłoszonych zastosowań. Niedopełnienie tych obowiązków stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Urząd Patentowy zaskarżając go w całości i zarzucając Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

1. 1. naruszenie prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1, 2 i 5 ustawy dnia 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 501), w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy w brzmieniu nadanym ww. ustawą z dnia 20 lutego 2019 r. (obowiązującym od 16 marca 2019 r.), w tym w szczególności art. 166 oraz przepisy rozdziału 42 tj. art. 15217 - 15223 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 286 ze zm.), chociaż:
2. 1) postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z 19 maja 2008 r. na skutek sprzeciwu złożonego na mocy ówczesnego art. 246 p.w.p., a więc był to sprzeciw złożony wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy;
3. 2) z dniem 15 kwietnia 2016 r., na mocy ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1615), wprowadzono rozdział 42 p.w.p. dotyczący postępowania w sprawie sprzeciwu, przy czym sprzeciw ten wnoszony jest wobec zgłoszenia znaku towarowego, a nie jak było dotąd i jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy;
4. 3) zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r., który powinien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, a nie wskazany przez WSA art. 2 ust. 1, 2 i 5 ustawy z 20 lutego 2019 r., do postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe; tym samym w niniejszej sprawie, wobec faktu, że sprzeciw wniesiono na mocy ówczesnego art. 246 p.w.p., znajdują zastosowanie przepisy obowiązujące do 15 kwietnia 2016 r. w tym:
5. - art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. zgodnie z którym Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego rozstrzygał m.in. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny;
6. - art. 166 p.w.p. zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie mogło być unieważnione z uwagi na podobieństwo do znaku wcześniejszego, jeżeli znak wcześniejszy nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p., a zarzut nieużywania znaku towarowego mógł zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego i podlegał łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie;
7. - w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania rozdział 42 p.w.p., gdyż dotyczy on sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego, a rozpatrywany sprzeciw wniesiono wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy tj. sprzeciw na mocy art. 246 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym do 15 kwietnia 2016 r.;

co oznacza, że wbrew stanowisku WSA, Urząd miał obowiązek łącznie rozpoznać sprawę ze sprzeciwu wobec udzielenia ochrony na znak towarowy "PYCNOCARD" i wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia znaków towarowych "PYCNO" i "PYCNOGENOL", jak również nie jest dopuszczalne rozpoznanie sprawy w sposób wskazany przez Sąd tj. w pierwszej kolejności rozpoznanie sprzeciwu i wydanie rozstrzygnięcia na mocy art. 15221 p.w.p., a następnie rozpoznanie, na mocy art 169 ust.

1. 2. p.w.p., wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaków towarowych;

1. 2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), przez prowadzące do uwzględnienia skargi błędne przyjęcie, że Urząd wadliwie i niewystarczająco wnikliwie dokonał oceny używania znaków towarowych "PYCNO" i "PYCNOGENOL", podczas gdy ocena ta została dokonana w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem całego materiału dowodowego oraz właściwych temporalnie przepisów, a stanowisko Urzędu, w sposób szczegółowy, zostało przedstawione w wydanej przez Urząd decyzji.

Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie swego stanowiska. Zaznaczył, że zarzut naruszenia przepisów postępowania (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) podniesiony został "z ostrożności procesowej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Jak wynika z zarzutu sformułowanego w 1. petitum skargi kasacyjnej, Urząd Patentowy upatruje wadliwości zaskarżonego wyroku przede wszystkim w naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegającym na błędnym przyjęciu, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy p.w.p. w brzmieniu ukształtowanym ustawami nowelizującymi z 11 września 2015 r. i z 20 lutego 2019 r.

Zarzut ten jest usprawiedliwiony.

Skarżący kasacyjnie trafnie podnosi, że sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją zainicjowana została 19 maja 2008 r. wniesieniem sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy – na podstawie ówcześnie obowiązującego art. 246 p.w.p. Postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone przed wejściem z życie powołanej ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej tj. przed 15 kwietnia 2016 r..

Mocą tej ustawy dodano do p.w.p. rozdział 42 "Postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego", obejmujący przepisy od art. 15217 do art. 15223 p.w.p. Nowelizacja polegała na wprowadzeniu nowego modelu postępowania dotyczącego udzielania prawa ochronnego na znak towarowy, w którym sprzeciw stał się środkiem możliwym do wniesienia w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia o zgłoszeniu w "Biuletynie Urzędu Patentowego". Jest to konsekwencja zmiany systemu rozpatrywania zgłoszenia znaku towarowego z systemu badawczego na system sprzeciwowy.

Zastosowana przez ustawodawcę terminologia do określenia nowej i nieznanej dotychczas polskiemu prawu procedury spotkała się z krytyką w doktrynie prawa, jako niedostatecznie klarowna, a nawet myląca. Za mogące wprowadzać w błąd uznaje się w szczególności przyjęcie tego samego określenia dla postępowania w sprawie sprzeciwu (postępowania sprzeciwowego) na podstawie art. 15217–15223 p.w.p. oraz postępowania sprzeciwowego na podstawie art. 246–247 p.w.p.

W wyniku wprowadzonej nowelizacji w prawie własności przemysłowej sprzeciw dzieli się na dwa rodzaje: sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji (art. 246–247 p.w.p.) oraz sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego (art. 15217 ust. 1 i art. 1526a ust. 1 p.w.p.). Użycie tego samego określenia na postępowanie w sprawie sprzeciwu w prawie znaków towarowych oraz na postępowanie sprzeciwowe o unieważnienie pozostałych praw wyłącznych powoduje możliwość konfuzji i błędnego utożsamiania ze sobą dwóch całkowicie odmiennych postępowań (zob.: J. Sieńczyło-Chlabicz, Postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego (uwagi de lege lata i de lege ferenda) PiP 2017/10/35-50).

Pomimo wspomnianych zastrzeżeń co do użytej przez ustawodawcę terminologii, nie ma jednak żadnych wątpliwości co do tego, że wprowadzony na mocy omawianej nowelizacji, nowy środek prawny - "sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego" uregulowany w rozdziale 42 p.w.p. - nie jest tym samym środkiem prawnym, co "sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego", o którym mowa w art. 246 p.w.p. W rozpatrywanej sprawie podstawą do wniesienia sprzeciwu był art. 246 p.w.p. - w brzmieniu obowiązującym do 15 kwietnia 2016 r.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej z 11 września 2015 r. do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nowelizacja wprowadzona powołaną ustawą z 20 lutego 2019 r. nie zmieniła tej zasady. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, nie modyfikują jej w szczególności art. 2 ust. 1, 2 i 5 ww. ustawy.

Powołany przepis w ust.

1. stanowi, że do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy p.w.p. w brzmieniu znowelizowanym. Z treści tego przepisu wprost wynika, że określona w nim reguła zastosowania do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie noweli przepisów w nowym brzmieniu, dotyczy postępowań "o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy". Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania nie jest udzielenie prawa ochronnego, lecz unieważnienie – na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny – prawa ochronnego na znak towarowy udzielonego już prawomocną decyzją (vide: art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p.).

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy do postępowań o unieważnienie albo stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, udzielonego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wszczętych po wejściu w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy prawo ochronne na znak towarowy zostało co prawda udzielone przed wejściem w życie omawianej nowelizacji, jednak postępowanie o unieważnienie (uruchomione sprzeciwem) zostało wszczęte przed wejściem w życie tej nowelizacji.

Art. 2 w ust. 4 i 5 ww. ustawy stanowi natomiast, że: do postępowań o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Urzędu Patentowego wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 4.); do postępowań o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Urzędu Patentowego wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu, wszczętych po wejściu w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, również w przypadku, gdy postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 5). Treść tych przepisów prowadzi do wniosku, że dotyczą one postępowań zainicjowanych sprzeciwem wobec zgłoszenia znaku towarowego, o którym mowa w art. 15217 p.w.p. Właśnie bowiem od decyzji Urzędu Patentowego wydanej po rozpatrzeniu tego sprzeciwu przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 15222 p.w.p.).

Takiego trybu zaskarżania nie przewidywały przepisy regulujące postępowanie w przedmiocie sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, o którym mowa w art. 246 p.w.p.

Reasumując, ustawia z 20 lutego 2019 r. nie zawiera przepisów intertemporalnych, które nakazywałyby zmianę ustanowionej w art. 2 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. zasady stosowania przepisów "dotychczasowych" (tj. obowiązujących do 15 kwietnia 2016 r.) do postępowań o unieważnienie prawa ochronnego na skutek sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy - uznanego przez uprawnionego za bezzasadny - wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tej nowelizacji.

Trafne jest zatem stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy, które obowiązywały do 15 kwietnia 2016 r., w tym art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. stanowiący, że Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego rozstrzygał m.in. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny oraz art. 166 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie mogło być unieważnione z uwagi na podobieństwo do znaku wcześniejszego, jeżeli znak wcześniejszy nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p., a zarzut nieużywania znaku towarowego mógł zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego i podlegał łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie.

Prowadzi to do konstatacji, że Sąd pierwszej instancji konstruując wzorzec sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego przyjął stan prawny nieadekwatny do okoliczności rozpatrywanej sprawy.

Dodatkowo, WSA w swych wywodach okazał się też niekonsekwentny, gdyż - z uwagi na błędnie przyjęty stan prawny – stwierdził, że zarzut nieużywania znaków towarowych nie mógł być przedmiotem postępowania uruchomionego sprzeciwem, gdyż mógł zostać podniesiony tylko w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, które ma charakter autonomiczny, a jednocześnie wskazał, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowej ocenie zarzutu nieużywania znaków, w tym na niedopełnieniu obowiązku weryfikacji przedłożonych przez stronę dowodów na okoliczność używania znaku "PYCNO" w każdym spośród zgłoszonych zastosowań.

Wobec stwierdzonej wadliwości zaskarżonego wyroku, polegającej na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji stanu prawnego nieadekwatnego do rozpatrywanej sprawy, za przedwczesne uznać należało odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania sformułowanego w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej. Aby bowiem stwierdzić, jakie okoliczności powinny być przez Urząd Patentowy zbadane i ocenione, jako istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, należy w pierwszej kolejności ustalić prawidłowo stan prawny tej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpatrując sprawę uwzględni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego co do tego, jakie przepisy powinny stanowić elementy wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji i wykorzystując prawidłowo skonstruowany wzorzec przedstawi swoją ocenę m.in. co do dopuszczalności zgłoszenia przez uprawnionego nowych zarzutów i żądań po upływie terminu na ustosunkowanie się do sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy (art. 247 ust. 1 p.w.p.), a w dalszej kolejności - ewentualnie - co do prawidłowości ustaleń organu na okoliczność używania wskazanych znaków towarowych, a także związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, które zostały wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. sygn. VI SA/834/15.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na zasądzona kwotę składają się równowartość uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie pełnomocnika, który sporządził skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.