Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1344/20, Naczelny Sąd Administracyjny (1) oddalił skargę kasacyjną M.E.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 544/20, a także (2) zasądził od M.E.D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 2700 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
M.E.D. złożyła zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 powyższego wyroku, kwestionując wysokość zasądzonych kosztów postępowania. Opisała swoją sytuację finansową i wskazała, że nakład pracy pełnomocnika organu był niewielki, co powinno skutkować nieobciążaniem jej kosztami postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie skarżącej jest niedopuszczalne.
Wskazać należy, że w dziale IV ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") zostały uregulowane dwie instytucje pozwalające na zaskarżenie orzeczenia, z którym strona się nie zgadza – skarga kasacyjna i zażalenie. Oba te środki prawne przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny (por. art. 173 § 1 p.p.s.a. i art. 194 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 178 w związku z art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, tj. w sytuacji gdy została ona wniesiona po terminie lub z innych przyczyn jest niedopuszczalna. Przepis ten znajduje zastosowanie również do zażaleń, zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła pismo nazwane "zażaleniem", za pomocą którego próbuje podważyć rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie zasądzonych kosztów postępowania.
Wobec tego wskazać należy, że od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje zażalenie (czy inny środek odwoławczy). Oznacza to, że wyrok taki staje się prawomocny z chwilą jego wydania, zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. i wiąże strony i sąd, który je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe (art. 170 p.p.s.a.). Tym samym złożone przez skarżącą zażalenie było niedopuszczalne z tej przyczyny, że zaskarżyła orzeczenie niezaskarżalne. Złożony środek prawny podlegał więc odrzuceniu.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić argumentów skarżącej, że zasądzone koszty sądowe są zbyt wysokie w stosunku do jej sytuacji finansowej oraz nakładu pracy pełnomocnika organu, ponieważ nie miał do tego uprawnień.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.