Uzasadnienie
I
Wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 119/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), uwzględnił skargę F. Spółki z o.o. z siedzibą w [...], uchylając decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]), która utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Dyrektor OW NFZ) z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Ponadto Sąd stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, a także zasądził od Prezesa NFZ na rzecz skarżącej spółki 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wskazane wyżej decyzje administracyjne zostały wydane po tym, jak poprzednia decyzja organu I instancji została uchylona decyzją Prezesa NFZ z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 481/12) wcześniejszej decyzji Prezesa NFZ (z dnia [...] grudnia 2011 r.) wydanej w tej sprawie. Łącznie - w kilkukrotnie ponawianych postępowaniach - w niniejszej sprawie Dyrektor OW NFZ wydał trzy decyzje (z dnia: [...] czerwca 2011 r., [...] października 2011 r. oraz [...] października 2012 r.), zaś Prezes NFZ - cztery decyzje (z dnia: [...] września 2011 r., [...] grudnia 2011 r., [...] sierpnia 2012 r. oraz [...] listopada 2012 r.).
W uzasadnieniu obecnie zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawie. Organy te stwierdziły, że w dniu [...] marca 2011 r. Dyrektor OW NFZ ogłosił konkurs ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (rodzaj: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, a także świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego) w okresie od 1 lipca 2011 r. do 30 czerwca 2016 r. na obszarze powiatu [...]. W postępowaniu konkursowym rozpatrzono 2 oferty: skarżącej spółki oraz T. Spółki z o.o. (podmiotu prowadzącego Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Powiatowy w [...]). W dniu [...] maja 2011 r. Komisja konkursowa dokonała ostatecznej oceny i porównania obu ofert. Z "Rankingu końcowego" wynikało, że skarżąca spółka uzyskała łącznie 160 pkt (w tym 60 pkt w kryterium "jakość"), natomiast drugi oferent otrzymał w sumie 163 pkt (w tym 63 pkt w kryterium "jakość").
W konsekwencji w dniu [...] maja 2011 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania konkursowego, w którym - jako korzystniejszą - wybrano ofertę konkurenta skarżącej. Skarżąca spółka złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, które Dyrektor OW NFZ decyzją z dnia [...] października 2012 r. oddalił (po raz trzeci w tej sprawie), zaś Prezes NFZ decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził w szczególności, że różnica w punktacji za kryterium "jakość" wynikła z tego, że w części ankietowej formularza ofertowego oferenci udzielili odmiennych odpowiedzi na pytanie nr 1.2.1.1. oraz 1.2.1.2 rozdziału 1.2.1. (Personel - Lekarze). Organ nie podzielił również zarzutu wskazującego na nieprawidłowe sprawdzenie i ocenę przez Komisję konkursową czasu pracy oraz kwalifikacji personelu zgłoszonego przez konkurenta skarżącej.
Prezes NFZ wyjaśnił, że konkurent skarżącej uzyskał łącznie 346,5 godzin pracy lekarzy w 336 tygodniowym czasie pracy zabezpieczającym funkcjonowanie specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego objętych przedmiotowym postępowaniem, przy czym obowiązujące w czasie prowadzenia postępowania zarządzenie Prezesa NFZ nr 73/2009/DSOZ z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - nie zabraniało oferentom wykazywania większej ilości godzin czasu pracy lekarzy niż wymagany do minimalnego zabezpieczenia i funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego. Za niezasadny uznano również zarzut skarżącej spółki, że w ofercie konkurenta został wykazany lekarz, który na dzień złożenia oferty nie miał ukończonego drugiego roku specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej, a jego czas pracy został zaliczony do udziału procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o PRM").
Prezes NFZ stwierdził bowiem, że konkurent skarżącej dołączył do oferty Kartę Szkolenia Specjalistycznego w dziedzinie medycyny ratunkowej, wystawioną dla wskazanego lekarza, z której wynikało, że lekarz ten rozpoczął szkolenie specjalizacyjne od 1 czerwca 2009 r., a skoro okres obowiązywania umowy określono na 1 lipca 2011 r. - 30 czerwca 2016 r., to Komisja konkursowa mogła uznać za zasadne przyjęcie, iż lekarz ten ukończył drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej, gdyż ukończył go 1 czerwca 2011 r., tj. przed dniem obowiązywania umowy.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] listopada 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie. Prezes NFZ naruszył bowiem art. 134 ust. 1 i art. 147 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej) oraz art. 153 p.p.s.a.
Sąd uznał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy NFZ pominęły wytyczne zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 481/12), w których Sąd przesądził rozstrzygnięcie kwestii udziału procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej w łącznym średniotygodniowym czasie funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego, wskazując, że kryterium to winno być oceniane na dzień złożenia oferty, czyli na dzień [...] kwietnia 2011 r. Natomiast w zaskarżonej decyzji Prezes NFZ uznał, że przyjęcie zasady oceny kwalifikacji personelu na dzień zawarcia umowy (1 lipca 2011 r.) a nie na dzień składania ofert było stosowane względem wszystkich oferentów, a zatem nie naruszono zasady równego traktowania.
Sąd podzielił przy tym stanowisko skarżącej, że fakt ewentualnego ukończenia przez danego lekarza specjalizacji w czerwcu 2011 r. jest okolicznością przyszłą i niepewną, bowiem nie można z góry zakładać, czy lekarz który rozpoczął specjalizację w dniu 1 czerwca 2009 r. rzeczywiście osiągnie drugi rok specjalizacji na dzień rozpoczęcia udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, tj. czy nie nastąpią okoliczności, że ów lekarz nie osiągnie drugiego roku specjalizacji wskutek np. skreślenia z listy specjalizacyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaistniałe w ten sposób nieprawidłowości mają bezpośrednie przełożenie na punktację w zakresie czasu pracy personelu wskazanego w ofercie.
Za nieprawidłowe uznał Sąd pierwszej instancji stanowisko Prezesa NFZ, że skoro zarządzenie nr 73/2009/DSOZ nie zabraniało wskazywania większej ilości godzin niż 336 (100%), wymagane do minimalnego zabezpieczenia funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego, to oferent mógł deklarować większą liczbę tych godzin. Zdaniem Sądu, w tym zakresie doszło do naruszenia art. 147 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, zgodnie z którym kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania. Sąd wskazał, że przyznanie dodatkowych punktów za większą niż 100% ilość godzin pracy lekarzy stwarza danemu świadczeniodawcy już na wstępie prowadzonego postępowania przewagę w stosunku do pozostałych oferentów, eliminując tym samym możliwość uznania, że także zasada równości została zachowana.
II
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Prezes NFZ. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Organ administracji wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) i uchyleniu zaskarżonej decyzji w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenie wyroku w zakresie:
- 1) naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a. poprzez nie kierowanie się wskazaniami wydanego przez sąd administracyjny wyroku;
- 2) naruszenia zasad postępowania konkursowego opisanego w art. 147 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w zakresie niezmienności w trakcie konkursu kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniobiorców, podczas gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego - co wynika także z treści dokumentów - Prezes NFZ prawidłowo ustalił, że organy Funduszu w szczególności wyjaśniły, iż:
- a) dokonały - zgodnie ze wskazaniami wyroku - wyjaśnienia i oceny stanu faktycznego i prawnego w zakresie normatywnej poprawności postępowania konkursowego, w szczególności w odniesieniu do obowiązującego w tym zakresie zarządzenia Prezesa NFZ nr 12/2011/DSM z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: ratownictwo medyczne,
- b) po ponownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - w toku postępowania konkursowego ustalono, że kryteria oceny ofert nie były zmieniane, a wszyscy świadczeniodawcy byli jednakowo o nich informowani na zasadzie równego traktowania, z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji, a interes prawny skarżącej nie został w tym zakresie w żaden sposób naruszony;
- II. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i przyjęcie, że różna ocena ofert świadczeniodawców, w tym czasu pracy dostępnej kadry, jest naruszeniem zasady równego traktowania świadczeniodawców, podczas gdy komisja konkursowa ma prawo i obowiązek oceny ofert także według kryteriów jakości i dostępności udzielanych świadczeń, co w niczym nie uchybia respektowaniu zasady równego traktowania świadczeniodawców, prowadzi natomiast do najbardziej optymalnego zabezpieczenia świadczeń oraz interesu świadczeniobiorców, na rzecz których Fundusz działa.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że w regulacjach obowiązujących podczas przeprowadzania przedmiotowego postępowania nie wskazano, czy warunek posiadania określonej specjalizacji przez lekarzy wykazywanych w ofercie oraz ukończenia co najmniej drugiego roku specjalizacji w danej dziedzinie ma zostać sprawdzony na dzień składania oferty, czy od dnia obowiązywania umowy, lecz bez wątpienia kwalifikacje takie wymagane są najpóźniej od dnia obowiązywania umowy, który to warunek został spełniony.
Prezes NFZ stwierdził, że oferty biorące udział w postępowaniu oceniane są pod kątem spełnienia warunków wymaganych oraz ocenianych dodatkowo (tzw. "rankingujące"), których spełnienie przez świadczeniodawcę w okresie obowiązywania umowy nie jest konieczne, ale wiąże się z przyznaniem jego ofercie dodatkowej punktacji podczas postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń. Wykazanie większej ilości godzin czasu pracy niż 100% wymaganego czasu pracy lekarzy do minimalnego zabezpieczenia funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego jest elementem, który ma bezpośrednie przełożenie na realizację umowy, ponieważ wpływa na podniesienie jakości udzielanych świadczeń.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej wyznaczył poprzez zarzucenie Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 153 p.p.s.a., art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 134 ust. 1 i art. 147 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Uchybienie tym przepisom miało polegać na uchyleniu decyzji Prezesa NFZ wskutek błędnego uznania, że organ nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 481/12) oraz naruszył wymóg niezmienności w trakcie konkursu kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców, a także zasadę równego traktowania świadczeniodawców.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 p.u.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji bez wątpienia działał w ramach kompetencji przyznanej tą normą ustrojową, bowiem skontrolował działalność organu administracji publicznej (Prezesa NFZ). Natomiast powoływanie się na art. 1 § 1 p.u.s.a. przy kwestionowaniu prawidłowości kontroli dokonanej przez sąd nie może być skuteczne.
Nie jest trafny również zarzut naruszenia przez art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Prezes NFZ nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w poprzednio wydanym w tej sprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 481/12) w zakresie dotyczącym daty właściwej dla oceny spełnienia kryterium udziału procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej i lekarzy, którzy ukończyli co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej w łącznym średniotygodniowym czasie funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 maja 2012 r. WSA wyraźnie stwierdził (str. 18), że kryterium to winno być oceniane na dzień złożenia oferty (czyli [...] kwietnia 2011 r.). Tymczasem w decyzji wydanej w ponownym postępowaniu administracyjnym Prezes NFZ przyjął zasadę oceny kwalifikacji personelu na dzień zawarcia umowy (1 lipca 2011 r.), co jest ewidentnie sprzeczne z wiążącą organ administracji oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że Prezes NFZ w stosownym czasie nie zakwestionował wspomnianego stanowisko WSA wyrażonego w wyroku z dnia 17 maja 2012 r., skoro nie złożył skargi kasacyjnej od tamtego orzeczenia (stało się ono prawomocne z dniem 28 czerwca 2012 r.). Polemika organu administracji z trafnością tamtej oceny prawnej w obecnym postępowaniu sądowym nie jest dopuszczalna.
Częściowo usprawiedliwione jest natomiast stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, które kwestionuje pogląd Sądu pierwszej instancji, że naruszeniem zasady równego traktowania świadczeniodawców (art. 134 ustawy o świadczeniach zdrowotnych) oraz wymogu jawności i niezmienności kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców (art. 147 ustawy) jest uwzględnienie przy ocenie jednego z oferentów godzin czasu pracy lekarzy medycyny ratunkowej i lekarzy pozostałych, które przekraczają ilość 336 godzin (100%), wymaganych do minimalnego zabezpieczenia funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego.
Zauważyć należy, że z ogłoszenia o konkursie ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącego przedmiotowej sprawy wynika, że oferty mogły w nim składać podmioty będące świadczeniodawcami w rozumieniu obowiązujących przepisów i spełniające wymagania określone m.in. w zarządzeniach Prezesa NFZ wydanych na podstawie stosownych przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, to jest w szczególności w zarządzeniu nr 73/2009/DSOZ z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a także zarządzeniu nr 12/2011/DSM z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne. Z § 7 ust. 2 zarządzenia nr 12/2011/DSM wynika, że świadczeniodawca ubiegający się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej powinien spełniać wymagania dla zespołów ratownictwa medycznego określone w załączniku nr 3 do zarządzenia oraz wymagania określone w przepisach odrębnych.
We wspomnianym załączniku nr 3 określono, że wymagany skład osobowy zespołu ratownictwa medycznego ma być zgodny z załącznikami nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ratownictwa medycznego (Dz. U. Nr 139, poz. 1137). Z kolei wspomniane przepisy rozporządzenia odsyłają w tym zakresie do treści art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o PRM, z którego wynika, że w skład zespołu specjalistycznego wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny, zaś w skład zespołu podstawowego wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny. Użycie przez ustawodawcę w przywołanych przepisach sformułowania "co najmniej" oznacza, że dany zespół ratownictwa może składać się z większej liczby osób niż dwie (w przypadku zespołu podstawowego) lub niż trzy (w przypadku zespołu specjalistycznego).
W związku z tym nie ma powodów, żeby wyłączyć możliwość zgłoszenia przez potencjalnego świadczeniodawcę do konkursu ofert zespołów ratownictwa w obsadzie większej niż minimalna, wynikająca z art. 36 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o PRM. Z kolei w załączniku nr 1 do zarządzenia nr 73/2009/DSOZ (w brzmieniu zmienionym zarządzeniem Prezesa NFZ nr 13/2011/DSOZ z dnia 14 marca 2011 r.) w "Tab. 1.9.1. - ratownictwo medyczne - specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego" w części dotyczącej kryterium "jakość" został wskazany wzór, według którego należy wyliczyć procentowy udział czasu pracy lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 3 pkt 3 ustawy o PRM (mający znaczenie dla obliczenia liczby punktów jednostkowych). Jedną z danych ujętych w tym wzorze jest "zsumowany średniotygodniowy czas pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej lekarzy, którzy ukończyli co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej zgłoszonych w ofercie".
Powyższe wskazuje, że kwestia uwzględnienia czasu pracy lekarzy przy punktowaniu poszczególnych ofert za kryterium "jakość" znajdowała oparcie w przepisach obowiązujących świadczeniodawców w dacie ogłoszenia konkursu ofert i brak jest podstaw do twierdzenia, że wspomniane kryteria ocen nie były jawne lub że zostały zmienione w trakcie konkursu. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro specjalistyczny zespół ratownictwa może składać się z obsady większej niż 3-osobowa, to taki zespół może zostać zgłoszony do konkursu ofert, a w takim przypadku przy obliczeniu punktów jednostkowych za kryterium "jakość" należy wziąć pod uwagę czas pracy wszystkich zgłoszonych w ofercie lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 3 pkt 3 ustawy o PRM. W takiej sytuacji przyznanie większej ilości punktów oferentowi, który zgłosił odpowiednio większą liczbę lekarzy o wskazanych kwalifikacjach, zasadniczo nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców.
W kontekście powyższych rozważań, za błędny należy uznać sposób rozumowania Sądu pierwszej instancji odnośnie do samej zasady uwzględniania przy punktacji także godzin czasu pracy lekarzy, które przekraczały minimalny wymagany w tym zakresie wymiar niezbędny dla zabezpieczenia funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego. Trafność zarzutu skargi kasacyjnej w tym zakresie nie może jednak skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że Sąd pierwszej instancji, uchylając decyzję Prezesa NFZ, oparł się na ustaleniu (niezakwestionowanym skutecznie w niniejszej skardze kasacyjnej), że jeden z lekarzy zgłoszonych w ofercie konkurenta skarżącej spółki nie miał w dacie złożenia oferty (tj. [...] kwietnia 2011 r.) kwalifikacji, o jakich mowa w art. 3 pkt 3 ustawy o PRM. Ta okoliczność mogła mieć istotne znaczenie dla wyliczenia punktacji za kryterium "jakość", bowiem punktacja związana z udziałem czasu pracy lekarzy jest inna w przypadku lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 3 pkt 3 ustawy o PRM, a inna w przypadku lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 57 ustawy o PRM.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa NFZ jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a związane było przede wszystkim z wadliwą oceną oferty konkurenta skarżącej w zakresie odnoszącym się do czasu pracy jednego z lekarzy, który na dzień złożenia oferty nie miał ukończonego drugiego roku specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
PG