Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 870/18, oddalił skargę A. sp. z o.o. sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Marszałek Województwa Podkarpackiego decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] nałożył na przewoźnika - A. sp. z o.o. sp. k. karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu o nr [...] z dnia [...] września 2017 r. na linię regularną: S. – B. - R. Jak wskazał organ, na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2017 r. stwierdzono naruszenie polegające na zatrzymaniu się przez przewoźnika na przystanku w miejscowości L. pn. " [...] " i zabraniu pasażera, gdzie nie było podanego rozkładu jazdy do ww. zezwolenia.
Organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania złożonego przez A. sp. z o.o. sp. k., utrzymał w mocy powyższą decyzję podzielając w całości ustalenia i wnioski organu I instancji. Organ II instancji przytoczył przepisy, z których wynika, że wykonywanie przewozów wymaga uzyskania zezwolenia. Na podstawie art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., dalej: u.t.d.) przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywanie są wg następujących zasad: 1) rozkład jazdy podawany jest do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie przystankach, 2) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy. W myśl art. 18b ust. 2 pkt 2, 3 i 5 podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca nazwę, adres siedziby przewoźnika lub niezgodnie z podanymi dniami i godzinami odjazdów - naruszania zasad przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ustawy.
W art. 92 a ust. 1 u.t.d. wskazano, że kto wykonuje przewóz drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie, którą nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1 u.t.d.). W L.p. 2.2 pkt 3 załącznika do ustawy wskazano, że wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem określonych w zezwoleniu warunków dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3 000 zł. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy. Wyjątkiem od powyższej zasady jest art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w tym przepisie spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Organy nie stwierdziły spełnienia przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, które by potwierdzały zaistnienie przesłanek uwalniających ją z odpowiedzialności w przedmiotowym zakresie.
Oddalając powołanym na wstępie wyrokiem skargę wniesioną przez A. sp. z o.o. sp. k. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że przeprowadzone przez organy postępowanie, jak również wywiedzione na jego podstawie wnioski, odpowiadają przepisom prawa.
Skarżąca korzysta z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym z dnia [...] września 2018 r. nr [...] na linię regularną S. – B. - R. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenia polegające na zatrzymaniu się na przystanku pn. [...], a przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało w sposób pewny, że na przystanku tym nie został zamieszczony rozkład jazdy. Nie wykazano żadnej z przesłanek egzoneracyjnych z art 20 a u.t.d. wskazujących na brak winy po stronie przewoźnika za wystąpienie powyższych okoliczności.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów, że nie może tłumaczyć stwierdzonych nieprawidłowości podnoszoną przez stronę skarżącą kwestią odnośnie do przypadków wandalizmu. Prawidłowo kontrargumentuje organ, że w tym zakresie obowiązuje przewoźnika umowa z zarządcą przystanków i możliwość egzekwowania na drodze cywilnej jej zapisów. Nieusprawiedliwione były, zdaniem Sądu, zarzuty strony skarżącej, próbującej przerzucić obowiązek zebrania w tym zakresie materiału dowodowego na organ. Z ogólnej zasady rozkładu ciężaru dowodowego, która znajdzie zastosowanie co do ustalenia ewentualnych przesłanek egzoneracyjnych wynika, że obciążają one stronę, która chce na ich podstawie wyciągnąć korzystne dla siebie skutki prawne.
Zatem to strona skarżąca, a nie organ, powinna była wykazać się inicjatywą dowodową. Całkowicie chybiony, zdaniem Sądu, jest argument skarżącej, będącej profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego, co do świadomości braku wywieszenia rozkładu jazdy. Sąd podkreślił, że obowiązkiem przewoźnika jest wywieszenie rozkładu jazdy. W związku z powyższym, skoro przewoźnik nie zamieścił informacji o realizowanym rozkładzie jazdy w ramach zezwolenia, a zrealizował przewóz, naruszył powyższe warunki. Tym samym, zdaniem Sądu, zostały spełnione przesłanki wymierzenia kary na podstawie art 18b ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 w zw. z art 92 a ust. 1, 6 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 Lp. 2.2.3.
Zdaniem Sądu, wbrew stawianym w skardze zarzutom, nie można przypisać organom działania sprzecznego z zasadami pogłębiania zaufania do organów państwa. Na każdym etapie postępowania skarżąca miała zagwarantowane prawo do udziału w postępowaniu. Tym samym postawione zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., 7 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. okazały się, zdaniem Sądu, bezzasadne. Podnoszone i w zależności od wyników postępowania, modyfikowane okoliczności stanowiły jedynie próbę podważenia prawidłowych ustaleń organu, nie mogły jednak skutecznie usprawiedliwiać nieprawidłowości w wykonywaniu regularnego przewozu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej w imieniu A. Sp. z o.o. Sp. k., na podstawie art. 173 w zw. z art. 174 i w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) zaskarżono wyrok w całości zarzucając, na podstawie art. 174 p.p.s.a.:
- 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 20a ust. 1 u.t.d. poprzez brak uznania przez organy postępowania administracyjnego, jak też Sąd, iż w sprawie wystąpiły niezależne od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu harmonogramem trasy przewozów tj. wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności usprawiedliwiających brak rozkładu jazdy na przystanku "[...]". tj. faktu, iż rozkład ten był na tym przystanku kilkukrotnie zamieszczany, a następnie usuwany przez niewiadomych sprawców w nieznanych przewoźnikowi okolicznościach;
- 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d., poprzez wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że A. Sp. z o.o. Sp. k. nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, a to zdjęcia rozkładu jazdy w bliżej nieokreślonych okolicznościach przez nieznane osoby;
- 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 18b ust. 1 pkt 2 a także art.18b ust.2 pkt 2 u.t.d. poprzez uznanie, iż A. Sp. z o.o. Sp. k. nie podał rozkładu jazdy do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na przystanku "[...]", a także korzystał z tego przystanku, pomimo iż nie została na nim zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy, podczas gdy w rzeczywistości przed rozpoczęciem korzystania z tego przystanku A. Sp. z o.o. Sp. k. zamieściła na tym przystanku rozkład jazdy, a pojazd należący do skarżącego zatrzymał się na ww. przystanku, ponieważ przystanek ten został ujęty w zatwierdzonym rozkładzie jazdy, a ponadto oczekiwali na niego podróżni. Ponadto należy zauważyć, iż kierowca pojazdu nie posiadał wiedzy, iż w momencie w którym się zatrzymał na przystanku "[...]" nie było rozkładu jazdy;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 w zw. z 75 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi, choć decyzje wydane w niniejszej sprawie zostały wydane po przeprowadzeniu przez organ I instancji, jak i organ II instancji postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej oraz organy te nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności nie uwzględniły wszystkich podnoszonych argumentów związanych z zaistniałą sytuacją, uzasadniających brak rozkładu jazdy na przystanku autobusowymi w miejscowości L., a w konsekwencji wydały decyzję w sposób błędny w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a Sąd utrzymał te decyzje w mocy – nie uwzględniając skargi;
- 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi, podczas gdy w toku postępowania przed organami postępowania administracyjnego, odmówiono w dniu [...] stycznia 2018 r. uprawnionemu pracownikowi Kancelarii, reprezentującemu A. Sp. z o.o. Sp. k., prawa wglądu w akta przedmiotowej spraw oraz zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami, co uniemożliwiło zgłoszenie kolejnych wniosków dowodowych, jak też pozbawiło A. Sp. z o.o. Sp. k. prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów;
- 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi, podczas gdy w rzeczywistości organy nie wyjaśniły w sposób jasny i zrozumiały wszystkich przesłanek, jakimi kierowały się przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie, a w szczególności pominięcie istotnych z punktu widzenia zasadności przedmiotowej decyzji aspektów sprawy, a to tego, iż rozkład jazdy był przez przedstawicieli skarżącego kilkukrotnie umieszczany na przystanku "[...]", a następnie niszczony/zrywany przez osoby trzecie;
- 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi, błędnie przyjmując, że skarżący nie zamieścił rozkładu jazdy na przystanku "[...]", podczas gdy w rzeczywistości rozkład ten był kilkukrotnie zamieszczany na tym przystanku, który to fakt organy pominęły, tym samym nie zebrały całego materiału dowodowego, jak również organy postępowania administracyjnego nie zwróciły się do zarządcy przystanku "[...]" o informację, czy rozkład jazdy na tymi przystanku został zamieszczony przez A. Sp. z o.o. Sp. k. i dlaczego rozkład ten jest usuwany, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia jednej z zasad postępowania administracyjnego, która została wyrażona w art. 77 k.p.a.
- 8. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. poprzez oparcie się na stanie faktycznymi, który nie został wyjaśniony w sposób pełny, co w efekcie doprowadziło do błędnego oddalenia skargi zamiast uchylenia decyzji organu drugiej instancji w całości, a w szczególności uznanie, iż A. Sp. z o.o. Sp. k. naruszyła warunki zezwolenia, tj. nie zamieściła rozkładu jazdy na przystanku "[...]", a także korzystała z tego przystanku, pomimo iż nie została na nim zamieszczona informacja o realizowanymi rozkładzie jazdy, podczas gdy w rzeczywistości przed rozpoczęciem korzystania z tego przystanku A. Sp. z o.o. Sp. k. zamieściła na tymi przystanku rozkład jazdy, a pojazd należący do skarżącego zatrzymał się na ww. przystanku, ponieważ przystanek ten został ujęty w zatwierdzonym rozkładzie jazdy, a ponadto oczekiwali na niego podróżni.
W skardze kasacyjnej na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego do ponownego rozpoznania oraz na podstawie art. art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, albowiem za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej w zakresie w jakim odnoszą się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także prawa materialnego wskazanych w punkcie 3. petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 18b ust. 1 pkt 2 oraz art.18b ust.2 pkt 2 u.t.d. Przepisy te stanowią, że jedną z zasad wykonywania przewozów regularnych jest to, iż rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach (art. 18b ust. 1 pkt 2) oraz, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów (art. 18b ust. 2 pkt 2).
Według orzekających w sprawie organów skarżący kasacyjnie przewoźnik naruszył przywołane wyżej przepisy. W związku z tym wykonywanie przez przewoźnika przewozu regularnego nastąpiło z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 3000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 Lp. 2.2.3.
Jak z wynika powyższego, istota rozpatrywanej sprawy wymagała przeprowadzenia przez Sąd kontroli prawidłowości wykładni oraz zastosowania przez organy art. 18b ust.1 pkt 2 oraz art.18b ust.2 pkt 2 u.t.d., jako tych norm prawa materialnego, które stanowiły podstawę stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika warunków zezwolenia. Należy przy tym podkreślić, że normy prawa materialnego, a właściwie przyjmowane przez organ ich rozumienie, wyznaczają i determinują zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń oraz dowodów.
Uwzględniając powyższe trzeba zauważyć, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji, nie kwestionując podejścia organów do rozumienia i w konsekwencji zastosowania art. 18b ust. 1 pkt 2 oraz art.18b ust.2 pkt 2 u.t.d., ograniczył się do stwierdzeń, że "obowiązkiem przewoźnika jest wywieszenie rozkładu jazdy" oraz, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy "przewoźnik nie zamieścił informacji o realizowanym rozkładzie jazdy", a tym samym, zdaniem Sądu "zostały spełnione przesłanki wymierzenia kary na podstawie art 18b ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 w zw. z art 92 a ust. 1, 6 u.t.d. w zw. z zał. nr 3 Lp. 2.2.3."
Powyższe stwierdzenia, nie poparte jakąkolwiek analizą treści art. 18b ust. 1 pkt 2 oraz art.18b ust.2 pkt 2 u.t.d., nie zawierają, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowej rekonstrukcji normatywnej tych przepisów w relacji do faktów, których ustalenie jest konieczne dla oceny, czy doszło do naruszenia przez przewoźnika warunków zezwolenia.
Jeżeli chodzi o wynikający z art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. obowiązek przewoźnika podania rozkładu jazdy do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach, to należy zauważyć, że obowiązek ten wynika także z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8), przy czym zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. j u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego obejmują zarówno obowiązki lub warunki wynikające z u.t.d. jak i Prawa przewozowego. Zasady zamieszczania na przystankach rozkładu jazdy zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy (Dz. U. z 2018 r. poz. 202), wydanym na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa przewozowego, które to rozporządzenie zostało powołane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, ale zostało zupełnie pominięte w rozważaniach Sądu I instancji.
Rozporządzenie to reguluje sposób i terminy ogłaszania rozkładów jazdy, a także warunki ponoszenia kosztów związanych z zamieszczaniem informacji dotyczących rozkładów jazdy oraz podawaniem rozkładów jazdy do publicznej wiadomości.
Poza sporem winno pozostawać to, że okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek mogących warunkować orzeczenie o karze pieniężnej wymagały poczynienia ustaleń oraz oceny przy uwzględnieniu zarówno przepisów ustawy o transporcie drogowym jak i przepisów wskazanego wyżej aktu wykonawczego, biorąc także pod uwagę regulacje prawne zawarte w ustawie, w której znajduje się delegacja do wydania tegoż aktu wykonawczego. Bez ustalenia i oceny okoliczności, o których mowa w przepisach rozporządzenia, odnoszących się do obowiązków przewoźnika i właściciela lub zarządcy przystanku i bez analizy postanowień umowy łączącej przewoźnika z właścicielem lub zarządzającym przystankiem, przedwczesne było kategoryczne stwierdzenia Sądu I instancji, że "obowiązkiem przewoźnika jest wywieszenie rozkładu jazdy" i że "przewoźnik nie zamieścił informacji o realizowanym rozkładzie jazdy", czyli naruszył wynikający z art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. obowiązek podania rozkładu jazdy do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach.
Ponadto należy wskazać, że obowiązek przewoźnika w zakresie ogłaszania rozkładu jazdy na przystankach może ulegać modyfikacji w oparciu o umowę zawartą przez przewoźnika z właścicielem lub zarządzającym przystankiem i nie zawsze może oznaczć konieczność fizycznego umieszczania przez przewoźnika na przystanku rozkładu jazdy, a może w zależności od postanowień umowy zawartej przez przewoźnika z właścicielem lub zarządzającym przystankiem, ograniczać się do przekazania rozkładu jazdy właścicielowi lub zarządzającemu przystankiem, a następnie egzekwowania przez przewoźnika od właściciela lub zarządzającego przystankiem, fizycznego zamieszczenia informacji o rozkładzie jazdy na danym przystanku, z czym związany jest wynikający z art. 18b ust. 2 pkt 2 u.t.d. zakaz korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy.
Z treści uzasadnienia skarżonego wyroku nie wynika, czy zdaniem Sądu I instancji naruszenie art. 18b ust. 2 pkt 2 u.t.d. stanowi każde zatrzymanie się na przystanku, na którym nie ma informacji o realizowanym rozkładzie jazdy. W szczególności nie jest jasne, czy naruszenie to ma miejsce także w przypadku, gdy przewoźnik przekazał rozkład zgodnie z §11 ust. 3 pkt 2 lit. b rozporządzenia, po czym rozkład ten został umieszczony na przystanku przez właściciela lub zarządzającego, znajdował się na przystanku podczas korzystania z niego przez przewoźnika, a następnie bezpośrednio przed kontrolowanym kursem został usunięty przez osoby trzecie (taki stan faktyczny według przewoźnika zaistniał w rozpoznawanej sprawie). Jeżeli bowiem przewoźnik dopełnił wszystkich ciążących na nim zgodnie z obowiązującymi przepisami i umową obowiązków w zakresie podania rozkładu jazdy do publicznej wiadomości na przystanku i korzystał z przystanku, na którym informacja o realizowanym rozkładzie została umieszczona, to konieczne jest rozważenie, czy przy uwzględnieniu obiektywnego charakteru odpowiedzialności przewoźnika, stanowi naruszenie z art. 18b ust. 2 pkt 2 u.t.d. każde zatrzymanie się na przystanku i zabranie oczekującego na nim pasażera, po usunięciu tej informacji z przystanku przez osoby trzecie.
Ponieważ, co ponownie trzeba podkreślić, to normy prawa materialnego stanowiące podstawę stwierdzenia naruszenia warunków zezwolenia wyznaczały zbiór koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy prawnie relewantnych faktów, to skoro samo stanowisko Sądu odnośnie do rozumienia, a co za tym idzie, zastosowania w niniejszej sprawie art. 18b ust. 1 pkt 2 oraz art.18b ust.2 pkt 2 u.t.d. nie było, jak wykazano powyżej, prawidłowe, również zaaprobowanie przez Sąd działań organów w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy nie może być uznane za przekonujące. Ustalenie, jakie zachowanie przewoźnika oraz jakie jego elementy mają prawnie relatywne znaczenie dla przyjęcia oceny, że doszło do naruszenia warunków zezwolenia wymaga bowiem najpierw prawidłowego zdekodowania zawartych w ustawie o transporcie drogowym norm nakładających na przewoźnika obowiązki w zakresie podawania do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na przystankach (art. 18b ust. 1 pkt 2) oraz korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 2 pkt 2).
Wobec powyższego, skoro opisane wyżej zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne, skutkować to musiało uwzględnieniem skargi kasacyjnej i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Konsekwencją powyższego jest to, że za przedwczesną należało uznać ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zobowiązany do ponownego rozpoznania skargi na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, odnosząc się do twierdzeń i zarzutów skarżącego przewoźnika, przy uwzględnieniu wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2018.265 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie spółki kwotę 650 zł, przy czym na koszty te składają się: równowartość opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł), równowartość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie skargi kasacyjnej (450 zł).