Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 562/10, oddalił skargę S. Z. (dalej: skarżący) na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie wyrażenia opinii.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] października 2009 r., w związku z prowadzeniem postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji na działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia, udzielonej S. Z. prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego "[...]", zwrócił się z prośbą do Komendanta [...] Policji o wydanie opinii, o której stanowi art. 16 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm., dalej: u.o.o.m.)
Komendant [...] Policji [...] listopada 2009 r. wydał postanowienie wyrażające opinię, w której uznał za zasadne cofnięcie koncesji S. Z. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej oraz zabezpieczenia technicznego.
Według ustaleń Komendanta [...] Policji, do Sądu Rejonowego dla W. wpłynął akt oskarżenia przeciwko m.in. S. Z. (sygn. akt [...]) o czyn z art. 229 § 1 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks Karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm., dalej: k.k.)
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono też, że decyzjami z [...] stycznia 2009 r. Komendant [...] Policji zawiesił S. Z. w wykonywaniu praw z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia oraz z licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. S. Z. odwołał się od tych decyzji, jednak Komendant Główny Policji [...] marca 2009 r. obie te decyzje utrzymał w mocy.
Wskazując na charakter zarzutów stawianych aktem oskarżenia S. Z. Komendant [...] Policji wyraził opinię, iż opiniowany nie daje rękojmi wykonywania działalności gospodarczej o szczególnym charakterze, a taki charakter ma działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia.
Postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. po rozpoznaniu zażalenia opiniowanego Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta [...] Policji. Organ administracji odniósł się w nim do zarzutu dowolności w ocenie materiału dowodowego i pokreślił, że w ocenie organów Policji postanowienie opiniujące w przedmiocie cofnięcia koncesji winno odwoływać się w szczególności do przesłanek cofnięcia koncesji określonych w u.o.o.m. Zdaniem organu, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia ma ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa państwa i obywateli oraz z porządkiem publicznym, dlatego też na Policji spoczywa szczególny obowiązek sprawdzenia, czy działalność ta nie będzie tym dobrom zagrażać. Fakt, że przeciw stronie toczy się postępowanie karne o czyn dokonany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą powoduje, że opiniowany przestał dawać gwarancję (rękojmię), iż w swojej działalności nie będzie zagrażał bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Faktu tego nie może zmienić przedstawiona przez stronę opinia środowiskowa.
Za niezasadny w ocenie organu był zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady domniemania niewinności podkreślając, że organy Policji w toku postępowania administracyjnego nie dokonują oceny zasadności zarzutów wskazanych aktem oskarżenia, biorą pod uwagę wyłącznie fakt toczącego się postępowania karnego, w kontekście rękojmi wykonywania reglamentowanej działalności gospodarczej objętej zgodnie z przepisami prawa koncesją.
S. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2010 r., w której domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, z uwagi na naruszenia w szczególności konstytucyjnej zasady domniemania niewinności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Komendant [...] Policji jako organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego przez wyrażenie stanowiska w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajął, nie rozstrzygało o istocie sprawy ani nie kończyło jej w instancji administracyjnej. Ostateczna decyzja należy do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który zobowiązany jest ocenić ją jako dowód w sprawie.
WSA podał, iż w rozpoznawanej sprawie jest poza sporem postawienie skarżącego przez Prokuraturę Okręgową w W. pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 229 § 1 w zw. z art. 12 k.k. Zarzuty aktu oskarżenia sprowadzają się do udzielenia Dyrektorowi Naczelnemu [...] Ośrodka Sportu w W. osobistej obietnicy utrzymania stanowiska i obietnicy korzyści majątkowej nie mniejszej niż 250 000 zł oraz udzielenie zastępcy Dyrektora [...] w W. korzyści majątkowej w kwocie 300 000 zł, w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą przez skarżącego.
Sąd I instancji dalej wskazał, iż skarżącemu ostatecznymi decyzjami zawieszono prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oraz zawieszono prawa wynikające z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. WSA ponadto zaznaczył, iż jednym z zasadniczych warunków wydania osobie licencji jest posiadanie przez przedsiębiorcę nienagannej opinii. WSA stwierdził też, że należy rozgraniczyć opinię o S. Z. z miejsca zamieszkania, jako o jednym z obywateli od opinii, jaką wyraził organ Policji o skarżącym, jako o przedsiębiorcy wykonującym koncesjonowaną działalność gospodarczą. Wydając opinię o skarżącym, jako o przedsiębiorcy, organ administracji uprawniony był uznać, że wobec postawienia go w stan oskarżenia w związku z wykonywaną działalnością objętą koncesją jego nienaganność postępowania budzi poważne wątpliwości. Nie miało zatem istotnego znaczenia w sprawie, że w życiu prywatnym S. Z. zachowywał się poprawnie, gdyż nie to zachowanie było przedmiotem zainteresowania organu opiniującego, lecz zachowanie skarżącego jako przedsiębiorcy związane z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą.
Wydając opinię w przedmiotowym zakresie, w ocenie WSA, organy administracji przeprowadziły postępowanie administracyjne z zachowaniem wymaganych przepisów postępowania, dlatego zarzut ich naruszenia związany z zarzutem dowolności zajętego stanowiska przez organ Sąd uznał za nietrafny. Zdaniem Sądu I instancji przy opiniowaniu skarżącego jako przedsiębiorcy konstytucyjna zasada domniemania niewinności, zadekretowana także w prawie karnym, nie mogła stanowić przedmiotu rozważania organu. Organ opiniujący nie może wchodzić w kompetencje organu koncesyjnego.
Wyrok z 19 sierpnia 2010 r. S. Z. w drodze skargi kasacyjnej zaskarżył w całości. Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 ust.1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego:
- - art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w uznaniu, że wydanie przez organ opinii o skarżącym, w której podnosi, iż postawienie skarżącego w stan oskarżenia w związku z wykonywaną działalnością objętą koncesją budzi poważne wątpliwości odnośnie jego nienaganności, nie stanowi naruszenia konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, pomimo, że organ wyraził swoje przekonanie, że traktuje skarżącego jako sprawcę zarzucanych mu przestępstw, przed wydaniem prawomocnego wyroku w sprawie;
- - art. 26 ust. 2 w zw. z art.26 ust. 3 pkt.1 w zw. z art.27 ust. 3 pkt. 1 u.o.o.m. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez WSA, że w świetle niniejszych przepisów, fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych wyklucza wydanie nienagannej opinii o skarżącym.
Natomiast na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7, 8, 11, 77, 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz przepisu art. 5 § 1 kodeksu postępowania karnego polegających na oparciu wydanej decyzji na zasadzie dowolności, pozbawionej oparcia w materiale dowodowym, z pominięciem dowodów i okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, nie uwzględnienie słusznego interesu strony i z przedwczesnym uznaniem skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów w akcie oskarżenia - przed wydaniem prawomocnego wyroku w sprawie - wbrew zasadzie domniemania niewinności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca bowiem Sądowi pierwszej instancji zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania.
W pierwsze kolejności należało jednak ocenić zarzuty dotyczące naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony w toku postępowania przed organami i przyjęty w zaskarżonym wyroku jako prawidłowy lub nie został skutecznie podważony, można przystąpić do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego do zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego.
W związku z powyższym oceniając zarzuty procesowe wskazać przede wszystkim trzeba, że podnoszone przez skarżącego naruszenie przepisów postępowania mające mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest – art. 145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy przepisów art. 7, 8,11, 77,80 k.p.a. oraz art. 5 §1 k.p.k. nie zasługują nie uwzględnienie.
Przepisy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia określają m.in. zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz wymagane kwalifikacje i uprawnienia pracowników ochrony. W art. 15 ust. 1 komentowanej ustawy nałożono obowiązek uzyskania koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, a w jej art. 16 ustanowiono Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji organem koncesyjnym.
W art. 22 ust. 1 i ust. 2 u.o.o.m. określono obligatoryjne przesłanki, których wystąpienie powoduje, że organ koncesyjny cofa w drodze decyzji administracyjnej, koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Natomiast na podstawie art. 22 ust.3 u.o.o.m. organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy.
Istotna dla dalszych rozważań jest także treść przepisu art. 17 ust. 1 u.o.o.m. zgodnie z którą koncesje wydaje się na wniosek przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli osoba ta posiada licencję drugiego stopnia, o której mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 29 ust. 1 (pkt 1 art. 17 ust. 1). Wyznaczając w art. 16 u.o.o.m. - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji organem właściwym w sprawach koncesji, ustawodawca wprowadził obowiązek współdziałania organu koncesyjnego z organami Policji, poprzez wymóg zasięgnięcia opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Ani w tym przepisie, ani też w innych przepisach ustawy o ochronie osób i mienia nie podano przesłanek jakimi powinien kierować się właściwy organ Policji, opiniując zamiar organu koncesyjnego w przedmiocie udzielenia, odmowy udzielenia, ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofnięcia koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania była opinia właściwego wojewódzkiego komendanta Policji w przedmiocie cofnięcia koncesji dla przedsiębiorcy, będącego osobą fizyczną, poza sferą rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają przesłanki opiniowania wniosku w pozostałych kwestiach, o których stanowi art. 16 u.o.o.m.
Brak wskazania ustawowych przesłanek jakimi powinien kierować się organ wydający opinię w przedmiocie zasadności cofnięcia koncesji nie oznacza oczywiście, że organ zobowiązany do współdziałania nie jest związany regułami rzetelnej procedury, wynikającymi z art.7,art.8, art.11, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Wydając opinię na wniosek organu koncesyjnego organ Policji musi mieć na względzie, że przedsiębiorca, który posiada koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia uczestniczy w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Stąd prognozując wypełnienie tych zdań, właściwy organ współdziałający jest zobligowany w oparciu o posiadane informacje przeprowadzić analizę dawania rękojmi wykonywania tych zadań przez podmiot posiadający koncesję (vide: wyrok NSA z dnia 30 marca 2006r. sygn. akt II GSK 4/2006).
W rozpoznawanej sprawie organ opiniujący w oparciu o posiadane informacje stwierdził, że postawiono skarżącego stan oskarżenia za popełnienie przestępstw z art. 229 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w związku z wykonywaną przez skarżącego działalnością gospodarczą, a ponadto stwierdził, że skarżącemu ostatecznymi decyzjami zawieszono prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oraz prawa wynikające z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Należy w tym miejscu zauważyć, że posiadanie tych licencji jest niezbędnym warunkiem dla uzyskania koncesji (art. 17 ust.1 pkt.1 u.o.o.m.).
W oparciu o bezsporne fakty dotyczące postawienia skarżącego w stan oskarżenia w związku z prowadzoną działalnością w zakresie usług ochrony osób i mienia jak i dotyczące zawieszenia skarżącemu praw wynikających z licencji drugiego stopnia, organy Policji były uprawnione wywieść a Sąd I instancji zaakceptować, iż nie daje on rękojmi prawidłowego wykonywania zadań jakie nałożono na niego jako podmiot prowadzący działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia. To jest zadań, które mają ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa państwa i obywateli oraz porządkiem publicznym. Bowiem na organach Policji spoczywa ustawowy obowiązek sprawdzenia czy działalność ta nie będzie tym dobrom zagrażać. Stwierdzone fakty powodują, że skarżący przestał dawać gwarancje, że w swojej działalności nie będzie zagrażać bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.
Nie jest więc dowolna ocena organów Policji zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji, że toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych podważa wiarygodność skarżącego jako koncesjonariusza.
Tym samym należy stwierdzić, że organy Policji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego negatywnie opiniując prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia. Prawidłowości tej oceny nie zmienia przedstawiona przez stronę opinia środowiskowa, gdyż jak słusznie zauważył sąd I instancji, nie miało istotnego znaczenia w sprawie, że w życiu prywatnym opiniowany zachowywał się poprawnie, istotne znaczenie w sprawie miało zachowanie opiniowanego jako przedsiębiorcy związane z działalnością gospodarczą.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia (opinii) trafnie też zauważył, że przy opiniowaniu skarżącego jako przedsiębiorcy konstytucyjna zasada domniemania niewinności zadekretowana także w prawie karnym nie mogła stanowić przedmiotu rozważań organów Policji. W tym stanie rzeczy nie można skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia art.145 §1 pkt.1 lit.c w związku z art. 7,77, 80 k.p.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy Policji zgodnie z wymogami art. 7, 77 §1 i art.107 §3 k.p.a. wskazały na przesłanki, którymi się kierowały wydając postanowienie zawierające opinię o skarżącym jako koncesjonariuszu i swoje stanowisko przekonywująco uzasadniły. Sąd drugiej instancji nie dopatrzył się w działaniu organów Policji nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów prawa. Organy Policji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego sprawy realizowały swoje zadania w sposób odpowiadający zasadzie określonej w art. 8 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, wobec sprzeczności miedzy interesem społecznym a interesem indywidualnym strony, organy Policji opiniując prowadzoną przez skarżącego działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia zasadnie przyznały przewagę interesowi społecznemu, co należycie uzasadniły nie naruszając dyspozycji art. 11 k.p.a.
Należy w tym miejscu zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003r. sygn. akt SK 15/2002, dopuścił ograniczenie wolności gospodarczej ze względu na zasady proporcjonalności, a więc ze względu na ochronę innych wartości konstytucyjnych, a w szczególności bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego oraz wolności i praw innych osób. Te bowiem wartości dookreślają ogólniejsze pojęcie interesu publicznego. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej należy zatem uznać nie tylko za dopuszczalne ze względu na interes publiczny ale również za konieczne dla ochrony wartości wskazanych w art. 31 ust.3 Konstytucji a przede wszystkim wolności i praw innych osób.
Oceniając zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że nie mają usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy Policji wydając dla skarżącego niekorzystną opinię, w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym nie naruszyły art. 42 ust.3 Konstytucji RP, a tym samym naruszenia tego nie dopuścił się Sąd I instancji.
Na wstępnie należy przypomnieć, iż działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia stanowi sferę daleko idącej reglamentacji admnistracyjnoprawnej. Dlatego dostęp obywatela do prowadzenia tej działalności poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sformułowana w Konstytucji RP zasada domniemania niewinności odnosi się bezpośrednio do postępowania karnego i na poziomie konstytucyjnym ma ona ściśle karnoprawny wymiar. Nie można wskazanej normy prawnej odnosić do postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008r.sygn. akt II FSK 334/2007, LexPolonica).
Konstytucyjna zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana w taki sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Dopuszczalność takich konsekwencji powinna być "ważona" nie w płaszczyźnie zasady domniemania niewinności, ale w płaszczyźnie zasady proporcjonalności, wykluczającej zakres ingerencji w sferę praw i wolności. Ocena dokonywana jest więc nie z perspektywy art. 42 Konstytucji, ale tych regulacji konstytucyjnych, które określają treść i zakres praw i wolności, w obszarze których dochodzi do ingerencji.
Konstytucyjna gwarancja domniemania niewinności nie może być więc, wbrew oczekiwaniom skarżącego, rozumiana w sposób, który ograniczałby, czy wręcz uniemożliwiał sprawowanie kontroli nad taką działalnością gospodarczą, podlegającą, z uwagi na ważny interes publiczny, a także ochronę wartości wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, koncesjonowaniu i innym dopuszczalnym konstytucyjnie ograniczeniom. Przedsiębiorcy prowadzący działalność z zakresu ochrony osób i mienia powinni dawać rękojmię prawidłowego wykonywania swej pracy i działalności. (vide: uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 grudnia 2003r. sygn. akt SK 15/2002, LexPolonica).
Nieusprawiedliwiony jest też zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 26 ust.2 w zw. z art. 26 ust.3 pkt.1 w zw. z art. 27 ust.3 u.o.o.m. poprzez błędną wykładnie, bowiem jak słusznie zauważył w odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wskazane przepisy dotyczą wymogów kwalifikacyjnych pracowników ochrony, a nie opinii wydanej w oparciu o art. 16 u.o.o.m., będącej przedmiotem postępowania w tej sprawie. Wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odwołał się także do tych regulacji prawnych, ale nie było to uchybienie mające wpływ na wynik sprawy.
Z naprowadzonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt.1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 2 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z zm.).