Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J., na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji (dalej: MAiC), z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], wydanej w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie niezarejestrowanych odbiorników, uchylił zaskarżoną decyzję.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:
W wyniku przeprowadzonej kontroli prowadzonego przez M. J. gospodarstwa agroturystycznego stwierdzono, iż posiadała ona w lokalu tegoż gospodarstwa, jeden niezarejestrowany odbiornik radiofoniczny oraz dwa niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne.
Wobec powyższego Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: organ I instancji) wszczął postępowanie administracyjne.
Po wszczęciu postępowania M. J., w dniu [...] lipca 2013 r. dokonała rejestracji odbiornika radiofonicznego i dwóch odbiorników telewizyjnych oraz opłaciła abonament za miesiąc sierpień.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. organ I instancji stwierdził, że M. J. nie wypełniła obowiązku wynikającego z § 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, dalej: rozporządzenie z dnia 25 września 2007r.) i ustalił opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 1.119,00 zł. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania MAiC, decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm., dalej: ustawa o opłatach abonamentowych) domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Natomiast zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to skutkuje obowiązkiem wniesienia opłaty abonamentowej.
Podkreślił, że agroturystyka, jako zarobkowa działalność usługowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, jest działalnością gospodarczą, z tą różnicą w stosunku do innych działalności, że nie stosuje się do niej przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i nie podlega ona wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej. Opłatę abonamentową uiszcza się natomiast za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem art. 2 ust.5 ustawy o opłatach abonamentowych, w którym określono abonentów uprzywilejowanych, którzy niezależnie od liczby użytkowanych odbiorników RTV są zobowiązani do uiszczania jednej opłaty abonamentowej.
Podzielił również pogląd organu I instancji, iż gospodarstwa agroturystyczne, w których prowadzona jest działalność usługowa polegająca na odpłatnym wynajmowaniu pokoi klientom oraz świadczeniu innych usług związanych z pobytem turystów należy traktować jak pozostałe jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane do wnoszenia opłaty abonamentowej, za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny. Od powyższego obowiązku nie zwalnia fakt dokonywania opłat abonamentowych w prowadzonym gospodarstwie domowym.
Po rozpoznaniu skargi wniesionej na decyzję MAiC z dnia [...] lutego 2014r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.
Zdaniem Sądu I instancji gospodarstwa agroturystyczne, w których prowadzona jest działalność usługowa polegająca na odpłatnym wynajmowaniu pokoi klientom oraz świadczeniu innych usług związanych z pobytem turystów, nie należy traktować jak pozostałe jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane do wnoszenia opłaty abonamentowej, za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny.
Zauważył, że przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013r. poz. 672 ze zm., dalej: u.s.d.g.) nie są stosowane m.in. do działalności polegającej na wynajmowaniu przez rolników pokoi, w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej, a więc w konsekwencji, zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych, podmiot ten jest osobą fizyczną, która może posiadać w tym samym gospodarstwie domowym kilka odbiorników i uiszczać tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych.
W ocenie Sądu, organ nie przeanalizował, czy rozstrzygnięcie będzie wywoływało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Organy obu instancji wyczerpująco zebrały materiał dowodowy ale nie zbadały wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył MAiC, zarzucając:
- I. w oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.):
- 1. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 5 pkt 1 i ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych w zw. z art. 2 i 3 u.s.d..g, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rolnicy wynajmujący pokoje w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej, są osobami fizycznymi, które mogą posiadać w tym samym gospodarstwie domowym kilka odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz uiszczać tylko jedną z opłat za używanie odbiorników, podczas gdy w istocie są przedsiębiorcami, którzy powinni uiszczać opłatę abonamentową za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny używany na potrzeby prowadzonej działalności agroturystycznej, a w konsekwencji zarzucił również niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów,
- II. w oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), poprzez ich błędne bądź niepełne zastosowanie polegające na uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. decyzji MAiC z dnia [...] lutego 2014 r., z uwagi na to, iż: organ nie przeanalizował, czy rozstrzygnięcie organu będzie wywoływało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności oraz, że mimo wyczerpującego zebrania przez organy obu instancji materiału dowodowego, organy nie zbadały wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, przy jednoczesnym:
- a. ograniczeniu przez Sąd I instancji rozważań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, do kwestii dokonania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 5 pkt 1 i ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych w zw. z art. 2 i 3 u.s.d.g.,
- b. niedostatecznym wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu oraz jego uzasadnienia, polegającym na niewskazaniu przepisów prawa postępowania naruszonych przez organ, istotnych okoliczności związanych z niniejszą sprawą i względów praworządności jakie organy powinny jeszcze rozważyć w trakcie rozstrzygania sprawy, a także przesłanek, wskazujących na to, że jeżeli przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie są stosowane m.in. do wynajmowania przez rolników pokoi w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej, to zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych rolnicy wynajmujący pokoje w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej są osobami fizycznymi, które mogą posiadać w tym samym gospodarstwie domowym kilka odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz uiszczać tylko jedną z opłat za używanie odbiornika,
- c. wskazaniu, że organy powinny rozważyć jeszcze inne istotne okoliczności związane z niniejszą sprawą oraz wziąć pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia względy praworządności, co stoi w sprzeczności z normą, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a nie na podstawie innych kryteriów, podczas gdy organy dokonały prawidłowej subsumpcji ww. przepisów prawa materialnego przy prawidłowo i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym sprawy.
Wobec podniesionych zarzutów MAiC wniósł o uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest uzasadniona
MAiC oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Naczelny Sad Administracyjny uznał, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania, określone w punkcie I.1. a – c skargi kasacyjnej okazały się uzasadnione.
W skardze kasacyjnej MAiC zarzuca, iż uzasadnienie zostało sporządzone lakonicznie i uniemożliwia sprawdzenie, czy Sąd I instancji dokonał kontroli legalności działalności organów administracji publicznej i wydanych przez te organy decyzji administracyjnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z brzmieniem art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Podkreślić należy, że uzasadnienie spełniające określone w powyższym przepisie warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2010 r., I FSK 911/09, CBOSA). Zatem warunkiem niezbędnym tej kontroli jest: wskazanie jak stan faktyczny sprawy został przyjęty, ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze oraz podanie w uzasadnieniu wyroku przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.
Podkreślić przy tym należy, że podstawa prawna obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Daje to rękojmię, iż sąd kontrolujący działalność organów administracji publicznej dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a także ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, należy podkreślić, iż Sąd I instancji kwestionując dokonaną przez organy wykładnię przepisów prawa materialnego, podjęte rozstrzygnięcie oparł o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. W tym zakresie ograniczył się stwierdzeń, iż organ nie przeanalizował, czy rozstrzygnięcie będzie wywoływało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, jak też, że organy nie zbadały wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych ze sprawą.
Sąd I instancji, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. nie wskazał jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez organy w toku postepowania. Nie uzasadnił również tego, jakie okoliczności faktyczne związane z rozpoznawaną sprawą nie zostały zbadane przez organy, jak również nie uzasadnił i nie wskazał skutków które ze względu na zasadę praworządności może wywołać podjęte rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji nie wyjaśnił również, podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bowiem ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że o ile przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie stosuje się do rolników w zakresie prowadzonej działalności agroturystycznej to rolnik ten jest osobą fizyczną która bez względu na liczbę posiadanych odbiorników, uiszcza tylko jedną z opłat określonych w art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych
Taki ogólny sposób oceny kontrolowanych decyzji organów, bez wskazania szczegółowych odniesień do konkretów występujących w kontrolowanej sprawie, wskazuje, iż prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności nie jest możliwa. Nie sposób bowiem odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez sąd I instancji przepisów prawa, skoro w uzasadnieniu nie przedstawiono jasnej argumentacji w tym zakresie.
Uzasadnienie wyroku musi bowiem odnosić się do konkretnej sprawy i do konkretnych zarzutów. Pisemne motywy orzeczenia powinny bowiem odzwierciedlać sposób rozumowania i argumentacji sądu orzekającego w sprawie. Dokładne odtworzenie przyczyn oceny podniesionych w skardze zarzutów powinno być zawarte w tym uzasadnieniu. Brak tych elementów uniemożliwia stronie przeciwnej skuteczną polemikę z podniesionymi zarzutami i pozbawia stronę możliwości prawidłowego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej
Odnosząc się do zarzutów ujętych w punkcie I. 1 skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że ocena prawidłowości postępowania organów, warunkowana jest również treścią regulacji prawa materialnego, mającego zastosowanie w sprawie. To bowiem treść tych norm i ich rozumienie wyznacza ramy dokonywanej oceny.
W związku z tym należy podkreślić, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników. Pozwala to na określenie kręgu podmiotów zobowiązanych do uiszczenia opłaty abonamentowej. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.
Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
Wyjątki od tej zasady określają m.in. art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych, który wskazuje, iż niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez: osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność, czy też podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami, w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu oświaty, publiczne i niepubliczne uczelnie, a także domy pomocy społecznej w tym samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji, uiszcza się tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust.
1. Natomiast gospodarstwem domowym, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy, jest zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie (art. 2 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych).
Natomiast, przepisy u.s.d.g. zawierają definicję działalności gospodarczej która została zamieszczona w jej art. 2, a który stanowi, iż działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
Zgodnie z art. 3 u.s.d.g. przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie, w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów oraz wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 120, poz. 690 i Nr 171, poz. 1016).
Zestawiając definicję działalności gospodarczej określoną w art. 2 u.s.d.g., oraz treść art. 3 u.s.d.g. stanowiącego o wyłączeniu działalności w postaci prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego z zakresu obowiązywania tej ustawy, należy przyjąć, iż działalność ta jest działalnością gospodarczą, która jednakże z mocy art. 3 tej ustawy jest wyłączona z zakresu regulacji określonej w ustawie o działalność gospodarczej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013r. VI ACa 1472/12, uchwała SN z dnia 2 kwietnia 2007r., II OPS 1/07)
Wskazać należy bowiem, iż działalnością gospodarczą jest działalność cechująca się zawodowym, stałym charakterem, powtarzalnością podejmowanych działań, podporządkowaniem zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwem w obrocie gospodarczym (uchwała SN z dnia 6 grudnia 1991 r. III CZP 117/91, OSNC 1992 nr 5 poz. 65). Działalność ta ma charakter zarobkowy, a więc nie jest nastawiona na zaspokajanie własnych potrzeb działającego, lecz prowadzona jest odpłatnie, celem osiągnięcia zysku. Jest ona prowadzona w sposób zorganizowany, w sposób ciągły, powtarzalny i planowy.
Niewątpliwie więc, działalność polegająca na prowadzeniu gospodarstwa agroturystycznego, spełnia cechy prowadzenia działalności gospodarczej, a zarazem sprawia, iż rolnik prowadzący gospodarstwo agroturystyczne jest przedsiębiorcą, w rozumieniu zarówno przepisów kodeksu cywilnego (art. 431 k.c.) jak również przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art.4 ust. 1 ustawy).
Tym samym fakt wyłączenia tej działalności z zakresu regulacji ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie upoważnia do twierdzenia, że osoba prowadząca tą działalność nie jest zobowiązana do wnoszenia opłat abonamentowych.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 pkt 1 us.d.g. niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność, uiszcza się tylko jedną opłatę. Natomiast gospodarstwem domowym, w rozumieniu przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, jest zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie – art. 2 ust. 6 u..s.d.g.
Niewątpliwie więc, używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dla potrzeb agroturystyki nie można uznać za używanie odbiorników w gospodarstwie domowym. Odbiorniki nie są używane w gospodarstwie domowym, a przez osoby trzecie (turystów) które to osoby nie utrzymują się wspólnie z prowadzącym gospodarstwo agroturystyczne
Gospodarstwo domowe bowiem, to zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie. Natomiast osób wynajmujących pokoje (turystów) nie można uznać za osoby mieszkające i utrzymujące się wspólnie z prowadzącym gospodarstwo agroturystyczne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok zgodnie z art. 185 p.p.s.a. O kosztach orzekając zgodnie z art. 203 pkt. 2 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, sporządzając uzasadnienie wydanego orzeczenia zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a.