Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 29 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1281/09, oddalił skargę C. M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.
Od powyższego orzeczenia C. M. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której to wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że kwota kary jest niebagatelna dla każdego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, szczególnie w okresie ogólnoświatowego kryzysu. Spółka wskazała też, że wg doniesień prasowych wydatki na reklamę zewnętrzną zmalały o ok. 20%.
W ocenie Spółki obowiązek zapłaty kary wymusi sprzedaż aktywów po cenie niższej od rynkowej – co potwierdza możliwość wystąpienia niepowetowanej straty.
Ponadto obowiązek zapłaty kary rodzi realne niebezpieczeństwo, że zarząd - w świetle innych obciążeń spółki - zobowiązany będzie wnieść o ogłoszenie upadłości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony jak i powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Przechodząc do oceny zasadności wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji organu należy podkreślić, że ustawa nie precyzuje pozytywnych przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Nie dookreśla w jakich sytuacjach zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena, czy wskazane przez stronę okoliczności uzasadniają wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostaje w wyłącznej kompetencji sądu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Niewątpliwie zagrożenie upadłością spółki jak i konieczność wyprzedaży majątku po zaniżonych cenach – co do zasady – uznać należy za przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Jednakże – jak już wskazano - warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, że możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznie zachodzi.
Tymczasem twierdzenie Spółki, jakoby w wyniku zapłaty kary pieniężnej zarząd Spółki był zmuszony do ogłoszenia jej upadłości nie jest uzasadnione. Jak wynika bowiem z przedstawionego przez Spółkę bilansu na dzień 30 listopada 2009 r. zobowiązania krótko - i długoterminowe wynosiły około 32 miliony złotych, natomiast aktywa wynosiły ponad 45 milionów złotych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż stosownie do art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60 poz. 535 ze zm.), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 powołanej ustawy z niewypłacalnością mamy do czynienia w momencie kiedy zobowiązania przekroczą wartość majątku a w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Dlatego też, argumentację strony Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafną.
Nie można też przyjąć - jak chce tego skarżącą Spółka - że zapłata kary spowoduje konieczność wyprzedaży majątku Spółki po zaniżonych cenach. W ocenie NSA pomimo tego, że wg bilansu zobowiązania krótkoterminowe wynoszą około 22 miliony złotych, natomiast aktywa obrotowe około 14 milionów złotych, nie można przyjąć by zachodziła nieodzowność natychmiastowej wyprzedaży majątku. Takie zagrożenie mogłoby mieć miejsce, gdyby wszystkie zobowiązania stały się wymagalne w tym samym okresie, a prawdopodobieństwo zaistnienia takiej sytuacji nie zostało wykazane.
Niewystarczające dla przyjęcia, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny, jest też powoływanie się na ogólnoświatowy kryzys oraz doniesienia prasowe co do popytu na reklamę zewnętrzną. Nie wykazano faktycznego wpływu powyższych okoliczności na sytuację finansową spółki.
Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Wskazać ponadto należy, że zapłata kary pieniężnej nałożonej na stronę na mocy przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) może być rozłożona na raty. Możliwość taką przewidują przepisy ustawy z 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), mające zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym poprzez odesłanie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji postanowienia.