Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015 r. oddalił skargę Gminy Ś. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2014 r., w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Gmina Ś. w dniu 20 października 2010 r. zawarła z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji umowę o udzielenie dotacji z rezerw celowych budżetu państwa na dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków powodzi w 2010 r., poczynając od maja tego roku. Zgodnie z § 1 ust. 2 umowy, zadanie miało być realizowane zgodnie z "Zestawieniem rzeczowo-finansowym robót do wykonania w 2010 rok" i dotyczyło ono odcinka drogi o długości 300 mb na kilometrażu 0,700-1,000.
W dniu 16 lipca 2010 r. Gmina zawarła z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji umowę w sprawie udzielenia dotacji z rezerw celowych budżetu państwa na dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków powodzi z 2007 r., pod nazwą; Odbudowa mostu koło,,G.’’ na potoku,,K.’’ w m. L.. Zgodnie z § 2 ust. 2 umowy wykonanie zadania miało polegać na zrealizowaniu zgodnie z Zestawieniem, które to zestawienie wraz z wnioskiem o udzielenie dotacji stanowiło integralną część umowy (§ 1 ust. 3 umowy).
Ś. Urząd Wojewódzki, korzystając z zapisów § 11 w obu umowach, przeprowadził kontrolę problemową wykorzystania dotacji budżetowych, w wyniku, której stwierdzono, że odbudowany odcinek ulicy S. w km 1+100-1+400 był niezgodny z wnioskiem złożonym przez Gminę 26 lipca 2010 r. o przyznanie dotacji. Wykonanie tego zadania nastąpiło na innym kilometrażu, niż wskazany w umowie. Odbudowany most został natomiast zlokalizowany na działkach niebędących własnością Gminy Ś. oraz nie znajdował się w ewidencji środków trwałych Gminy, natomiast został w niej umieszczony po odbudowie tego obiektu, a więc nie było podstaw do ubiegania się o przedmiotowa dotację.
Wojewoda Ś. wystąpieniem pokontrolnym z dnia 8 stycznia 2014 r. zobowiązał Gminę do dokonania zwrotu na rachunek Wojewody Ś. dotacji w kwocie 133.197,71 zł (zadanie dot. odbudowy drogi gminnej,,ul. S.’’ w Ś. oraz 120.000 zł (zadanie dot. odbudowy mostu koło,,G.’’ na potoku,,K.’’ w miejscowości L.), z należnymi odsetkami.
W związku z niedokonanie zwrotu - decyzją z dnia [...] września 2014 r., Wojewoda Ś. określił Gminie zwrot do budżetu państwa część dotacji celowej udzielonej w 2010 r. Gminie na dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r, dotyczącego odbudowy drogi gminnej;,,ulica S.’’ w Ś., wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 133.197,71 zł (1); określił kreślił Gminie zwrot do budżetu państwa część dotacji celowej udzielonej w 2010 r. Gminie na dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków powodzi z 2007 r pod nazwą: Odbudowa mostu koło,,G.’’ na potoku,,K.’’ w m. L., wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 120.000 zł. (2); określił Gminie termin naliczenia odsetek od kwoty określonej w pkt. 1 w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, tj. 21 grudnia 2010 r do dnia zwrotu (3); określił Gminie termin naliczenia odsetek od kwoty określonej w pkt. 2 w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, tj. 16 grudnia 2010 r do dnia zwrotu dotacji do budżetu państwa (4).
Objętą skarga decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Minister Finansów uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Ś. w części dotyczącej podstawy prawnej jej wydania w zakresie stwierdzonej nieprawidłowości wykorzystania dotacji celowej udzielonej Gminie Ślemień w 2010 r. na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, tj. na dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków powodzi w 2007 r. pod nazwą: Odbudowa mostu koło,,G.’’ na potoku,,K.’’ w miejscowości L., w wysokości 120.00zł oraz w części dotyczącej podstawy prawnej dotyczącej określenia terminu, od którego należy naliczyć odsetki od kwoty 120.000 zł i w tej części orzekł, że podstawę prawną w tej części decyzji powinny stanowić przepisy art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 pkt 2 oraz ust. 6 w związku z art. 126 i art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, ze zm., dalej: u.f.p.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, ze zm.) i w związku z art. 8 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.).
W pozostałej części utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2014 r. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji polega na tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel, w przypadku przedmiotowych zadań na cel określony w zawartych umowach o dotacje. Środki przekazane w ramach dotacji na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu własności prywatnej, a ich wykorzystanie następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja została przeznaczona. Dotacje udzielone z budżetu państwa, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
Odnośnie zadania dotyczącego odbudowy drogi gminnej, organ stwierdził, że Gmina realizując prace na innym kilometrażu niż wskazany przez nią we wniosku o dofinansowanie i w Zestawieniu rzeczowo-finansowym robót do wykonania w 2010 roku stanowiących integralną część umowy o dotację, naruszyła warunki umowy. Wobec okoliczności, że była to dotacja celowa i nie wystąpiła tożsamość zadania, dotacją wykorzystana został niezgodnie z przeznaczeniem. Co do zadania pn. Odbudowa mostu koło,,G.’’ na potoku,,K.’’ w miejscowości L. organ stwierdził, że odbudowa mostu nie była zadaniem gminnym i zadanie to nie mogło być sfinansowane ze środków pochodzących z dotacji celowej udzielonej na sfinansowanie zadania własnego gminy. W tym wypadku zrealizowano zadanie bez podstawy prawnej. W związku z tym, dotacja została pobrana i wykorzystana nienależnie.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za niesporne uznał w sprawie, że prace związane z odbudowa drogi gminnej,,ulica S.’’ zostały faktycznie wykonane nie na odcinku wskazanym w Zestawieniu, czyli na kilometrażu 0,700-1,000, ale na innym tj. 1+100-1+400, który jest końcowym odcinkiem utwardzonej nawierzchni ul. S.. W ten sposób skarżąca Gmina naruszyła warunki umowy z dnia 20 października 2010 r., której integralna częścią było,,Zestawienie rzeczowo-finansowe robót do wykonania w 2010 roku". W ocenie Sądu nie wystąpiła tu tożsamość zadania. Zauważył, że podstawą przyznania Gminie dotacji z rezerwy celowej budżetu państwa była umowa podpisana przez obie strony. Nie został zawarty do niej aneks wskazujący na konieczność naprawy drogi na innym kilometrażu. Zasadność odbudowy drogi na innym kilometrażu nie została potwierdzona przed przystąpieniem do prac i uzyskaniem dotacji.
Sąd zwrócił również uwagę, że podpisując umowę strona oświadczyła, m.in. że znane są jej warunki udzielania dotacji oraz że będzie ona wykorzystana wyłącznie na realizację zadania zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych. Zadanie zostało określone w § 1 umowy, a w ust. 3 wskazano, że wniosek i Zestawienie stanowią integralną część umowy. W ocenie Sądu I instancji niewątpliwie w sprawie zaszła sytuacja przewidziana w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. - środki finansowe przekazane w formie dotacji zostały przeznaczone na inny cel niż wskazany w umowie, czyli zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.
Odnośnie zadania,,Odbudowa mostu koło,,G.’’ na potoku K., Sąd nie dał wiary stronie skarżącej, która twierdzi, iż ten most wcześniej nie istniał. Wskazał w tym zakresie, że sporządzony w dniu 29 września 2007 r. protokół weryfikacji strat powstałych w wyniku powodzi, która wystąpiła w dniach 7-10 września 2007 r. na terenie gminy Ś., sporządzony przez Komisję złożoną z pracowników Urzędu Wojewódzkiego przy udziale Wójta Gminy wskazywał odnośnie miejscowości L., drogi,,koło G.’’: "całkowicie zniszczony most, brak dojazdu i dojścia dla mieszkańców (brak mostu)".
Ponadto, zawarta w dniu 16 lipca 2010 r umowa dotycząca mostu w § 1 pkt 2 wskazywał na odbudowę mostu, a więc wcześniej jakiś most musiał istnieć, skoro przedmiotu umowy nie określono jako,,budowa mostu’’. Sąd I instancji uznał, że zadanie, na które przewidziano dofinansowanie z budżetu państwa w postaci dotacji celowej powinno dotyczyć tylko i wyłącznie zadania własnego jednostki, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd wskazał, że działania w sprawie odbudowy mostu gminnego, rozumiane jako doprowadzenie do stanu pierwotnego, w związku z powodzią, jako zdarzeniem nieprzewidywalnym należało również do zadań własnych gminy. Przedmiotowy most położony był jednak w ciągu dojazdowej drogi wewnętrznej, która nie stanowiła drogi publicznej i położona była na terenie prywatnym. Most ten został zbudowany na działkach nie będących własnością Gminy Ś., a skoro odbudowa mostu nie była zadaniem gminnym i nie mogło to zadanie być sfinansowane ze środków pochodzących z dotacji celowej udzielonej na sfinansowanie zadania własnego gminy, więc realizacja takiego działania nastąpiła bez podstawy prawnej. W związku z tym, dotacja została pobrana i wykorzystana nienależnie.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Gmina Ś. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
- a) art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pakt 2 u.f.p., poprzez ich błędną wykładnię i w związku z tym bezpodstawne przyjęcie, że udzielone skarżącej dotacje zostały częściowo wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a częściowo zostały pobrane nienależnie;
- b) art. 20, art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 333 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, co istotnie wpłynęło na treść skarżonego orzeczenia;
- - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez niedostrzeżenie uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego przez organ administracji w zakresie przyjęcia, że szczegółowe ustalenia poczynione z organem administracji udzielającym dotacji pozostają bez wpływu na ocenę niniejszej sprawy;
- b) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów z dokumentów w postaci operatu [...] i operatu [...], mimo że było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie gdyż nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów od autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Jak zasadnie przyjął Sąd I instancji Gmina Ś. występując z wnioskami o dotację wskazała zakres przedmiotowy dofinansowania, a podpisując umowy o dotacje zobowiązała się wykonać zadania zgodnie z ich warunkami. Rozliczenie dotacji nastąpiło w oparciu o całą, przedłożoną przez Gminę Ś. dokumentację w sprawie, w tym na podstawie protokołu rzeczowo-finansowego końcowego odbioru zadania.
Dodatkowo stwierdzenie uchybień w wydatkowaniu dotacji nastąpiło po uprzednim przeprowadzeniu czynności kontrolnych przez Ś. Urząd Wojewódzki. Sąd I instancji zasadnie nie dał wiary twierdzeniom skarżącej, że most G. wcześniej nie istniał, a przeprawy odbywały się po drewnianej kładce położonej przez osoby prywatne. Sporządzony w dniu 29 września 2007 r. protokół weryfikacji strat powstałych w wyniku powodzi, która wystąpiła w dniach 7 - 10 września 2007 r. na terenie Gminy Ś., sporządzony przez komisję złożoną z pracowników Urzędu Wojewódzkiego przy udziale Wójta Gminy wskazuje odnośnie miejscowości L., drogi "koło G.": "całkowicie zniszczony most, brak dojazdu i dojścia dla mieszkańców (brak mostu)". Protokół podpisały wszystkie uczestniczące w ocenie zniszczeń osoby.
Ponadto należy zauważyć, że w treści umowy dotacji z dnia 16 lipca 2010 r. wskazano przedmiot: "odbudowa mostu", a nie "budowa mostu". Rację ma zatem organ, iż nie można podzielić stanowiska, że potwierdzone także przez skarżącą niezgodności z umową, które wyszły na jaw w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzone nieprawidłowości wywołują określone skutki prawne na gruncie ustawy o finansach publicznych. Stanowią podstawę do stwierdzenia, że w sprawie doszło do częściowego wykorzystania dotacji niezgodnego z przeznaczeniem oraz częściowo do stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że Gmina podjęła prawidłowe działania, podlegające jedynie na przystosowaniu do rzeczywistego stanu rzeczy, w opozycji do nieścisłych ustaleń dokonywanych w czasie określenia szkód popowodziowych.
Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym nie ma znaczenia przyczyna, z powodu której dokonano nieścisłych ustaleń w trakcie określania szkód popowodziowych. Gmina podpisując § 2 umowy, zobowiązała się do wykonania konkretnych, wskazanych w umowach zadań. Nie można uważać, iż działania skarżącej polegały jedynie na przystosowaniu do rzeczywistego stanu rzeczy. Gmina mogła bowiem wystąpić o zmianę postanowień umowy, nie mogła jednak w sposób samowolny odstąpić od zawartych postanowień i samowolnie zmienić zakres umowy. W każdym przypadku stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania środków dotacji przyznanych na konkretny cel lub nienależnego pobrania dotacji właściwy organ jest zobowiązany do wydania decyzji w trybie art. 169 ust. 6 ustawy o finansach publicznych.
Za nie znajdujący uzasadnienia należy także uznać zarzut, iż skarżąca Gmina miała utrudniony dostęp do materiału dowodowego. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego zarówno przed organem I jak i II instancji Gmina była informowana o prawie do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w tym o prawie wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez Sąd I instancji poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów z dokumentów w postaci operatu [...] i operatu [...], mimo że było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z wypisu gruntów, który znajduje się w aktach sprawy wynika, iż odbudowany most zlokalizowany jest na działkach (dwóch) będących we władaniu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Zarząd Zlewni S. i S. (z siedzibą w Ż.) oraz jednej działce stanowiącej własność osoby fizycznej, a więc działkach nie będących własnością skarżącej Gminy. Z wypisu tego nie wynika, że Gmina jest wpisana jako władający na zasadach posiadacza samoistnego żadnej z tych działek, na których zlokalizowany jest przedmiotowy most.
Nadto Gmina w piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2015 r. do WSA załączyła kserokopie wypisów z rejestru gruntów działek nr [...] i [...], z których wynika własność tych działek dwóch osób fizycznych. Przedstawiony dopiero przy skardze kasacyjnej operat [...] dot. właśnie działek [...] i [...]. Rację ma zatem organ, podkreślając w piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2016 r., iż przeprowadzenie dowodu z powyższych operatów nie ma wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości wykorzystania środków dotacji na przedmiotowe zadania.
W związku z powyższym należy uznać również za niemające wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy twierdzenie Skarżącej o istnieniu drogi gminnej, z która połączony był most G., a która istniała jeszcze przed zawarciem umowy o odtworzenie mostu Gacha (s. 6 i 7 skargi), ponieważ grunty pod ta droga to działki [...] i [...], do których odnosi się nowy dowód Skarżącej w postaci operatów nr [...] i [...]. Z wypisu z rejestru gruntów działek nr [...] i [...] nie wynika, aby Skarżąca władała nimi na zasadzie samoistnego posiadacza.
Przechodząc do pomieszczonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Po pierwsze niezasadnym jest zarzut naruszenia przez WSA art. 20, art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 333 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, co w ocenie skarżącej kasacyjnie Gminy istotnie wpłynęło na treść skarżonego orzeczenia. Podkreślić należy, iż Sąd I instancji nie stosował wskazanych przepisów, a zatem nie mógł dokonać ich błędniej wykładni.
Za nie znajdujący uzasadnienia uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 2 u.f.p., poprzez ich błędną wykładnię i w związku z tym bezpodstawne przyjęcie, że udzielone skarżącej dotacje zostały częściowo wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a częściowo zostały pobrane nienależnie. Jak wskazano wyżej skarżąca kasacyjnie Gmina nie zdołała skutecznie podważyć ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy. Zatem w oparciu o ten stan faktyczny Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż skarżąca Gmina naruszyła warunki umowy z dnia 20 października 2010 r., której integralna częścią było,,Zestawienie rzeczowo-finansowe robót do wykonania w 2010 roku." Sąd I instancji słusznie przyjął za organem, że nie wystąpiła tu tożsamość zadania. Zauważył, że podstawą przyznania Gminie dotacji z rezerwy celowej budżetu państwa była umowa podpisana przez obie strony.
Nie został zawarty do niej aneks wskazujący na konieczność naprawy drogi na innym kilometrażu. Zasadność odbudowy drogi na innym kilometrażu nie została potwierdzona przed przystąpieniem do prac i uzyskaniem dotacji. Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że podpisując umowę strona oświadczyła, m.in. że znane są jej warunki udzielania dotacji oraz że będzie ona wykorzystana wyłącznie na realizację zadania zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych. Zadanie zostało określone w § 1 umowy, a w ust. 3 wskazano, że wniosek i Zestawienie stanowią integralną część umowy.
Zatem zasadnie Sąd I instancji ocenił, iż niewątpliwie w sprawie zaszła sytuacja przewidziana w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. - środki finansowe przekazane w formie dotacji zostały przeznaczone na inny cel niż wskazany w umowie, czyli zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.
W kwestii zadania p.n.:,,Odbudowa mostu koło,,G.’’ na potoku K.", Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zadanie, na które przewidziano dofinansowanie z budżetu państwa w postaci dotacji celowej powinno dotyczyć tylko i wyłącznie zadania własnego jednostki, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd ten wskazał, że działania w sprawie odbudowy mostu gminnego, rozumiane jako doprowadzenie do stanu pierwotnego, w związku z powodzią, jako zdarzeniem nieprzewidywalnym należało również do zadań własnych gminy. Przedmiotowy most położony był jednak w ciągu dojazdowej drogi wewnętrznej, która nie stanowiła drogi publicznej i położona była na terenie prywatnym. Most ten został zbudowany na działkach nie będących własnością Gminy Ś., a skoro odbudowa mostu nie była zadaniem gminnym i nie mogło to zadanie być sfinansowane ze środków pochodzących z dotacji celowej udzielonej na sfinansowanie zadania własnego gminy, więc realizacja takiego działania nastąpiła bez podstawy prawnej. W związku z tym, dotacja została pobrana i wykorzystana nienależnie (art. 169 ust. 1 pkt 2 u.f.p.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach orzekł na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.