Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 857/18 oddalił skargę [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej przez [...] na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a). zaskarżono wyrok w całości zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w uznaniu przez Sąd I instancji, że organ nie naruszył zasad postępowania, albowiem rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie i uznając jednocześnie, że w rezultacie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione i udowodnione, podczas gdy postępowanie organu I i II instancji było nieprawidłowe i obarczone niewyjaśnieniem przedmiotowej sprawy w oparciu o wszystkie dowody zgromadzone w sprawie oraz z naruszeniem czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.
Ponadto w skardze kasacyjnej z ostrożności procesowej zarzucono: 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 oraz art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (Dz. Urz. UE z dnia 11 kwietnia 2006 r. seria L Nr 102, str.1).
W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi skarżącego bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przypomnieć należy, iż kara pieniężna [...] zł nałożona została na skarżącego w związku ze stwierdzeniem naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego określonych w lp. 6.3.8, lp. 6.3.7, lp. 5.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., dalej u.t.d.). Wszystkie nałożone w związku ze stwierdzonymi naruszeniami kary cząstkowe złożyły się na karę pieniężną w łącznej kwocie 34 700 zł, a wysokość nałożonej kary pieniężnej została ograniczona na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. do kwoty 15 000 zł.
Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. Należy zauważyć, że zarzut ten nie został sformułowany w sposób staranny, albowiem przepis ten składa się z trzech paragrafów. Niemniej jednak uzasadnienie tego zarzutu pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie jego oceny. Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., pismem z dnia 17 marca 2017 r. zawiadomił skarżącego kasacyjnie o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych w sprawie, a następnie w odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżącego kasacyjnie organ pismem z dnia 22 marca 2017 r. poinformował go, że z materiałem dowodowym można zapoznać się w siedzibie organu, wskazując jej adres. W tej sytuacji, skoro strona bądź jej pełnomocnik nie podjęli choćby próby zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie organu, bez znaczenia dla oceny czy doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. jest podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że pełnomocnik miał trudności z telefonicznym kontaktem z organem, pomijając nawet, że nie zostało to w żaden sposób choćby uprawdopodobnione.
Dodać ponadto należy, że dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał, by naruszenie art. 10 k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy, tymczasem uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Omawiane naruszenie miałoby więc znaczenie tylko w sytuacji, gdyby okoliczność ta wywołała negatywne skutki w stosunku do skarżącego. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, skoro skarżący wniósł skutecznie odwołanie, a następnie skargę do sądu administracyjnego. Skorzystał zatem z przysługujących mu uprawnień procesowych w sposób niczym nieograniczony.
Nie były też uzasadnione zarzuty naruszenia pozostałych wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor wiąże te zarzuty z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 oraz art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (Dz. Urz. UE seria L z dnia 11 kwietnia 2006 r. Nr 102, str.1), odnosząc to do twierdzeń o nieuwzględnieniu przez organ, że część przejazdów była wykonywana poza drogami publicznymi. W tym kontekście słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że nie wykonywał przewozów drogowych po drogach publicznych. W tej sytuacji organ prawidłowo przyjął, że fakt rejestrowania na wykresówkach aktywności kierowcy potwierdzał prowadzenie pojazdu po drogach publicznych.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012r. II FPS 4/12, iż wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.