Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargi J. S. na decyzje Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R.:
- - z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego;
- - z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania;
- - z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości.
Sąd I instancji przyjął, że organ prawidłowo odmówił skarżącemu przyznania jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej oraz przyznał mu płatności ONW oraz płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości. Wszystkie płatności dotyczyły 2011 roku.
Uzasadniając podstawę oddalenia skargi na decyzję w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej Sąd I instancji przyjął, że skarżący w dniu [...] maja 2011 r. złożył deklaracje pakietów rolnośrodowiskowych według wariantu 2.1 i 5.1, nie zadeklarował natomiast wariantów 2.4 i 3.1. Organ I instancji, mając na uwadze obowiązujące unormowania prawne, wprowadzające sankcje za brak kontynuowania programu rolnośrodowiskowego, wezwał rolnika do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył nową deklarację i zadeklarował kontynuowanie pakietu 2.4 na powierzchni 4,39 ha. To skutkowało kolejnym wezwaniem mającym na celu wyjaśnienie przyczyn zwiększenia powierzchni tego pakietu (2.4) i braku deklaracji pakietu 3.1. W rezultacie pełnomocnik skarżącego złożył pismo, że rezygnuje on z płatności w wariantach 2.4 i 3.1.
Jednocześnie złożył deklaracje dla płatności rolnośrodowiskowej według wariantu 2.1 i 5.1 – na innych działkach. W dniu [...] maja 2012 roku rolnik złożył korektę wniosku i zadeklarował ponownie program rolnośrodowiskowy w wariancie 2.4 i 3.1, wnosząc o stosowne płatności. Sąd I instancji, mając na uwadze przepisy art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 w związku z art. 11 ust. 2 oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. UE.
L 2009.316.65), uznał, że złożony w 2012 roku wniosek nie może wywołać korzystnych dla rolnika skutków prawnych. Stosownie bowiem do powołanych przepisów wniosek należy złożyć w terminie do 15 maja roku, za który rolnik ubiega się o płatność. Zgodnie natomiast z art. 22 rozporządzenia nr 1122/2009 niedopuszczalne jest uzupełnienie wniosku z przekroczeniem 25 dniowego terminu.
Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżone decyzje, w tym decyzja wydana w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych, zostały poprzedzone dokonaniem kontroli na gruncie. Skarżący był poinformowany o ich przeprowadzeniu. Podpisał raport z czynności kontrolnych jako osoba obecna przy kontroli. W trakcie kontroli programu rolnośrodowiskowego stwierdzono szereg nieprawidłowości, co ujawniono w protokole. Skarżący, pomimo przesłania mu protokołów kontroli i umożliwienia mu składania do nich zastrzeżeń, nie wykazał, poza powoływaniem się na wyniki kontroli za poprzednie lata kalendarzowe, aby dane ujawnione przez kontrolujących nie odpowiadały prawdzie. Umożliwiono mu przy tym zapoznanie się z dokumentacją pokontrolną, z czego, jak wynika z notatki służbowej, nie skorzystał. Nie wziął też udziału w części kontroli pomimo tego, że każdorazowo był o nich zawiadamiany.
W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego odnośnie zmniejszeń płatności związanych z programami rolnośrodowiskowymi. Decyzje opierały się na ustaleniach zawartych w protokołach kontroli rolnośrodowiskowej. Wykazano w nich powierzchnię zadeklarowaną dla poszczególnych wariantów programów rolnośrodowiskowych i ustalenia w zakresie kontroli tej powierzchni, w szczególności odnośnie stwierdzonych błędów. Ustalenia te w zakresie wariantu 2.10 – uprawy sadownicze i jagodowe, nie zostały skutecznie przez rolnika podważone, gdyż nie przedstawił on przeciwdowodów mogących świadczyć o błędzie pomiarów dokonanych przez kontrolujących.
W zakresie płatności rolnośrodowiskowej co do wariantu 2.10, zasadniczego znaczenia dla odmowy przyznania płatności, nie mają ustalenia co do wielkości działek objętych tym programem, ale brak określonej ilości nasadzeń występujących na działce, gdzie ma być prowadzony program rolnośrodowiskowy. Na działce DA nie utrzymywano minimalnej obsady drzew i krzewów. Ten rodzaj błędu został ujawniony po raz drugi, co wynika z dokumentów kontrolnych za rok 2010 i co spowodowało konieczność odmowy wypłaty pomocy z tego wariantu programu rolnośrodowiskowego z uwagi na treść przepisu § 27 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem rozwoju obszarów wiejskich za lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r.).
Ta okoliczność również stwierdzona została w protokołach kontroli i rolnik jej skutecznie nie podważył. Tak jak w przypadku pozostałych płatności, do akt sprawy zostały również dołączone fotografie obrazujące stan stwierdzony na gruncie.
Sąd I instancji nie dopatrzył się również naruszenia prawa odnośnie do płatności w związku z prowadzonym na terenie działki referencyjnej AT programem wg wariantu 5.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków – Natura 2000. W tym zakresie kontrolujący również wykazali wielkość działki stwierdzoną na gruncie na podstawie przeprowadzonych pomiarów. Różnice tych pomiarów z pomiarami z lat ubiegłych w związku z dynamicznym procesem wzrostu roślinności wpływającym na wielkość tychże pomiarów, nie mogą same w sobie świadczyć o ich błędności, zwłaszcza w sytuacji, gdy w protokole kontroli za rok późniejszy wskazuje się na zakrzaczenia i zadrzewienia na części działki nieuznanej do dopłaty.
Odnośnie tego wariantu, Sąd wskazał na ujawnienie w trakcie kontroli braków w zakresie utrzymywania dobrej kultury rolnej, co spowodowało kolejne obniżenie wysokości płatności związanej z tym programem pomocowym. W tym zakresie organ II instancji szczegółowo wykazał przyczyny dokonania dalszej obniżki płatności.
W związku z powyższym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja z dnia 21 sierpnia 2012 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej, została wydana zgodnie z prawem. W ocenie Sądu, również decyzja w przedmiocie odmowy płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, jak i decyzja w przedmiocie ONW odpowiadają prawu, w związku z czym, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargi.
II
J. S. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w części oddalającej skargę na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2011.
Wyrokowi zarzucił naruszenie:
- - art. 111 § 2 p.p.s.a. polegające na nieuprawnionym połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw oznaczonych sygnaturami I SA/Rz 987/12, I SA/Rz 988/12 i I SA/Rz 989/12, pomimo że każda ze spraw dotyczy innych płatności i jest oparta na odmiennym stanie faktycznym, jak też nienależytym wyjaśnieniu przez organy obu instancji podstawowych dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności,
- - w postaci prowadzenia rozprawy pomimo uzasadnionego wniosku o wyznaczenie nowego jej terminu,
- - § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie realizuje 5 letniego zobowiązania,
- - § 13 ust. 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący zgłosił do programu działki rolne podlegające wykluczeniu z dopłat za 2011 r.,
- - § 27 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 dla pakietu Rolnictwo ekologiczne wariant 2.10 i Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 wariant 5.1 poprzez zastosowanie podwójnej różnicy dla zmniejszenie dopłat, bez należytego ustalenia stanu faktycznego, jak i przez nieuzasadnione zastosowanie wykluczenia z dopłat działki AK za 2011 r. z sankcjami za 2010 r.,
- - art. 26 i kolejnych rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez przeprowadzenie kontroli u skarżącego bez jego udziału,
- - naruszenia rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zakresie dokumentowania kontroli poprzez niewydanie rolnikowi sporządzonych szkiców sytuacyjnych działek, co do których kontrola wnosiła zastrzeżenia, co uniemożliwiło odniesienie się do ustaleń kontroli i wnioskowanie dowodów przeciwnych.
Podnosząc te zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
III
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Przed odniesieniem się do poszczególnych jej zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności, bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych.
Przenosząc te uwagi na rozpoznawaną skargę kasacyjną zauważyć należy, że nie spełniają wymogu prawidłowo powołanych podstaw te jej zarzuty, które nie wskazują w ogóle naruszonego przepisu. Taka sytuacja obejmuje zarzut prowadzenia rozprawy pod nieobecność skarżącego i mimo jego wniosku o wyznaczenie nowego terminu rozprawy, zarzut naruszenia rozporządzenia Komisji nr 65/2011 oraz zarzut naruszenia "kolejnych" przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.
Za nieusprawiedliwione uznać należało także wszystkie pozostałe zarzuty, które skarżący oparł na podstawie, o której mowa w art.174 pkt 1 p.p.s.a. Stawiając je autor skargi kasacyjnej wskazał, że obejmują one błędną wykładnię powołanych w skardze kasacyjnej przepisów. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego w takiej formie autor skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnych argumentów, dla których przyjął, że doszło do błędnego odczytania normy prawej i jak powinna ona być wyłożona.
Nadto z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika wprost, że skarżący kwestionuje ustalenia stanu faktycznego wskazując, że "celem wykazania, iż skarga kasacyjna jest zasadnie oparta na zarzucie braku ustalenia stanu faktycznego porównać należy ustalenie kontroli...". Nie można jednak skutecznie kwestionować przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono nadto naruszenie art. "7, 8, 9, 77, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez błędne prowadzenie postępowania", ale zarzuty te nie zostały w sposób prawidłowy uzasadnione. Pominięto także kwestię wykazania wpływu potencjalnego uchybienia na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Podkreślić także należy, że zaskarżoną częścią wyroku oddalono skargę na decyzję w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej. Przesłanki do przyznania tej płatności określa rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r. wydane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, ze zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 173). Przepis art. 21 ust. 2 tej ustawy istotnie, w stosunku do reguł określonych w k.p.a., modyfikuje obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. W szczególności, organ jedynie na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w postępowaniu. Nie stosuje się w tym postępowaniu art. 81 k.p.a., co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała.
W obrębie podstawy kasacyjnej, o której stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 111 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Z jasnej treści tego przepisu wynika, że Sąd może połączyć oddzielne sprawy, ale pozostające ze sobą w związku. Tymczasem skarżący naruszenie tego przepisu upatruje w tym, że Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w których "w stosunku do każdego rodzaju płatności prowadzone były odrębne postępowania administracyjne, i które kończyły się odrębnymi decyzjami", a to w jego ocenie doprowadziło w "sposób oczywisty do naruszenia powołanej normy prawnej".
Natomiast w piśmie procesowym stanowiącym polemikę z odpowiedzią na skargę kasacyjną skarżący wskazał nadto, że Sąd dokonując łącznego rozpoznania spraw – naruszył przepisy prawa, gdyż "orzekał poza granicami danej sprawy".
Z zacytowanych, w zasadzie jedynych, wywodów obejmujących omawiany zarzut nie sposób wyprowadzić przyczyn, dla których skarżący uznaje, że zastosowanie art. 111 § 2 p.p.s.a. miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przenosząc treść tego przepisu na rozważany problem wskazać należy, że potencjalny związek, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zachodziłby wówczas, gdyby połączenie trzech spraw obejmujących skargi tego samego skarżącego na decyzje w przedmiocie trzech różnych płatności rolnych mogło mieć istotny wpływ na oddalenie skargi na decyzje w przedmiocie jednej z tych płatności.
Zauważenia także wymaga, że przesłankę prawną połączenia kilku spraw do wspólnego ich rozpoznania lub także rozstrzygnięcia stanowi niezdefiniowany w przepisie związek między tymi oddzielnymi sprawami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku, o którym mowa w art. 111 § 2 p.p.s.a., pozostają sprawy, których cechy podmiotowe i przedmiotowe byłyby podobne lub identyczne. Element podmiotowy w połączonych przez Sąd I instancji sprawach był tożsamy. Natomiast przedmioty spraw były podobne, gdyż obejmowały płatności rolne za 2011 r. do działek rolnych będących w posiadaniu skarżącego, które użytkował rolniczo i na których części zadeklarował realizacje programu rolnośrodowiskowego, a nadto w stosunku do części z nich ze względu na ich położenie ubiegał się o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Zdanie Odrębne
Nie podzielam treści wyroku i uzasadnienia z dnia 31 października 2014 r. o sygn. II GSK 1404/13 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2011. Uważam, że złożona skarga kasacyjna powinna być uwzględniona.
Podstawą oddalenia skargi kasacyjnej było przyjęcie, że zastosowany art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z połączeniem oddzielnych skarg o różnych płatnościach rolnych na rok 2011 (w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości), nie miał wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy.
W mojej ocenie za przesadzający o zasadności skargi kasacyjnej należało uznać zarzut naruszenia przepisu postępowania, w związku z czym zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji zasługiwał na uwzględnienie. Chodzi o naruszenie art. 111 § 2 ustawy wyżej cytowanej - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 111 w § 1 powyższej ustawy określił, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. W § 2 tego przepisu określono zaś, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Zarządzenie o połączeniu kilku oddzielnych spraw do łącznego rozpoznania lub również rozstrzygnięcia ma charakter techniczny i jest podyktowane ekonomią procesową. Nie pozbawia ono połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że są samodzielnymi sprawami.
Sąd ma obowiązek połączenia wszystkich tych spraw w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, o ile sprawy toczące się przed sądem odrębnie mogły być objęte jedną skargą. Wynika to z regulacji określonej w § 1 tego przepisu, a która ma charakter tylko i wyłącznie połączenia formalnego. Natomiast, jeżeli dwie lub więcej spraw toczących się przed sądem pozostaje ze sobą w związku, sąd może rozważyć możliwość ich połączenia. Wynika to z § 2. Kryterium decydującym o połączeniu spraw dotyczy zarówno uregulowania zawartego w § 1 i § 2 tego przepisu.
Powyższe jednoznacznie wskazuje, że możliwość połączenia zgodnie z § 2 została pozostawiona uznaniu sądu. Uznanie określone w tym przepisie uzależnione jest jednak od oceny czy pozostają one ze sobą w związku. Chodzi tu wobec tego o związek materialny oparty o prawa lub obowiązki wspólne lub oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Przesłanki te są niezależne i wystarcza spełnienie jednej z nich, aby przyjąć, że zachodzą podstawy materialne do ich połączenia.
Trafnie kasator odwołał się do naruszenia art. 111 § 2 ustawy, że połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie było uprawnione. Każda ze spraw dotyczyła wniosków o zupełnie inne rodzaje płatności i oparta była na odmiennym stanie faktycznym i prawnym, co w końcu doprowadziło do braku możliwości prawidłowego zredagowania zarzutów skargi kasacyjnej zarówno w zakresie ustaleń faktycznych i przyjętych podstaw prawnych. W ocenie kasatora, pomieszanie faktów wpłynęło na ocenę przyjęcia prawidłowych podstaw materialnoprawnych. Trafnie zatem kasator przyjął błędną ocenę, że sprawy pozostają ze sobą w związku. Potwierdzeniem tego jest charakter spraw i nie ma przy tym znaczenia, że płatności dotyczą jednego roku i że objęte zostały różnymi wnioskami. Przeciwnie, złożone wnioski o różne płatności zakreślały ramy wszczętego postępowania administracyjnego i doprowadziły do wydania decyzji obejmującej ramy tego postępowania.
Podzielam w pełni powyższy zarzut i podkreślam, że obligatoryjna przesłanka określona § 2, a więc pozostawania ze sobą w związku tych spraw, dotyczy sfery faktycznej i prawnej. Chodzi o sprawy sądowoadministracyjne będące przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Zakres przedmiotowy i ramy tego postępowania zostały zakreślone w art. 3-5 ustawy wyżej cytowanej – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznaniem powinny być objęte wszystkie decyzje dotyczące tej samej sprawy, czyli dotyczące rozstrzygnięć wydanych w danej sprawie administracyjnej niezależnie od tego w jakim stadium postępowania administracyjnego zostały wydane. Zawsze jednak tylko w granicach stosunku administracyjnoprawnego, wyznaczonego daną sprawą administracyjną, a w przedmiotowej sprawie połączenie doprowadziło do wyjścia poza granice danych spraw.
Powyższe oznacza, że niewątpliwie każda ze spraw, skoro dotyczy różnych płatności, oparta jest na odmiennym stanie faktycznym i prawnym. Wyklucza to ocenę pozostawiania ich ze sobą w związku. Narusza zatem przepis art. 111 § 2 ustawy, a przy braku możliwości prawidłowego zredagowania zarzutów procesowych co do stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji prawidłowego zredagowania zarzutów prawa materialnego, to niewątpliwie miała istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. Brak odwołania się kasatora do podstawy określonej w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w świetle powyższego uchybienia nie czyni zarzutu niezasadnym.
Podniesione zaś w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego wobec zasadności naruszenia prawa procesowego na obecnym etapie nie podlegały ocenie.
Z przyczyn powyższych złożyłam zdanie odrębne.