Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1672/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. K. W skardze kasacyjnej zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony z niżej wskazanych względów.
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r. zmieniono treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.; dalej: u.t.d.). Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja ostateczna nie jest zatem wykonalna, gdyż złożono na nią skargę, skarga ta nie została zaś prawomocnie oddalona – z uwagi na złożenie od wyroku oddalającego skargę skargi kasacyjnej.
Innymi słowy, zaskarżona decyzja z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie – w niniejszej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej – również z mocy samego prawa nie może zostać uwzględniony.
Postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym, a ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach, wśród których nie ma odwołania do art.
61. Umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.), a więc wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak: B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydawnictwo Lex, 2013: uwaga nr 3 in fine do art. 61 p.p.s.a. i uwaga nr 18 do art. 161 p.p.s.a.). Brak więc podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.