Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę V. B. J. Sp. k. w P. (dalej: skarżąca) na rozstrzygnięcie protestu L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. (dalej LAWP) z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. LAWP poinformowała spółkę, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku krajowym i międzynarodowym poprzez zakup innowacyjnego wyposażenia do produkcji maszyn oraz urządzeń przemysłu spożywczego i przetwórczego", zgłoszony w ramach I Osi Priorytetowej, Działanie 1.3 RPO WL na lata 2007-2013 nie otrzymał dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz dotacji celowej. Jednocześnie Agencja poinformowała spółkę, że projekt po ocenie merytorycznej otrzymał 66 punktów (na 100 możliwych) i został umieszczony na liście rezerwowej.
Następnie, pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. LAWP uznała wniesiony protest za niezasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalając skargę, w pierwszej kolejności przypomniał zasady ogólne dotyczące sądowej kontroli oceny projektów dofinansowanych ze środków Unii Europejskiej.
Następnie Sąd dokonał oceny w ramach poszczególnych kryteriów. Odnosząc się do oceny w aspekcie kryterium "Realność osiągnięcia wskaźników rezultatu", Sąd wskazał, że uzasadniona jest ona nieprawidłowo określonymi przez wnioskodawcę wskaźnikami realizacji projektu. Zdaniem WSA, skarżąca skutecznie nie podważyła oceny dokonanej przez specjalistów dotyczącej twierdzenia, że usługa cięcia metalu laserem nie stanowi wprowadzenia nowej, lecz zmianę technologii świadczenia tej samej co dotychczas usługi. Brak należytego i spójnego opisu celów projektu skutkuje tym, że wskaźniki rezultatu nie odzwierciedlają faktycznego celu tej aplikacji, które mają być osiągnięte w wyniku realizacji projektu.
Tym samym, nie jest możliwe przyznanie maksymalnej liczby punktów ze względu na wadliwie skonstruowane wskaźniki, a odwoływanie się przez skarżącą do innowacyjnego charakteru projektu jest w tym zakresie bezcelowe, ponieważ innowacyjność stanowi odrębne kryterium oceny.
W zakresie kryterium "Realność osiągnięcia prognozowanych wyników finansowych", Sąd wskazał, że prognozy skarżącej opierają się wyłącznie na ogólnikowych oświadczeniach wnioskodawcy, które nie poddają się jakiejkolwiek weryfikacji. Szacunki takie muszą powoływać się na określone, sprawdzalne dane, a nie na nieokreślone "prognozy rozwoju branży" i "analizy ofert z całej Polski". W związku z powyższym, nie było podstaw do tego, aby przyznać skarżącej maksymalną liczbę punktów w ramach tego kryterium.
Zdaniem Sądu, w zakresie "Wzmocnienia lub osiągnięcia konkurencyjności na rynku lokalnym, regionalnym lub krajowym", spółka prawidłowo otrzymała 6 pkt, ponieważ projekt doprowadzi do wzmocnienia lub osiągnięcia konkurencyjności na rynku regionalnym. Argumenty spółki, że projekt pozwoli jej na konkurowanie w zakresie oferowanych produktów i usług z producentami zagranicznymi, Sąd uznał za niezasadne, a przedstawione na ich uzasadnienie faktury za wystarczająco przekonujące.
Badając kryterium "Innowacyjności projektu", WSA wskazał, odwołując się do dokumentacji konkursowej, że innowacyjność nie odnosi do projektów lub usług (technologii) wykorzystanych w realizacji projektu, lecz do innowacyjności efektów realizacji projektu, tj. innowacyjności produktów lub usług wytworzonych w wyniku realizacji projektu. Z kolei pojęcie innowacyjności procesowej projektu należy interpretować jako innowacyjny charakter technik produkcji lub świadczenia usług, co oznacza znane już, ale niestosowane jeszcze na szerszą skalę procedury produkcji lub świadczenia usług, zapewniające określone korzyści. Wobec treści wniosku skarżącej, Sąd podzielił pogląd LAWP, że skarżący błędnie upatruje innowacyjności projektu w innowacyjnym charakterze rozwiązań stosowanych w urządzeniach, które mają być nabyte w ramach projektu, nie odnosząc się do innowacyjności produktów i usług, które dzięki temu mają być oferowane. W związku z powyższym, Sąd uznał, że LAWP zasadnie odmówiła przyznania punktów w ramach wskazanego kryterium.
Sąd wskazał, że spółka argumentowała, że świadczenie usług laserowego cięcia blach oraz ich projektowania może odbywać się wyłącznie z zastosowaniem specjalistycznego oprogramowania, co oznacza, że zastosowanie technologii ICT (działania związane z produkcją i wykorzystaniem urządzeń telekomunikacyjnych i informatycznych oraz usług im towarzyszących, a także gromadzenie, przetwarzanie, udostępnianie informacji w formie elektronicznej z wykorzystaniem technik cyfrowych i wszelkich narzędzi komunikacji elektronicznej) warunkuje wprowadzenie do oferty nowych produktów i usług, a w konsekwencji wprowadzenie tych technik stanowi zasadniczy cel projektu.
W ocenie Sądu, zastosowanie technologii ICT w badanej sprawie ma charakter pomocniczy w stosunku do głównego celu – wdrożenia nowoczesnej metody cięcia blach. W tej sytuacji WSA przyjął, że wykorzystanie technik ICT jest co najwyżej dodatkowym efektem realizacji projektu, więc zasadnie organ przyznał w ramach tego kryterium 3 pkt, a nie 6 pkt. Z przedstawionych wyżej względów WSA nie podzielił zarzutu skarżącej, że ocena projektu została dokonana w sposób sprzeczny z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący.
Sąd uznał, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 48, 48 ust. 3 i 60 pkt e rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.06.210.25 ze zm.; dalej rozporządzenie Rady nr 1083/2006), ponieważ przepisy te nie mają zastosowania do oceny poszczególnych wniosków o dofinansowanie konkretnych projektów, która to ocena może być przedmiotem sporu rozstrzyganego przez sąd administracyjny.
WSA odnosząc się do skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11, wskazał, że pomimo wskazanego wyroku, niekonstytucyjne przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84 poz. 712 ze zm.; dalej u.z.p.p.r.) i oparte na nich regulacje poszczególnych programów operacyjnych powinny być stosowane do upływu okresu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej lub do czasu ich zmiany przez ustawodawcę.
Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według przepisanych prawem norm wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 60 lit e) rozporządzenia Rady nr 1083/2006 w zw. z art. 48 ust. 3, oraz art. 47 ww. rozporządzenia, przez naruszenie zasad oceny wniosków, wskazanych w tych przepisach, a więc ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.
- 2. art. 26 ust. 1 pkt 4) u.z.p.p.r. poprzez dokonanie oceny w sposób sprzeczny z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący, a więc ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.
Przy czym naruszenia, o których mowa powyżej w pkt 1) - 2) zostały dokonane przez LAWP z uwagi na treść porozumienia zawartego przez ww. jednostkę organizacyjną z Instytucją Zarządzającą, mocą której doszło do delegowania części uprawnień w zakresie I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007 - 2013.
Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. właściwie zastosował regulację zawartą w art. 30c ust. 3 pkt 1) ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, to z uwagi na złamanie przez instytucję pośredniczącą przepisów:
art. 60 lit e) rozporządzenia Rady nr 1083/2006 oraz art. 26 ust. 1 pkt 4) u.z.p.p.r.;
uwzględniłby skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez instytucję pośredniczącą.
W tym świetle uzasadniony jest zarzut dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. błędnej wykładni wskazanych na wstępie przepisów art. 60 lit e) rozporządzenia Rady nr 1083/2006, oraz art. 26 ust. 1 pkt 4) u.z.p.p.r..
Ponadto podczas rozpoznawania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. doszło do naruszenia przepisów postępowania tj:
- 3. art. 133 § 1 i 134 § 1 oraz art. 145 § 1 ust 1) lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1) u.z.p.p.r. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zarówno podczas dokonywania pierwotnej oceny wniosku strony skarżącej, jak i rozpoznania protestu strony skarżącej (podczas której sankcjonowano wadliwie dokonaną pierwotną ocenę) doszło do popełniania przez LAWP istotnych błędów, tak w zakresie naruszenia szczegółowych kryteriów oceny oraz wytycznych przedstawionych wnioskodawcom, a także błędów w zakresie ustaleń faktycznych, obejmuje to:
- a) naruszenie postanowień zawartych w ust. 5 pkt 1. wytycznych dla Wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013, przez przyjęcie (vide str. 3 rozstrzygnięcia protestu), że innowacja produktowa, nie może oznaczać wprowadzenia do oferty przedsiębiorstwa nowej usługi, w sytuacji, gdy na str. 28 powołanych wytycznych jednoznacznie wskazano, że "...termin "produkt" należy rozumieć w ujęciu obejmującym zarówno towary, jak i usługi."
- b) Błąd w ustaleniach faktycznych odnośnie tego, że strona skarżąca, wbrew wartościom przyjętym w tabeli E2 B wniosku o dofinansowanie, nie wprowadzi do swojej oferty nowej usługi, lecz jedynie ulepszoną, w sytuacji gdy:
- - strona skarżąca w ramach realizacji projektu zamierza wprowadzić nową usługę obejmującą wspomagane i sterowane komputerowo cięcie blach za pomocą urządzenia laserowego
Wskazane powyżej w pkt a) i b) skargi kasacyjnej błędy doprowadziły do sankcjonowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L.:
- c) Błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie tego, że nie zaistniały podstawy niezbędne do przyznania stronie skarżącej maksymalnej ilości punktów, w zakresie podkryterium "Realność osiągnięcia wskaźników rezultatu", gdyż wnioskodawca poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w wyniku realizacji zamierzenia wprowadzi nową usługę doprowadził do sytuacji, w której osiągnięcie wszystkich zakładanych wskaźników rezultatu stało się niemożliwe (vide str. 3 rozstrzygnięcia protestu), w sytuacji gdy strona skarżąca rzeczywiście w ramach realizacji projektu zamierza wprowadzić nową usługę obejmującą wspomagane i sterowane komputerowo cięcie blach za pomocą urządzenia laserowego, co z kolei pozwoli również na zwiększenie wachlarza oferowanych towarów handlowych o urządzenia próżniowe do procesów technologicznych:
komorę próżniową do strukturalnego sycenia grzybów, urządzenie próżniowe do sublimacji; oraz naważarki do mrożonek i rozwiązania dotyczące zdalnego monitoringu maszyn.
d) Błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie tego, że we wniosku strony skarżącej brak jest danych niezbędnych do precyzyjnego sformułowania prognoz finansowych i wobec czego nie zaistniały podstawy do uznania wskazanych we wniosku wartości obejmujących za w pełni wiarygodne.
e) Naruszenia kryteriów merytorycznych oceny strategicznej DZIAŁANIE 1.3 "Dotacje inwestycyjne dla małych i średnich przedsiębiorstw" z uwagi na wzmocnienie lub osiągnięcie konkurencyjności na poziomie krajowym, przez odmowę przyznania projektowi strony skarżącej 10 punktów (w tym podkryterium) w sytuacji, gdy zarówno skala jak i charakter dotychczasowej działalności Wnioskodawcy wykazują się konkurencyjnością na poziomie krajowym, zaś strona skarżąca przedstawiła wiarygodne założenia wprowadzenia produktów i usługi na rynek krajowy.
f) Błędu w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że strona skarżąca przy wniosku nie przedstawiła dokumentów wskazujących na możliwość osiągnięcia wyższego niż regionalny poziomu konkurencyjności (vide: str. 4 rozstrzygnięcia protestu), w sytuacji, gdy strona skarżąca przedstawiła (zob. pkt 18h wniosku o dofinansowanie oraz wykazane tam załączniki) szereg dokumentów, obejmujących m.in.:
fakturę nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wystawioną na rzecz PHU R. E. Z., z siedzibą w B. (województwo Ś.);
fakturę nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wystawioną na rzecz G. P. O. i W. "N." z siedzibą w D. (województwo K.);
list intencyjny z dnia [...] maja 2005 r. zawarty z P. P. I. K. Z. Ł. i W. S., z siedzibą w G. S. (województwo Ś.);
list intencyjny z dnia [...] czerwca 2011 r. zawarty z R. S.A., z siedzibą w S. (województwo M.).
Wskazane powyżej dokumenty jednoznacznie dowodzą, że strona skarżąca działa na rynku krajowym i realizacja projektu z pewnością pozwoli stronie skarżącej na osiągnięcie wyższego niż regionalny poziom konkurencyjności.
- g) Błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że projekt strony skarżącej nie nosi znamion innowacyjności z uwagi na to, iż wnioskodawca zaplanował jedynie zakup urządzeń wykorzystujących nowoczesne rozwiązania technologiczne, nie zaś wdrożenie nowej usługi lub produktu; w sytuacji gdy:
- - strona skarżąca w ramach realizacji projektu zamierza wprowadzić nową usługę obejmującą wspomagane i sterowane komputerowo cięcie blach za pomocą urządzenia laserowego;
- - rozwiązanie w postaci wspomaganego i sterowanego komputerowo cięcia blach za pomocą urządzenia laserowego, ma cechy innowacyjności.
- h) Błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że treść aplikacji strony skarżącej nie wskazuje, aby zastosowanie technologii informatycznych miało mieć samoistny charakter, na nowo determinujący rynek działania przedsiębiorcy. Powyższe - kwestionowane - ustalenie zostało poczynione w sytuacji, gdy sterowanie laserem do cięcia oraz projektowanie wycinanych kształtów będzie mogło być realizowane jedyne z wykorzystaniem oprogramowania CAD/CAM, co oznacza, że zastosowanie technik i technologii informatycznych będzie warunkowało tak wprowadzenie przez stronę skarżącą oferty realizacji nowej usługi, jak też wprowadzenia do oferty handlowej strony skarżącej dwóch nowych maszyn stanowiących towary handlowe.
Zarzuty zawarte powyżej w pkt 1) - 3) oznaczają ponadto, że doszło do sankcjonowania przez WSA w L. naruszenia przez LAWP zasad konkursowych objętych ogłoszeniem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 u.z.p.p.r..
Ponadto doszło do:
- 4. Złamania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. regulacji zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 227 i 245 k.p.c. stosowanych w zw. z treścią art. 106 § 5 p.p.s.a. (oraz a contrario w zw. z brzmieniem art. 30e u.z.p.p.r.) przez oddalenie wnioskowanego przez pełnomocnika strony skarżącej, na rozprawie w dniu [...] lipca 2012 r. dowodu z dokumentu prywatnego - opinii biegłego M. P., dotyczącej zakresu oraz charakteru zastosowania technologii informatycznych w projekcie objętym aplikacją strony skarżącej.
Powyższe uchybienie proceduralne doprowadziło do uznania za bezzasadny zarzutu strony skarżącej, co do pominięcia samoistnego charakteru zastosowanych w projekcie strony skarżącej technologii informatycznych, co miało bezpośredni wpływ na ocenę punktową wniosku strony skarżącej w zakresie kryterium zastosowania technologii ICT. Powyższe skutkowało sankcjonowaniem przez Sąd Administracyjny I Instancji przyznania stronie skarżącej 3 zamiast 6 punktów w ww. kryterium.
Ponadto wskazuje, że regulacje zawarte w art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., zostały uznane wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. wydanym w sprawie P 1/11 za niezgodne z regulacją zawartą w art. 87 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący przedstawił argumenty mające wspierać podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona. Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna, jako specyficzny środek odwoławczy, podlega pewnym rygorom formalnym. Między innymi, zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie określonych w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych, ale również ich uzasadnienie.
Tego wymogu nie spełnia rozpoznawana skarga kasacyjna.
W petitum skargi kasacyjnej skarżący w pierwszym rzędzie zarzucił naruszenie:
- - art. 60 lit e) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.06.210.25 ze zm.) w zw. z art. 48 ust. 3, oraz art. 47 ww. rozporządzenia, oraz
- - art. 26 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz.U.2009, Nr 84, poz. 712), jednakże brak jest jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia tych zarzutów.
Co prawda, strona skarżąca na str. 3 skargi kasacyjnej stwierdza, że jej zdaniem uzasadniony jest zarzut dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. błędnej wykładni wskazanych na wstępie przepisów, lecz brak jest jakiegokolwiek wywodu, który pozwoliłby na ustalenie choćby tego, jakiej wykładni tych przepisów zdaniem strony skarżącej dokonał Sąd i dlaczego jest ona błędna. Dodatkowo nie sposób też pominąć, że w dwunastostronicowym uzasadnieniu, strona skarżąca do tych dwóch pierwszych postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów w ogóle nie nawiązuje. W tym stanie rzeczy, tak uzasadniona przez stronę skarżącą podstawa kasacyjna uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w oczekiwanym przez nią kierunku.
W tej sytuacji nie mógł też być skuteczny zarzut naruszenia "regulacji zawartych w art. 30c ust. 3 pkt 1) o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (str. 2 skargi kasacyjnej), który był rozwinięciem (konsekwencją) postawienia zarzutu ww. błędnej wykładni.
Trzecim, wymienionym w petitum skargi kasacyjnej, zarzutem było naruszenie "Art. 133 § 1 i 134 § 1 oraz art. 145 § 1 ust 1) lit c) ustawy prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1) ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zarówno podczas dokonywania pierwotnej oceny wniosku strony skarżącej, jak i rozpoznania protestu strony skarżącej (podczas której sankcjonowano wadliwie dokonaną pierwotną ocenę) doszło do popełniania przez L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości istotnych błędów, tak w zakresie naruszenia szczegółowych kryteriów oceny oraz wytycznych przedstawionych wnioskodawcom, a także błędów w zakresie ustaleń faktycznych". I właściwie tylko temu jednemu zarzutowi został poświęcony cały merytoryczny wywód skargi kasacyjnej.
Zarzut ten również okazał się chybiony. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ocena zgodności zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z prawem materialnym i przepisami postępowania. Tymczasem wywody skargi kasacyjnej stanowią powtórzenie polemiki ze sposobem oceny przez organ przedłożonego projektu oraz przedstawiają zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazuje to, że strona oczekuje od Naczelnego Sądu Administracyjnego ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a co jest poza zakresem kognicji tego Sądu. Jedynie w czterech miejscach (str. 14, 15, 17 i 18) strona skarżąca podejmuje próbę oceny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia w aspekcie zarzuconego w punkcie 3) petitum skargi kasacyjnej naruszenia.
Przechodząc do merytorycznej oceny tego zarzutu należy zwrócić uwagę, że strona skarżąca, nawet gdy przedstawia swoje stanowisko i dokonuje oceny zaskarżonego wyroku, to nie wskazuje na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd przywołanych przez nią przepisów. Tak więc, nie wiadomo na czym został oparty zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Aby tego rodzaju zarzut mógł być skuteczny, strona skarżąca winna była wykazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok przed zamknięciem rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym albo wyszedł w swoich ustaleniach poza materiał zawarty w aktach sprawy. Jednakże w przedmiotowej skardze kasacyjnej tego rodzaju okoliczności nie zostały wykazane, ani nawet wskazane.
Podobnie jest w przypadku zarzutu dotyczącego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Dla skuteczności tego zarzutu strona skarżąca powinna była wykazać albo to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyszedł poza granice danej sprawy, albo że rozpoznał ją w węższym niż trzeba zakresie, lub też że nie uwzględnił ujawnionych w toku postępowania sądowoadministracyjnego naruszeń prawa, jakich dopuścił się organ. Takiego wywodu jednak nie można doszukać się we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca ogranicza się jedynie do tego, że jej zdaniem (str. 14 skargi kasacyjnej), gdyby przy ocenie kryterium "Realność osiągnięcia prognozowanych wyników finansowych" Wojewódzki Sąd Administracyjny dodatkowo uwzględnił istnienie dwóch faktur wystawionych przedsiębiorcom z B. i D. nad W., to tym samym powinien uznać, że istnieje podstawa do przyznania wyższej oceny punktowej w ramach tego kryterium. Pogląd ten nie został jednak dalej uzasadniony, a przede wszystkim nie zostało wykazane, aby w ten sposób doszło do naruszenia prawa.
Z kolei na str. 15 uzasadnienia skargi kasacyjnej strona skarżąca podnosi, że w zakresie kryterium "Wzmocnienie lub osiągnięcie konkurencyjności na rynku lokalnym, regionalnym lub krajowym" Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu co do tego, że z faktu, iż przedsiębiorstwo strony skarżącej istnieje na rynku trzy miesiące i wystawiło ww. dwie faktury na rzecz odbiorców spoza regionu, nie pozwala na przyjęcie prowadzenia działalności konkurencyjnej na rynku krajowym. W szczególności, że nie zostały przedstawione dowody, aby strona skarżąca otrzymała płatność z wystawionych przez nią faktur. Taki pogląd Sądu I instancji strona wnosząca skargę kasacyjną określa jako ustalenia, które "rażą dowolnością", jednakże nie przedstawia żadnej argumentacji, która powinna doprowadzić w przedstawionej sytuacji do innych wniosków. Przede wszystkim jednak nie zostało sprecyzowane, w jaki sposób i które przepisy narusza pogląd Sądu.
W zakresie kryterium "Innowacyjność projektu" strona skarżąca polemizuje (str. 17 uzasadnienia skargi kasacyjnej) z tym, że: "W ocenie sądu administracyjnego I instancji, we wniosku należało wykazać innowacyjny (w skali odpowiedniego rynku) charakter produktów lub usług, które będą świadczone dzięki realizacji projektu. W tym zakresie w ocenie WSA skarżąca spółka nie podaje żadnych argumentów - w szczególności nigdzie w aplikacji spółki nie wskazano, jak długo na danym rynku geograficznym (regionalnym, krajowym międzynarodowym) są stosowane usługi (technologie), które zamierza wprowadzić - w postaci nowych technik cięcia blach laserem. Bez tego nie da się określić, czy projekt spełnia warunki wskazane w opisie kryterium".
Strona skarżąca nie zgadza się z tymi konstatacjami Sądu, ponieważ "zgodnie z informacjami zawartymi na str.
28. wytycznych dla Wnioskodawców [...] przez innowację należy rozumieć prace związane z przygotowaniem i uruchomieniem wytwarzania, a także przygotowaniem do sprzedaży nowych lub udoskonalonych produktów i usług (oferty), przeznaczonych do wprowadzenia na rynek albo innego wykorzystania w praktyce lub wprowadzenie unowocześnionego procesu dystrybucji. Z powyższym skorelowana jest dalsza treść ust. 5 pkt 1. wytycznych dla Wnioskodawców [...], gdzie jednoznacznie wskazano, że "termin "produkt" należy rozumieć w ujęciu obejmującym zarówno towary, jak i usługi."". Brak jest jednak jakiejkolwiek argumentacji, która miałaby przemawiać za tym, iż definicje zawarte w Wytycznych powodują, że podmiot starający się o dotację nie powinien wykazać innowacyjności przyszłego produktu lub usługi (oferty) na danym rynku, natomiast wystarczy sam zakup nowoczesnych (choćby nawet innowacyjnych) maszyn. Nie zostało też wyjaśnione, w jaki sposób i jakim przepisom prawa uchybił Sąd, przyjmując powyższe ustalenia.
Ostatni zarzut odnośnie do naruszenia opisanego w punkcie 3) petitum skargi kasacyjnej, jakiego można się doszukać w jej uzasadnieniu (str.
18) dotyczy kryterium wykorzystania w ramach projektu technologii informacyjnych i komunikacyjnych (ICT). Zdaniem strony skarżącej, przyjęcie ("ustalenie") przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wykorzystanie technik ICT "jest co najwyżej. dodatkowym efektem realizacji projektu - stąd zasadne było przyznanie w ramach tego kryterium 3, a nie 6 punktów" jest "z oczywistych powodów błędne". Jak stwierdza strona skarżąca: "Wprowadzenie nowoczesnych technik informacyjnych eo ipso stanowi bowiem zasadniczy cel projektu, który stara się zrealizować strona skarżąca. Bez komunikacji z dostawcami oprogramowania CAD/CAM, komputerowo wspieranego projektowania oraz komputerów sterujących wycinarką, nie ma bowiem praktycznych możliwości wykorzystania technologii laserowego cięcia blach w zastosowaniach przemysłowych". Jak więc to wprost wynika z własnego stanowiska strony skarżącej, zasadniczym celem projektu polegającym na wprowadzeniu nowoczesnych technik informacyjnych jest "komunikacja" z "dostawcami oprogramowania CAD/CAM, komputerowo wspieranego projektowania oraz komputerów sterujących wycinarką, nie ma bowiem praktycznych możliwości wykorzystania technologii laserowego cięcia blach w zastosowaniach przemysłowych". Dlaczego komunikacja z dostawcami oprogramowania ma stanowić – i to eo ipso – zasadniczy cel projektu strona skarżąca nie wyjaśnia. Natomiast w proteście (str. 12), którego dotyczy sprawa niniejsza, strona skarżąca stwierdza: "Zakres kosztów przyjętych w ramach projektu oraz zawarty we wniosku oraz załącznikach opis urządzeń jednoznacznie wskazuje, że wykorzystanie ICT jest jednym z kluczowych elementów projektu pozwalających na osiągnięcie celów projektu. Jest to zasadniczy trzon inwestycji, bez którego wprowadzenie nowych produktów i usługi byłoby fizycznie niemożliwe". Strona skarżąca zatem wprost przyznaje, że wdrożenie technik ICT ma charakter pomocniczy (dodatkowy) i jest ściśle związane z planowanym zakupem nowych urządzeń. Tym samym nie stanowi ono samoistnego (odrębnego) celu projektu, który ewentualnie mógłby być również uznany za zasadniczy cel projektu.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że również w tym przypadku stanowisko strony skarżącej polega jedynie na próbie polemiki z argumentacją i rozumowaniem Sądu, natomiast brak jest wskazania, jaki przepis prawa i w jaki sposób Sąd naruszył.
Niezależnie od powyżej przedstawionego wywodu, należy przypomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając środki odwoławcze, nie rozpoznaje po raz kolejny sprawy administracyjnej, lecz bada zgodność z prawem orzeczeń organów administracyjnych i przeprowadzonego przez nie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustala we własnym zakresie nowego stanu faktycznego, ale na podstawie akt administracyjnych kontroluje prawidłowość (zgodność z prawem) ustaleń dokonanych przez organ. Tym bardziej takich ustaleń nie dokonuje Naczelny Sąd Administracyjny, którego kognicja, jak to już wspomniano wyżej, ogranicza się do kontroli orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tymczasem, jak wynika z podpunktów a) - h) punktu 3) skargi kasacyjnej, strona skarżąca oczekuje nie tyle kontroli, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie narusza przepisów prawa, co doprowadzenia do ustaleń faktycznych i prawnych zgodnych z jej oczekiwaniami.
Nawiązując do powyższej konstatacji, należy też przypomnieć, że prowadzona przez sądy administracyjne kontrola dotyczy stanu prawnego i faktycznego na chwilę wydania zaskarżonych decyzji. Z tego względu podstawą oceny zgodności z prawem działania organu w sprawie niniejszej musi być to, co w ramach przedłożonego projektu strona skarżąca przedstawiła organowi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni zasadnie nie skorzystał z uprawnienia (a nie obowiązku), jakie przyznaje mu art. 106 § 3 p.p.s.a. Wykazanie ewentualnie "samoistnego charakteru zastosowanych w projekcie strony skarżącej technologii informatycznych, co miało bezpośredni wpływ na ocenę punktową wniosku strony skarżącej w zakresie kryterium zastosowania technologii ICT", jak to w pkt 4) skargi kasacyjnej podnosi strona skarżąca, powinno było nastąpić już w przedłożonym projekcie, a nie w trybie odwoławczym. Tym bardziej dopiero w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Z tego względu za całkowicie nieuzasadniony należało uznać również ten zarzut skargi kasacyjnej.
Ponadto w skardze kasacyjnej podniesiono (str.
19) – nie wskazując naruszenia przepisów prawa, jakie strona skarżąca ma na myśli – że: "Na zakończenie należy wskazać, że regulacje zawarte w art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 i Nr 157, poz. 1241), zostały uznane wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. wydanym w sprawie P 1/11 za niezgodne z regulacją zawartą w art. 87 Konstytucji RP. Okoliczność tą powołano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, lecz nie wyciągnięto z tego żadnych skutków prawnych, gdyż Trybunał Konstytucyjny przyjął, że niezgodne z Konstytucją RP przepisy utracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej".
Twierdzenie to nie odpowiada jednak prawdzie, gdyż – oprócz stwierdzenia, że Trybunał Konstytucyjny odroczył skutek wydanego orzeczenia – Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku zajął następujące stanowisko (str. 16): "oczywistym jest, że natychmiastowe odrzucenie wszystkich regulacji, które opierają się na niekonstytucyjnych przepisach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju doprowadziłoby do swoistej anarchii prawnej i niemożności przeprowadzania żadnych procedur konkursowych w ramach programów operacyjnych. Efekty takiego kierunku interpretacji skutków wyroku TK dotknęłyby w największym stopniu właśnie potencjalnych beneficjentów, zamknęłyby im bowiem drogę do ubiegania się o środki z funduszy unijnych aż do czasu zmiany przepisów przez ustawodawcę. Z tych względów sąd prezentuje stanowisko, że pomimo wyroku TK z 12 grudnia 2011 r., niekonstytucyjne przepisy ustawy i oparte na nich regulacje poszczególnych programów operacyjnych powinny być stosowane do upływu okresu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej lub do czasu ich zmiany przez ustawodawcę".
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.