Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 144/12 uchylił wyrok z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 367/11 w sprawie ze skargi I. O. na postanowienie Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Jednocześnie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie z dnia 17 czerwca 2013 r. I. O. wniosła o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r., poprzez wykreślenie na stronie 11 w wierszu 10 od góry nazwiska M.O. Uzasadniając żądanie wskazano, iż współwłaścicielami działek o nr [...] i [...] są I. O. i H. K.-O., natomiast działki o nr [...] H. K.-O. i E. O. M. O. nie łączy żaden stosunek prawny z wymienionymi działkami, ani ich współwłaścicielami, osoba ta nie występowała w postępowaniu administracyjnym, ani sądowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o sprostowanie wyroku jest nieuzasadniony.
Art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., (dalej: p.p.s.a.), stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 159 p.p.s.a. z wnioskiem takim wystąpić może również strona postępowania.
Instytucja sprostowania wyroku ma na celu usunięcie niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jakie - wbrew intencji sądu - mogą pojawić się w orzeczeniu. Warunkiem dopuszczalności sprostowania wyroku jest zatem sprzeczność woli Sądu z treścią orzeczenia. Mając na uwadze powyższe zastrzeżenie, sprostowanie nie może polegać na merytorycznej zmianie orzeczenia w związku z tym, że strona postępowania, sprzeciwia się zawartym w tym wyroku stwierdzeniom niestanowiącym niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki.
W rozpatrywanej sprawie, wniosek o sprostowanie dotyczył tej części uzasadnienia wyroku, w której Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na treść oświadczenia pełnomocnika I. O. złożonego na rozprawie administracyjnej w dniu 25 lutego 2009 r. Protokół tej rozprawy zawiera stwierdzenie, że Z. O. reprezentujący I. O. "do roku 2007 przedstawił opinię z charakterystyki i określenia stanu rolniczego zagospodarowania górskich trwałych użytków zielonych na działkach [...], [...], [...] obręb J., gmina K., należących do H. K. – O. i I., M. O. i E. O. (...). Odnośnie do roku 2008 złożono oświadczenie z dnia 25 lutego 2009 r." Protokół ten został przez Z. O. podpisany.
W tej sytuacji kwestionowane stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r., iż: "Z oświadczenia pełnomocnika I. O. złożonego na rozprawie administracyjnej 25.02.2009 r. w jej imieniu i w jego własnym imieniu wynika, że działki oznaczone nr [...], [...] i [...] należą do I. O., H. K.-O., M. O. i E. O. jako współwłaścicieli.", nie może być kwalifikowane w kategoriach niedokładności, błędu pisarskiego, czy też innej oczywistej omyłki.
Zawarte we wniosku I. O. żądanie wykraczało zatem poza zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. i skutkiem tego wniosek nie mógł podlegać uwzględnieniu.
Podzielenie stanowiska skarżącej musiałoby powodować merytoryczną zmianę wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia. Ponowne rozstrzyganie przez Sąd objętych wnioskiem kwestii jest niedopuszczalne, ponieważ merytoryczne odniesienie się w tym zakresie prowadziłoby do nadania wnioskowi o sprostowanie charakteru środka zaskarżenia od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.