Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 1791/06 oddalił skargę M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 19 sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
Decyzją z dnia 3 lipca 2006 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. cofnął M. K. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221) Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownika ochrony, jeśli przestanie on spełniać m.in. warunek niekaralności pracownika ochrony za przestępstwo umyślne (art. 27 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób fizycznych i mienia). Karalność pracownika ochrony za przestępstwo umyślne stanowi zatem samoistną przesłankę cofnięcia licencji. Organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż 19 kwietnia 2004 r. Sąd Rejonowy w G. uznał M. K. za winnego popełnienia czynu z art. 157 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na 2-letni okres próby.
Ponadto zobowiązał go do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 1000,- zł na rzecz Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym Koło w Gorzowie Wlkp. Na skutek wniesionej apelacji, Sąd Okręgowy w G. w dniu 16 grudnia 2004 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, wymierzając zamiast kary pozbawienia wolności karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda.
W wyniku rozpoznania odwołania M. K. od ww. decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia 19 sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że M. K. przestał spełniać warunek niekaralności pracownika ochrony za przestępstwo umyślne (art. 27 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób fizycznych i mienia). O wydanie nowej licencji będzie mógł się ubiegać po zatarciu skazania w ponownym postępowaniu administracyjnym, wszczętym na jego wniosek. Organ odwoławczy podniósł, iż w przypadku M. K. zatarcie skazania dotąd nie nastąpiło.
Zatem w świetle prawa pozostaje on osobą karaną za przestępstwo umyślne i nie zmienia tej oceny podniesiona w odwołaniu okoliczność, że czyn, za który skazano go prawomocnym wyrokiem sądu, miał charakter incydentalny. Bez znaczenia dla wyniku sprawy są zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania dokumenty mające świadczyć o pozytywnej opinii M. K., jego nienagannej dotychczas postawie oraz podejmowanych przez niego działań na rzecz lokalnego szkolnictwa.
Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż organ administracji w niniejszym postępowaniu nie rozstrzyga o winie lub niewinności strony oraz nie bada okoliczności zdarzenia i kwalifikacji prawnej czynu. Należy to bowiem do kompetencji sądu, który w sprawie karnej wydał prawomocny wyrok skazujący M. K. za popełnienie przestępstwa umyślnego. Wyrok jest wiążący dla organów Policji w sprawie o cofnięcie stronie licencji pracownika ochrony. Postępowanie administracyjne rozstrzygane jest co do istoty tylko i wyłącznie na podstawie ustalenia, iż posiadacz licencji został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego, a skazanie to nie uległo zatarciu.
Na powyższą decyzję M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 3 lipca 2006 r. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1534/06 w związku z istnieniem – w jego przekonaniu - zagadnienia wstępnego w sprawie i obligatoryjnością zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji. W uzasadnieniu skargi wiązał istnienie zagadnienia wstępnego z wszczętym na jego wniosek postępowaniem o zatarcie skazania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że stosownie do treści art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia cofnięcie licencji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.) jest obligatoryjne w przypadku, kiedy osoba ją posiadająca została skazana prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa umyślnego. Fakt skazania M. K. jest w niniejszej sprawie bezsporny, w związku z czym organ administracji obowiązany był cofnąć skarżącemu licencję.
Za nietrafny Sąd uznał zarzut, iż zaskarżona decyzja administracyjna nie dookreśla o jaką konkretnie licencję chodzi. Decyzja organu I instancji podaje w uzasadnieniu, iż cofa licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia nr [...] z dnia 27 marca 2000 r., natomiast organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa decyzja była zasadna. Uzasadnienie decyzji administracyjnej jest jej nieodłączną częścią, a zatem należało uznać, że organ administracji precyzyjnie wskazał jakiego uprawnienia dotyczyło kwestionowane rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji stwierdził ponadto, że wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania z uwagi na wszczęcie postępowania o przedterminowe zatarcie skazania, nie mógł zostać uwzględniony, zarówno przez organ administracji, jak również przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie organ administracji miał wszelkie warunki określone stanem faktycznym i prawnym do prowadzenia postępowania o cofnięcie licencji.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zachodziły również przesłanki do zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),zwanej dalej: p.p.s.a., ponieważ rozpoznanie sprawy nie było uzależnione od wyniku postępowania o przedterminowe zatarcie skazania. Postępowanie o zatarcie skazania nie było przeszkodą, której usunięcie było niezbędne dla realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz nie miało bezpośredniego wpływu na wynik tego postępowania. Poza sporem pozostaje bowiem, że skarżący w dacie wydania zaskarżonej decyzji był osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo popełnione umyślnie.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. K. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Upatrując podstawę skargi kasacyjnej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez naruszenie:
- 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., albowiem nie doszło do rozpatrzenia całego materiału dowodowego w świetle art. 7 k.p.a., w szczególności uwzględnienia przy załatwieniu sprawy interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w postępowaniu w sprawie cofnięcia licencji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy;
- 2. art. 107 § 1 k.p.a., wskutek wadliwego rozstrzygnięcia obu organów administracji, nie wskazującego jaka licencja podlega cofnięciu - co mogło mieć wpływ na wynik sprawy;
- 3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. niezawieszenie postępowania mimo istnienia zagadnienia wstępnego, bowiem rozstrzygnięcie sprawy o cofnięciu licencji zależało od uprzedniego zatarcia skazania.
Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim orzeczeniu błędnie uznał, iż postępowanie o zatarcie skazania nie jest postępowaniem rozstrzygającym o zagadnieniu wstępnym, podczas gdy zagadnieniem wstępnym było "istnienie skazania" skarżącego. W ocenie kasatora wydanie decyzji, pomimo istnienia obowiązku zawieszenia postępowania, stanowiło wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Kasator nie kwestionuje jednakże prawomocnego orzeczenia sądu karnego, albowiem tylko od takiego orzeczenia mógł rozpocząć postępowanie o zatarcie skazania. W kontekście wypowiedzi zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 16.12.2004 r. w sprawie karnej, w szczególności, iż orzeczona przez Sąd Rejonowy kara okazała się rażąco surowa, wziąwszy pod uwagę rodzaj obrażeń jakich doznał pokrzywdzony, a także sylwetkę oskarżonego do tej pory nie karanego i incydentalność kryminalnego zachowania – Sąd I instancji winien przytoczone powyżej okoliczności uznać jako przemawiające przeciwko cofnięciu licencji. Sąd nie wziął również pod uwagę jakości świadczonych przez M. K. usług w zakresie ochrony oraz bardzo dobrych opinii środowiskowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przez nieuwzględnienie skargi, pomimo - w jego przekonaniu - naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego art. 7 i 77 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.k. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia M. K. licencji pracownika ochrony drugiego stopnia był on już skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 grudnia 2004 r. za przestępstwo umyślne z art. 157 § 2 Kodeksu karnego. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221) w art. 31 ust. 2 pkt 1 stanowi, ze Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. W obowiązującym w chwili wydania decyzji stanie prawnym na właściwym organie (Komendancie Wojewódzkim Policji w G.) leżał zatem bezwzględny ustawowy obowiązek cofnięcia licencji M. K., skoro przestał on spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia.
W świetle materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia (art. 31 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy) prawnie obojętne dla wyniku sprawy były podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty związane z motywami prawomocnego wyroku skazującego przemawiającymi za niecelowością karania skarżącego karą pozbawienia wolności, a także okoliczności mające dowodzić jakości dotychczas świadczonych przez niego usług ochronnych wraz z bardzo pozytywną opinią środowiskową. Dodać należy, że wydanie decyzji o cofnięciu licencji w warunkach popełnienia przestępstwa umyślnego stanowić ma sankcję administracyjnoprawną za niedopełnienie ustawowego wymogu niekaralności za tego rodzaju przestępstwo. Sankcja przewidziana w art. 31 ust.2 pkt 1 ma niewątpliwie zapobiegać popełnianiu przestępstw umyślnych przeciwko życiu i zdrowiu przez pracowników ochrony fizycznej, dlatego widzieć ją należy w kategoriach prewencji generalnej. Skoro więc kasator nie kwestionuje skazania go prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne (w świetle zebranego materiału dokumentacyjnego fakt tej jest niewątpliwy), zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. nie może się ostać.
Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. nie jest usprawiedliwiony. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 3 lipca 2006 r. wyraźnie podaje w uzasadnieniu, iż cofa się licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia Nr [...] z dnia 27 marca 2000 r. Kasator zdaje się nie dostrzegać, że z chwilą nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, wprowadzonej w 1980 r.(Dz. U. z 1980 r. Nr9, poz.26) uzasadnienie stało się integralną częścią decyzji (także, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, W-wa 1996, s.477).
Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł również usprawiedliwionych podstaw co do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie wnoszącego kasację zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., miało być rozpoznanie przez sąd powszechny wniosku strony o wcześniejsze zatarcie skazania na karę grzywny i nawiązki za przestępstwo z art. 157 § 2 Kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, które orzeczono wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 grudnia 2004 r. sygn. akt IV Ka 762/04. W stanie faktycznym sprawy, gdzie w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego skarżący był już prawomocnie skazany, złożenie wniosku o wcześniejsze zatarcie skazania w świetle treści art. 31 ust. 2 ustawy o ochronie nie miało znaczenia dla toczącego się postępowania o cofnięcie skarżącemu licencji pracownika ochrony i nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 4 k.p.a. Zważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił kasację M. K. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1534/06 oddalającego skargę M. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 22 czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia przedmiotowego postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej. Dlatego też szerszy wywód w zakresie bezzasadności omawianego w tej części zarzutu staje się z oczywistych przyczyn zbędny.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrując się usprawiedliwionych podstaw wniesionej skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.