Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [A] Sp. z o.o. z siedzibą w Słupsku na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.
Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
W dniu 20 marca 2018 r. S.B. wniósł o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "FACHPACK" o numerze [...] udzielonego na rzecz [A] sp. z o.o. z siedzibą we [...], przeznaczonego do oznaczania towarów w klasach 6,11,12 i 20 tj.: pojemniki metalowe, palety metalowe, stojaki metalowe, skrzynki i skrzynie metalowe, nadstawki metalowe, pojemniki paletowe metalowe, palety z tworzyw sztucznych, pojemniki niemetalowe, pojemniki z tworzyw sztucznych.
Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 1321 ust. 1 pkt 1, art. 1321 ust. 1 pkt 3 oraz art. art. 1291 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2017r. poz. 776; dalej: p.w.p.).
Wnioskodawca wskazał, że uprawniony jako podmiot konkurencyjny zarejestrował na swoją rzecz domenę internetową o nazwie zbliżonej do domeny wnioskodawcy, wobec czego wezwał go do zaniechania takich działań. We wrześniu 2016 r. wnioskodawca dowiedział się, że uprawniony zgłosił do Urzędu Patentowego znak towarowy FACH-PACK o nr [...] celem uzyskania ochrony i wobec tego zgłoszenia wnioskodawca wniósł sprzeciw. Podkreślił, że zanim został zgłoszony do ochrony sporny znak towarowy, używał oznaczenia FACH-PAK w nazwie swojego przedsiębiorstwa i zaznaczył, że zakres jego działalności pokrywa się z zakresem ochrony znaku towarowego FACHPACK w całości, a strony względem siebie są rynkowymi konkurentami.
W odpowiedzi uprawniony ze znaku wniósł o odrzucenie przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu powołał okoliczności, z których jego zdaniem wynika, że uprawniony rozpoczął swoją działalność 24 listopada 1977 r., a wnioskodawca 2 stycznia 2003 r. Podniósł, iż wnioskodawca podszywa się pod produkcję wyrobów, dla której nie ma zgłoszonej działalności (np. wózki, skrzynio-palety). Podkreślił także, iż wnioskodawca przed rozpoczęciem swojej działalności pracował u uprawnionego w okresie od 10 maja 1994 r. do 31 lipca 2002 r., zatem znał zakres działalności swojego pracodawcy, wobec czego obecnie działania wnioskodawcy są nieuczciwe. Wskazał ponadto, że dokonał wcześniej rejestracji domeny internetowej o tej samej nazwie jak sporny znak towarowy - www. fachpack.com.
Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p. oraz 98 k.p.c, w związku z art. 256 ust. 2 pwp, orzekł o unieważnieniu ww. prawa ochronnego oraz o zwrocie kosztów postępowania.
Organ uznał, że uprawniony przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego miał świadomość, że wnioskodawca wykorzystuje w firmie, pod którą prowadzi działalność oznaczenie FACH-PAK. Podkreślił także, że znak towarowy FACHPACK oraz oznaczenie FACH-PAK, które wnioskodawca wykorzystuje w nazwie swojego przedsiębiorstwa od 2 stycznia 2003 r., a więc na długo przed zgłoszeniem spornego znaku są prawie identyczne, gdyż różni je wyłącznie literowy zapis końcowej sylaby "PACK/PAK". Ponadto zakres ochrony spornego znaku pokrywa się z zakresem w jakim wnioskodawca faktycznie prowadzi działalność gospodarczą, w szczególności w zakresie produktów z tworzyw sztucznych. Zdaniem organu uprawniony nie zdołał wykazać, że przed datą rozpoczęcia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej pod firmą FACH-PAK posługiwał się oznaczeniem, które zgłosił do ochrony jako sporny znak towarowy, do oznaczenia towarów objętych zakresem ochrony tego znaku lub do identyfikacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
W tak ustalonych okolicznościach sprawy, powołując się na stanowisko orzecznictwa, organ uznał za zasadne zarzuty wnioskodawcy, iż zgłoszenie spornego znaku towarowego FACHPACK o nr [...] nastąpiło w warunkach złej wiary. Organ wskazał, że uprawniony z pełną świadomością zgłosił do ochrony znak towarowy łudząco podobny do nazwy firmy wnioskodawcy, w ten sposób naruszając cudze prawo tj. prawo wnioskodawcy do firmy. Zdaniem Urzędu Patentowego okoliczność, że uprawniony rozpoczął działalność gospodarczą wcześniej niż wnioskodawca nie może wpłynąć w tym przypadku na odmienną ocenę zarzutu z art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p., gdyż uprawniony działa pod firmą [A], a sprawa dotyczy znaku towarowego FACHPACK o nr. [...].
Organ uznał ponadto, że załączone do pisma z 17 kwietnia 2018 r. wydruki z bazy Urzędu Patentowego są wyłącznie informacją o udzielonych prawach, natomiast nie świadczą o prowadzonej działalności gospodarczej, jak wywodził uprawniony.
Również podniesiona przez uprawnionego okoliczność, że wnioskodawca był wcześniej pracownikiem uprawnionego, zdaniem organu nie świadczy o dobrej wierze uprawnionego, ani o nieuczciwości wnioskodawcy, ponieważ zgłoszenie spornego znaku nastąpiło po upływie wielu lat od tego okresu, a uprawniony nie wykazał związku tych okoliczności z rozpoznawaną sprawą.
W świetle powyższych okoliczności organ uznał, że w sprawie występują okoliczności charakterystyczne dla zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze, które skutkują koniecznością unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy "FACHPACK".
[A]sp. z o.o. wniosła skargę na tę decyzję zarzucając naruszenie art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p.
Pismem z 16 stycznia 2019 r. uprawniony ze spornego znaku wniósł o dopuszczenie dowodu za świadectwa rejestracji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, na okoliczność uzyskania ochrony na znak towarowy "fachpack".
S. B. wniósł o oddalenie skargi. Wniósł także o dopuszczenie dowodów: z wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o sygn. [...], w przedmiocie naruszenia przez skarżącego zasad uczciwej konkurencji w stosunku do działalności wnioskodawcy prowadzonej pod nazwą "FACH-PAK S.B." oraz z wydruku ze strony baz danych Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej dot. ZTUE "fachpack" nr [...], w przedmiocie toczącego się postepowania o unieważnienie rejestracji tego znaku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na rozprawie 17 maja 2019 r. uwzględnił wnioski dowodowe zawarte w ww. pismach procesowych.
Opisanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił skargę [A] Sp. z o.o. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
W ocenie Sądu I instancji, organ dokonując ustaleń w przedmiocie wystąpienia przesłanki złej wiary - jako formalnej przeszkody rejestracji znaku towarowego - dokonał niezbędnej analizy materiału dowodowego, w tym faktów oraz twierdzeń stron postępowania i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sadu uzasadnienie decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a, a w konsekwencji odzwierciedla wypełnienie przez organ wymogów określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywodził, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma zatem zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli. Oznacza to, że w szczególności działa w złej wierze ten, kto wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć o rzeczywistym używaniu znaku przez innego przedsiębiorcę z sukcesem i - uprzedzając jego wniosek o rejestrację znaku - sam dokonuje zgłoszenia tego znaku. Wskazał też, iż o działaniu w złej wierze można mówić w przypadku nieuczciwych zachowań, których celem jest zawłaszczenie cudzych oznaczeń, zgłoszenia znaku towarowego w celu zablokowania konkurentowi uzyskania rejestracji.
W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo ocenił, że wnioskodawcy przysługuje wcześniejsze od uprawnionego prawo do używania nazwy "FACH-PAK", w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz, że sporny słowny znak towarowy "FACHPACK" jest bliźniaczo podobny do oznaczenia używanego w nazwie przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Ustalenie, że to wnioskodawca jako pierwszy rozpoczął używanie nazwy FACH-PAK w działalności gospodarczej pozostaje kluczowe, w sytuacji kolizji prawa ochronnego ze znaku towarowego z prawem do firmy, zwłaszcza w sytuacji, gdy strony konkurują na krajowym rynku w podobnym asortymencie towarów i usług, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, doskonale znając przy tym działalność konkurenta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w tych okolicznościach, zgłoszenie znaku bezpośrednio kolidującego z nazwą firmy konkurenta nie mogło zostać uznane za dokonane w dobrej wierze, na co słusznie zwrócił uwagę organ, dokonując analizy merytorycznej sprawy pod tym właśnie kątem. Takie rozstrzygnięcie znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a skarżący nie wykazał aby wcześniej faktycznie prowadził działalność pod nazwą "FACHPACK".
Zdaniem Sądu I instancji, nie może mieć istotnego znaczenia w niniejszej sprawie kwestia pierwszeństwa rejestracji przez uprawnionego domeny internetowej o nazwie www. fachpack.com, gdyż rejestracja domeny fachpack.com nastąpiła już po rozpoczęciu działalności gospodarczej przez wnioskodawcę pod nazwą FACH-PAK, a ponadto używanie tej domeny przez skarżącego zostało uznane za naruszenie zasad uczciwej konkurencji w stosunku do działalności uprawnionego, prowadzonej pod nazwą FACH-PAK S.B. (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o sygn. [...]).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest także bezpośredniego związku rozpoznawanej sprawy z rejestracją znaku unijnego "fachpack", gdyż znak ten został zgłoszony w terminie późniejszym niż sporne oznaczenie, a ponadto wnioskodawca wniósł o unieważnienie prawa ochronnego z tego znaku. Również forma prowadzonej aktualnie przez wnioskodawcę działalności, zróżnicowanej w ramach całej grupy przedsiębiorstw, nie może mieć znaczenia w przypadku tej sprawy, gdyż ocena wystąpienia przesłanki złej wiary dokonywana jest na dzień zgłoszenia znaku towarowego do ochrony, a uczestnikiem postępowania w niniejszej sprawie jest i pozostaje przedsiębiorstwo: FACH-PAK S.B.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [A]sp. z o.o. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę w ten sposób, by uwzględniał on skargę uprawnionego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na całą zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP poprzez uchylenie tej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Skarżąca kasacyjnie spółka zrzekła się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że zgłoszenie do ochrony prawa ochronnego na oznaczenie "fachpack' zostało dokonane w złej wierze, ponieważ:
ocena zachowania uprawnionego dokonana została w odniesieniu do jednoosobowo prowadzonej działalności gospodarczej przez S.B., podczas gdy działalność S.B. została przekształcona w zupełnie inną i odrębna formę, tj. spółkę prawa handlowego - spółkę komandytową;
uprawniony uzyskał w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenie znaku towarowego Unii Europejskiej nr [...] dla słownego znaku towarowego "fachpack".
W uzasadnieniu tak sformułowanego zarzutu autor skargi kasacyjnej wywodził, że zestawienie rzeczywistego a nieustalonego przez Urząd Patentowy RP i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanu faktycznego pozwoliłoby na przyjęcie, że uprawniony nie dokonał zgłoszenia w złej wierze, ponieważ nie naruszył zasad uczciwości, ani by jego zgłoszenie było dokonane z innych powodów aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów czy domen internetowych.
Skarżący kasacyjnie przedstawił właściwy, w jego ocenie chronologiczny przebieg wydarzeń w tym wskazywał, że jako pierwszy zarejestrował domenę www.fachpack.com, podkreślając, że znak ochronny unieważniony przez Urząd Patentowy RP dotyczył właśnie znaku towarowego "fachpack". Podnosił też, że w dniu 20.12.2013 r. doszło do zawarcia umowy między Z.Ż. prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą "[A]" a "A" spółka z o.o., (tj. spółki będącej stroną skarżącą w niniejszym postępowaniu), przedmiotem której było przejęcie domen.
Skarżący kasacyjnie wskazywał też, że wobec prowadzenia działalności w krajach Unii Europejskiej wystąpił do Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) o unijny znak towarowy "fachpack", który następnie uzyskał. Ta rejestracja zapewniała mu wyłączne prawo i ochronę we wszystkich 28 państwach członkowskich Unii Europejskiej (czyli także w Polsce). Zatem także i z tego powodu decyzja Urzędu Patentowego RP winna być uchylona, ponieważ niemożliwym i wadliwą prawnie okolicznością byłoby to, że ten sam znak towarowy "fachpack" korzysta z ochrony (także w Polsce) na skutek rejestracji w Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z siedzibą w Alicante a jednocześnie ten sam znak nie podległaby ochronie w Polsce na skutek unieważnienia prawa ochronnego do tego znaku przez Urząd Patentowy RP.
Skarżący kasacyjnie podnosił, że decyzją Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 2.10.2018 r. został odrzucony sprzeciw powoda S.B., dotyczący zgłoszenia przez pozwanego znaku towarowego Unii Europejskiej nr [...] dla słownego znaku towarowego "fachpack". Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wobec uzyskania ochrony na znak towarowy "fachpack" na skutek zgłoszenia EUIPO nie sposób przypisać złej wiary w zgłoszeniu tego samego znaku w Urzędzie Patentowym RP.
Skarżący kasacyjnie podnosił też, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP wydana została w wyniku wniosku S.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "FACH-PAK" i uzasadnienie przedmiotowej decyzji odnosi się do zgłoszenia znaku ochronnego złożonego rzekomo w złej wierze w kontekście działalności gospodarczej prowadzonej jednoosobowo przez osobę fizyczną S.B. Tymczasem wpisując na wyszukiwarce internetowej Google słowa FACH-PAK (czy też ww. adresy internetowe zawierające zarejestrowane przez S.B. domen: "www.fach-pak.pl", "www.fachpak.pl") każdy użytkownik internetu (w tym także Urząd Patentowy RP) zostaje każdorazowo przekierowany na stronę internetową nie osoby fizycznej S.B., a spółki prawa handlowego "FACH - PAK" spółka z o.o. spółka komandytowa, gdzie można wyczytać, że z dniem 17.12.2015 r. nastąpiła zmiana formy prawnej FACH-PAK S.B. z siedzibą w S. w wyniku przekształcenia jej w spółkę komandytową i przedmiot działalności pozostaje taki sam.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w tym kontekście, tj. w kontekście podmiotowym nie można odnosić zgłoszenia znaku ochronnego jako dokonanego w złej wierze w odniesieniu do osoby fizycznej S.B. wobec przekształcenia prowadzonej przez niego działalności w zupełnie odmienną i odrębną formę organizacyjną spółki prawa handlowego - spółki komandytowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postepowania S.B. podnosił, że przedstawione w niej zarzuty są niezasadne.
Urząd Patentowy RP nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ oraz uczestnik postępowania - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wskazane w tym środku zaskarżenia przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do podjęcia działań z urzędu jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest więc sformalizowanym środkiem zaskarżenia, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega zatem na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Sądu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić naruszenie tylko tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Sąd I instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd I instancji czy orzekający organ.
Zauważyć zatem należy, że w rozpatrywanej skardze kasacyjnej postawiono jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p. "poprzez nieuprawnione przyjęcie, że zgłoszenie do ochrony prawa ochronnego na oznaczenie "fachpack" zostało dokonane w złej wierze". Nie zostały natomiast sformułowane żadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a więc uznać należy, że stan faktyczny ustalony przez organ i zaakceptowany przez Sąd I instancji nie jest kwestionowany. Oznacza to, że ocena zasadności zarzucanego naruszenia prawa materialnego może być dokonana na podstawie stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania. Podkreślić zatem trzeba, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaakceptował stanowisko organu, że zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane przez skarżącego w złej wierze. Przyjęto bowiem, że wnioskodawca przed datą zgłoszenia posługiwał się nazwą "FACH-PAK", w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zaś wobec tego, że sporny słowny znak towarowy "FACHPACK" jest bliźniaczo podobny do oznaczenia używanego w nazwie przedsiębiorstwa wnioskodawcy koliduje on z prawem do firmy wnioskodawcy, gdyż zakres ochrony spornego znaku pokrywa się z zakresem w jakim wnioskodawca faktycznie prowadzi działalność gospodarczą. Nadto skarżący zgłosił sporny znak do ochrony po skierowaniu do niego wezwania o zaniechanie naruszeń praw wnioskodawcy zatem wiedział o używaniu przez wnioskodawcę tej nazwy.
Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie naruszenia art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p. upatruje w błędnej subsumcji tego przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Wskazuje na chronologię wydarzeń, fakt, że przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, wnioskodawca pracował u skarżącego, a także brak uwzględnienia, że on jako pierwszy zarejestrował domenę www.fachpack.com. Stanowisko to sprowadza się zatem do odmiennej (od dokonanej przez organ i Sąd I instancji) oceny okoliczności faktycznych sprawy i pomija kwestię pierwszeństwa użycia nazwy FACH-PAK dla oznaczenia działalności gospodarczej lub produktów.
Po pierwsze przypomnieć zatem należy, że zgodnie z niekwestionowanymi w skardze kasacyjnej ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie, skarżący nie zdołał wykazać, że przed datą rozpoczęcia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę pod firmą FACHPAK posługiwał się oznaczeniem, które zgłosił do ochrony jako sporny znak towarowy (FACHPACK), do oznaczania towarów objętych zakresem ochrony spornego znaku lub do identyfikacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zatem podzielić zaakceptowane przez Sąd I instancji stanowisko, iż okoliczność, że uprawniony rozpoczął działalność gospodarczą wcześniej niż wnioskodawca nie może wpłynąć na ocenę zarzutu naruszenia art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p., gdyż uprawniony działa pod firmą 1 [A]. Podobnie to, że wnioskodawca był wcześniej pracownikiem uprawnionego nie świadczy o dobrej wierze uprawnionego przy zgłoszeniu spornego znaku, ponieważ zgłoszenie to nastąpiło po upływie wielu lat od czasu zatrudnienia wnioskodawcy, a uprawniony nie wykazał związku tych okoliczności z kwestią jego działania w dobrej wierze przy zgłoszeniu spornego oznaczenia.
Należy też podzielić stanowisko, że kwestia pierwszeństwa rejestracji przez uprawnionego domeny internetowej www. fachpack.com, nie mogła mieć istotnego znaczenia dla oceny okoliczności faktycznych sprawy w świetle art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p., bowiem zgodnie z twierdzeniem samego uprawnionego jej rejestracja nastąpiła już po rozpoczęciu działalności gospodarczej przez wnioskodawcę pod nazwą FACH-PAK. Nadto Sąd I instancji dopuszczając dowód z wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o sygn. [...] wskazał, że używanie tej domeny przez skarżącego zostało uznane za naruszenie zasad uczciwej konkurencji w stosunku do działalności wnioskodawcy prowadzonej pod nazwą FACH-PAK S.B.
Słusznie też, Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie uznał, że brak jest bezpośredniego związku rozpoznawanej sprawy z rejestracją znaku unijnego "fachpack". W szczególności, uzyskanie przez skarżącego kasacyjnie tego prawa nie może wpływać na ocenę jego dobrej lub złej wiary przy zgłoszeniu spornego znaku, gdyż ta oceniana była na datę zgłoszenia znaku do ochrony, zaś znak unijny został zgłoszony w terminie późniejszym niż sporne oznaczenie. Nadto prawo ochronne uzyskane przed EUIPO funkcjonuje odrębnie od uzyskanego wcześniej prawa ochronnego krajowego, choć zakresy tych praw mogą się pokrywać.
Również zróżnicowane formy prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, w ramach całej grupy przedsiębiorstw, nie mogły mieć znaczenia dla oceny przesłanki z art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p. Ponownie zaznaczyć należy, że ocena wystąpienia złej wiary przy dokonywaniu zgłoszenia znaku do ochrony dokonywana jest na dzień zgłoszenia, a skarżący kasacyjnie nie podważył ustaleń, że w tej dacie wnioskodawca już wcześniej prowadził działalność pod nazwą FACHPAK.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, uznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 1291 ust 1 pkt 6 p.w.p. za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.