Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 268/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. we W. (spółka, skarżąca, strona skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 marca 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, oddalił skargę.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej spółka zawarła wniosek "o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia [...] września 2020 r., sygn. akt [...], "albowiem wobec oczywistej zasadności podniesionych zarzutów, charakteru sprawy oraz sporej wysokości wymierzonej kary pieniężnej, zachodzi w przypadku wykonania zaskarżonych decyzji lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Złożony w postępowaniu w sprawie ze skargi kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji organu I instancji (decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt 458000-COC2.4246.87.2020) podlega oddaleniu jako oczywiście bezzasadny.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności). Sąd może jednak, po przekazaniu skargi, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego rodzaju aktu (czynności), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Nadzwyczajna kompetencja sądu administracyjnego do tymczasowej ingerencji w proces wykonywania aktów administracyjnych została także rozciągnięta na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (por. art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.). Wypada również przypomnieć, że wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej może zostać skutecznie złożony także w postępowaniu ze skargi kasacyjnej (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).
W przedmiotowej sprawie stwierdzono w pierwszej kolejności błędne określenie przedmiotu wniosku (decyzja organu I instancji, która ze względu na brak samoistnej i niezależnej od decyzji organu odwoławczego cechy wykonalności nie może być samodzielnym przedmiotem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.). Stwierdzenie to już samo w sobie jest wystarczające do oddalenia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednak dodatkowo, że strona skarżąca nie dokonała prawidłowej konkretyzacji podstawy faktycznej wniosku w świetle przesłanek materialnych warunkujących możliwość udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jak również nie wykazała, że na tle wskazanych okoliczności można uznać, że przesłanki te zostały spełnione. Podmiot wnoszący o przyznanie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinien zatem odwołać się do takich okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych do powstałych skutków nakładów sił i środków.
Nie spełnia powyższych wymogów przywołanie przez stronę skarżącą – jako okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej – "oczywistej zasadności podniesionych zarzutów", "charakteru sprawy" oraz "sporej wysokości wymierzonej kary pieniężnej", które – jak można sądzić – mają lub mogą w ocenie strony skarżącej prowadzić do powstania niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższej argumentacji należy stwierdzić, że postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GZ 333/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 268/21, o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z [...] listopada 2020 r. Oceny prawne wyrażone w powyższych orzeczeniach pozostają wiążące, natomiast strona skarżąca nie zdołała skutecznie wykazać, że w stanie faktycznym sprawy doszło do istotnych zmian, które uchylają aktualność powyższych ocen.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.