Uzasadnienie
Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy) nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie unieważnienia patentu.
Referując stan sprawy, Sąd I instancji wskazał, że patent na wynalazek "Sposób otrzymywania ozdobnych elementów szklanych" został udzielony M. P. decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. z pierwszeństwem od dnia [...] października 1996 r., a informację o udzieleniu patentu ogłoszono w Wiadomościach Urzędu Patentowego z dnia 31 października 2003 r.
W opisie i zastrzeżeniu podano, że rozwiązanie odnosi się do sposobu otrzymywania ozdobnych elementów szklanych z różnych gatunków szkła o różnej kolorystyce i kształtach przy pomocy metody termicznej, "znamienny tym, że produkty wyjściowe podgrzewa się do temperatury 400 - 550˚C w czasie do 500 minut, by następnie poddać szkło temperaturze 700 - 980˚C w czasie 180 minut i wtedy następuje łączenie produktów wyjściowych w odpowiednie kształty przez czas od 5 do 100 minut, by następnie schłodzić do temperatury od 550 - 400˚C gdzie podtrzymujemy ją w czasie od 60 do 300 minut, by natychmiastowo schłodzić produkt do temperatury otoczenia a następnie ponownie go podgrzać do temperatury od 400˚C do 800˚C i formować mechanicznie".
Sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu patentu złożyła, na podstawie przepisu art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. – o wynalazczości (Dz. U. nr 26 poz. 117 z 1993 r.; dalej ustawa o wynalazczości) i art. 246 oraz art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. nr 119 poz. 1117 z 2003 r.; dalej Pwp.), F. "L." sp. j L. i J. S. w O.. Autor sprzeciwu, w oparciu o opinie profesorów Akademii Sztuk Pięknych we W., oświadczenia absolwentów Wydziału Ceramiki i Szkła ASP we W. oraz wydane w obcym języku foldery i materiały przedsiębiorstw produkujących urządzenia do realizacji wymienionych metod obróbki szkła, zarzucił rozwiązaniu brak nowości i nieoczywistości, stwierdzając, że jest ono znane od dawna pod nazwą "fusing" i stosowane przez artystów szkła na świecie oraz wynika w sposób oczywisty ze znanego stanu techniki.
Uprawniony z patentu uznał sprzeciw za bezzasadny, w związku z czym Urząd Patentowy, na podstawie art. 247 ust. 2 i art. 255 ust. 1 pkt 9 Pwp. przekazał sprawę do postępowania spornego.
Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] października 2005 r. unieważnił patent jako niespełniający wymogu nieoczywistości, a następnie w wyniku złożonej przez M. P. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 lipca 2006 r. o sygn. akt. VI SA/Wa 110/06 uchylił decyzję stwierdzając, że organ dopuszczając jako dowody dokumenty nieprzetłumaczone na język polski, uniemożliwił WSA kontrolę legalności decyzji. Co więcej, w ocenie Sądu organ nie rozpatrzył istoty sprawy, przyjmując za przedmiot postępowania metodę łączenia elementów szklanych podczas gdy ocenie poddany został wynalazek dotyczył sposobu otrzymywania ozdobnych elementów szklanych z różnych gatunków szkła o różnej kolorystyce i kształtach przy pomocy metody termicznej.
Po uzupełnieniu przez wnioskodawcę materiału dowodowego o tłumaczenie na język polski publikacji o metodzie fusing i po dokonaniu analizy przedłożonej przez wnioskodawcę opinii Instytutu Szkła, Ceramiki, Materiałów Ogniotrwałych i Budowlanych, Oddziału Szkła w K., Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. ponownie unieważnił patent. Organ odniósł się do zastrzeżenia patentowego zestawiając jego poszczególne cechy techniczne w pięć grup: a) produkt wyjściowy podgrzewa się do temperatury 400-550˚C w czasie do 500 minut; b) poddanie szkła działaniu temperatury 700-980˚C w czasie 180 minut i łączenie produktów wyjściowych w odpowiednie kształty przez czas 5 do 100 minut; c) schłodzenie do temperatury 550-400˚C i przetrzymanie ich w niej przez 60-300 minut; d) natychmiastowe schłodzenie do temperatury otoczenia i następnie ponowne podgrzanie do temperatury 400-800˚C; e) formowanie mechaniczne w tej temperaturze.
Komentując wymienione cechy, Urząd Patentowy zwrócił uwagę, iż ujawnione nimi działanie miało na celu uniknięcie spękań w wyrobie na skutek naprężeń termicznych, co stanowiło o istocie rozwiązania uprawnionego. Uznając za najbliższe stanowi techniki publikację Boyce Lundstrom "Zaawansowane techniki stapiania szkła (Fusing). Stapianie szkła – tom drugi", Wyd. Vitreous Publication, 1991 r. i publikację prasową pt. "Piękno ze stopionego (szkła)", Scott information, 75/1995, oraz zgodne opinie znawców przedmiotu, Urząd Patentowy stwierdził, że czynności opisane według grup w zastrzeżeniu patentowym od punktu a) do c) są tylko jednym z możliwych wariantów (przykładów) zastosowania znanej od lat technologii stapiania szkła (fusing) i w dużej mierze wynikają z jego fizycznych właściwości – temperatury mięknięcia, formowania i odprężania szkła.
Natomiast w porównaniu do znanych rozwiązań, sposób według spornego patentu różni się kolejnymi czynnościami pkt d) do e), dlatego organ uznał, że przedstawiony w zastrzeżeniu patentowym zespół czynności i parametry stanowią rozwiązanie nowe i nieoczywiste, nie obejmują bowiem w całości żadnego rozwiązania znanego w stanie techniki oraz nie wynikają z niego w sposób oczywisty dla znawcy. Urząd Patentowy uznał jednak, że sposób przedstawienia w zastrzeżeniu patentowym czynności d) i e) powoduje brak dostatecznego ujawnienia wszystkich istotnych danych potrzebnych do realizacji spornego rozwiązania.
W ocenie Urzędu Patentowego, rozwiązanie nie jest dostatecznie ujawnione z tego powodu, iż opis patentowy nie podaje istotnej informacji dla uzyskania złożonych efektów czynności chłodzenia i odprężenia elementów szklanych po ich mechanicznym sformowaniu w wysokiej temperaturze. Za takim wnioskiem przemawia również fakt, że żaden znawca nie był w stanie zrealizować założonych efektów czynności chłodzenia i odprężenia elementów szklanych po ich mechanicznym sformowaniu w wysokiej temperaturze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., kontrolując wydaną decyzję wskutek złożonej przez M. P. skargi, oddalił ją. Sąd wyjaśnił, że wynalazek został zgłoszony w dniu [...] października 1996 r. więc ocena zdolności patentowej spornego wynalazku podlegała przepisom ustawy o wynalazczości. Powołując się na art. 10 tej ustawy, Sąd wskazał, że aby dane rozwiązanie o charakterze technicznym mogło zostać opatentowane, musi spełnić trzy kryteria tzw. zdolności patentowej: nowościć, nieoczywistości (rozwiązanie nie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki) i stosowalności (rozwiązanie może nadawać się do stosowania).
Organ nie naruszył, zdaniem WSA, art. 26 ustawy o wynalazczości, bowiem zgodnie z przepisem art. 255 ust. 4 Pwp. Urząd Patentowy, rozstrzygając sprawę w trybie postępowania spornego, związany był granicami wniosku, w tym podaną podstawą prawną, którą w rozpoznawanej sprawie był przepis art. 10 i art. 11 ustawy o wynalazczości i w tych granicach sprawę rozpoznał, a pomocniczo tylko wskazał na art. 26 cyt. ustawy. Stanowisko skarżącego, że organ nie powinien był odwoływać się do Metodyki badania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych w postępowaniu o unieważnieniu patentu ponieważ stosował ją przy udzielaniu patentu, Sąd uznał za wadliwe, bo sugerujące nieodwracalność skutków decyzji o udzieleniu patentu, a to stoi w sprzeczności z przepisem art. 246 Pwp.
Sąd przychylił się do oceny Urzędu, że ze względu na przedstawione w sprawie opinie i publikacje, sporne rozwiązanie według pkt a) do c) jest znane wcześniej, jednakże kolejne czynności podane w pkt d) i e) różnicują je, czyniąc w ten sposób sporny patent rozwiązaniem nowym i nieoczywistym. Sąd zgodził się jednak z Urzędem Patentowym, że w opisie patentu czynności według pkt d) i e) zostały opisane niewystarczająco, co skutkowało niedostatecznym ujawnieniem patentu. Sąd odwołując się do publikacji Boyce Lundstrom, na którą wskazywał organ, uznał, że czynności formowania szkła o konkretnej charakterystyce, z zastosowaniem odpowiednich temperatur w odpowiednim czasie w celu uzyskania odpowiednich efektów końcowych, wymagają bardzo konkretnych i bardzo szczegółowych danych, zatem nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, że dla powtarzalności uzyskiwanych przez niego efektów wystarczające są dane ujawnione w zastrzeżeniu patentowym i w opisie patentu. WSA wskazał, że rozwiązanie jest odpowiednio ujawnione, jeżeli zostało przedstawione na tyle kompletnie, że musi dać oczekiwany efekt, zaś sporny patent tego warunku nie spełniał.
Odnosząc się do zarzutu nieskierowania decyzji do uprawnionego z patentu, Sąd uznał, że jest on niezasadny, ponieważ po pierwsze pełnomocnik uprawnionego uznał za prawidłowo skierowany sprzeciw, w którym jako uprawnionego wskazano M. P. prowadzącego Przedsiębiorstwo "G.", a ponadto zaskarżone rozstrzygnięcie wymienia wyraźnie z imienia i nazwiska uprawnionego M. P..
Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożył M. P., wnosząc o uchylenie go i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Kasator zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 75 § 1, 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm.; dalej Kpa.)
- a) poprzez uznanie opinii Instytutu Szkła, Ceramiki, Materiałów Ogniotrwałych i Budowlanych Oddział Szkła w K. z dnia [...].02.2009 r. wydanej na prywatne zlecenie F. "L." Sp. j. L. i J. S. w O., zainteresowanej w unieważnieniu spornego patentu, jako wiarygodnego dowodu w sprawie, o szczególnej mocy dowodowej, co miało wpływ na wynik sprawy,
- b) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 Kpa. poprzez brak kontroli prawidłowości i wszechstronności przeprowadzonego przez Urząd Patentowy postępowania dowodowego i ustalonego stanu faktycznego, w sytuacji, kiedy Urząd Patentowy oparł ustalenia faktyczne wyłącznie na dokumentach prywatnych przedstawionych przez uczestnika postępowania, i nie przeprowadził w pełni postępowania dowodowego - nie powołał z urzędu dowodu z opinii biegłego, w sytuacji ewidentnego sporu do co skomplikowanego i wymagającego wiedzy specjalistycznej stanu faktycznego dotyczącego istnienia przesłanek przyznania wynalazkowi ochrony patentowej, tj. na okoliczności wskazane w hipotezie art. 10 ustawy o wynalazczości. Brak przeprowadzenia takiego dowodu mógł mieć istotny wpływ na podjęcie przez Urząd Patentowy decyzji, skoro stan faktyczny został ustalony wyłącznie w oparciu o materiały (opinie i publikacje - dokumenty prywatne) uczestnika postępowania, który jest zainteresowany w uniemożliwieniu wnioskodawcy uzyskania patentu na zgłoszony wynalazek, a główną przesłanką uzasadniającą wydanie decyzji o unieważnieniu patentu było zdaniem Urzędu niewystarczające ujawnienie wynalazku;
- c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 Kpa. poprzez pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności wynikających z akt sprawy, które zostały przez Skarżącego wykazane, co miało istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie niepełnego ujawnienia wynalazku.
- 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:
- a) uznanie, że rozwiązanie według spornego patentu nie spełnia wymogów art. 10 i 26 ustawy o wynalazczości, ponieważ niedostatecznie ujawnia sporne rozwiązanie;
- b) uznanie, że Urząd Patentowy nie naruszył art.6, art. 7 i 8 Kpa. i niedopatrzenie się uchybień w działaniu Urzędu Patentowego, który przyjmując jakoby sprzeciw był skierowany przeciwko firmie G. M. P. z C. / inny adres/ przyznał F. L. Sp.j. L. i J. S. w O.1600 zł tytułem kosztów postępowania od G. M. P. z C. - podczas gdy uprawnionym z patentu jest osoba fizyczna Pan M. P. /inny adres niż firmy /, przez co zostały naruszone przepisy art.3 § 1,§ 2 pkt 1 i art.107 § 1 I 3,145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. w związku z art.6, 7, 8, Kpa.
Pełnomocnik składającego skargę kasacyjną pismem z dnia [...] lutego 2012 r. uzupełnił uzasadnienie podstaw kasacyjnych, oceniając opinię Instytutu Szkła, Ceramiki, Materiałów Ogniotrwałych i Budowlanych Oddział Szkła w K. jako nierzetelną i utrzymując, iż nie powinna była ona stanowić wyłącznego dowodu dla unieważnienia należącego do skarżącego prawa ochronnego. Na poparcie takiej oceny wskazanej opinii załączona została kopia ekspertyzy grafologicznej dokumentu o charakterze wykresowym. Pełnomocnik kasatora wniósł o przeprowadzenie dowodu ze złożonej ekspertyzy w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta została na obu wskazanych w art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a. podstawach, jednakże treść zarzutów w ramach naruszenia prawa materialnego wskazuje, iż kwestionowany jest w istocie ustalony przez organ stan faktyczny i wyprowadzone na tej podstawie niekorzystne dla skarżącego wnioski. Autor skargi kasacyjnej nie podważa dokonanej przez Sąd I instancji wykładni przepisu art. 10 ustawy o wynalazczości, a wszystkie postawione w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego zarzuty, jak przyznaje sam kasator, korespondują z zarzutami naruszenia prawa procesowego, wokół których koncentruje się kasacja. Organ oparł swoje ustalenia na niewiarygodnej i wykonanej na prywatne zlecenie wnoszącego sprzeciw opinii krakowskiego Instytutu Szkła, co zaakceptował Sąd I instancji, nie dokonując w istocie rzeczy kontroli prawidłowości przeprowadzonego przez Urząd Patentowy postępowania dowodowego i nie dostrzegając w sytuacji ewidentnego sporu, konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
Na wstępie przypomnieć należy, iż ocena zdolności patentowej spornego wynalazku podlegała przepisom ustawy o wynalazczości i jak wynika z art. 10 tego aktu prawnego, aby uzyskać ochronę patentową wynalazek musi spełniać trzy kryteria: nowości, poziomu wynalazczego i stosowalności w danej dziedzinie techniki. Podkreślić wypada, że istota zgłoszonego do patentu i kwalifikującego się do stosowania rozwiązania zawiera się w takim ujawnieniu jego cech technicznych, które pozwoli na zrealizowanie tego wytworu bez konieczności dochodzenia do założonego przez wynalazcę rezultatu metodą prób i błędów oraz podejmowania eksperymentów wymuszonych brakiem niezbędnych danych.
Sąd I instancji podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że udzielony na wynalazek pod nazwą "Sposób otrzymywania ozdobnych elementów szklanych" patent należało unieważnić z racji niedochowania warunku jego zupełnego ujawnienia, przy czym WSA nie dopatrzył się wadliwości prowadzonego przez Urząd Patentowy postępowania spornego. Dokonana przez Sąd I instancji ocena zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości w świetle postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Cechą charakterystyczną postępowania spornego jest, iż zakres badania kwestionowanego rozwiązania, jak też zakres postępowania dowodowego, zdeterminowany jest treścią zarzutów postawionych przez wnoszącego sprzeciw oraz treścią dowodów zgłoszonych w toku tego postępowania przez obie strony. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca zarzucił brak nowości i nieoczywistości, uzupełniając sprzeciw w późniejszym czasie o zarzut niepełnego ujawnienia rozwiązania. Na poparcie zarzutów uczestnik postępowania (wnosząca sprzeciw F. "L." Sp. J. L. i J. S.) złożył dowody w postaci opinii Instytutu Szkła, Ceramiki, Materiałów Ogniotrwałych i Budowlanych Oddział Szkła w K. z dnia [...].02.2009 r., opinii Prof. J. C. z Wydziału Ceramiki i Szkła Akademii Sztuk Pięknych we W. oraz przetłumaczoną na język polski (z języka niemieckiego) publikację prasową "Piękno ze stopionego (szkła)", Scott information, 75/1995.
Jak wynika z treści skargi kasacyjnej u podstaw niekorzystnego dla uprawnionego wyniku sprawy administracyjnej legł wyłącznie uzyskany na prywatne zlecenie wnoszącego sprzeciw dowód w postaci opinii krakowskiego Instytutu Szkła Ceramiki, Materiałów Ogniotrwałych i Budowlanych. Zdaniem kasatora, Urząd Patentowy nie powinien był dawać wiary dokumentowi prywatnemu i niewiarygodnemu, a będąc świadomy istnienia sporu co do "skomplikowanego i wymagającego wiedzy specjalistycznej stanu faktycznego", winien był odwołać się do dowodu z opinii biegłego.
Odnosząc się do tych zarzutów nie można przede wszystkim zgodzić się z twierdzeniem kasatora, że ocena opatentowanego wynalazku p.n. "Sposób otrzymywania ozdobnych elementów szklanych" pod kątem spełniania wszystkich trzech kryteriów patentowalności dokonała się wyłącznie w oparciu o opinię krakowskiego Instytutu Szkła. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wskazuje na szereg zebranych dowodów ocenionych przez Urząd Patentowy, a to na opinie i oświadczenia profesorów J. C. i Z. H.– znawców przedmiotu, zagraniczne publikacje dotyczące tematyki technik stapiania szkła – w tym publikację Boyce Lundstrom, a wreszcie również na opinię wspomnianego Instytutu Szkła. Wszystkie te dowody łącznie dały obraz chronionego patentem wynalazku jako spełniającego warunki nowości i nieoczywistości ze względu na czynności wymienione w końcowym zapisie zastrzeżenia patentowego; czynności te zostały przez organ opatrzone numeracją pkt d) i e) jako kolejne czynności wskazane przez wynalazcę w zastrzeżeniu patentowym.
Równocześnie sposób opisania tych czynności zarówno w zastrzeżeniu, jak i w opisie patentowym, zdaniem Sądu I instancji, uzasadniał ocenę, iż wynalazek nie został ujawniony w sposób zupełny, co skutkować musiało unieważnieniem patentu.
Rozumowanie WSA akceptujące stanowisko organu nie budzi zastrzeżeń. Jak podkreślał w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sam uprawniony, objęte patentem rozwiązanie stanowi sposób będący ciągiem temperaturowo czasowym tworzącym nierozerwalną całość i służącym uzyskaniu ozdobnego elementu szklanego określonego kształtu, szczególnie o dużych gabarytach, rzecz jasna bez ryzyka pękania wskutek naprężeń termicznych. Już li tylko uważna analiza zastrzeżonych w pkt a) do c) pierwszych czynności pozwala na stwierdzenie, że tak jak w odniesieniu do pierwszych trzech czynności podane są dane temperaturowe i czasowe, tak w odniesieniu do dwóch ostatnich podane dane są niepełne. Braku tego nie nadrobił opis patentowy.
Na okoliczność niepełnego ujawnienia wskazówek termicznego formowania szkła zwrócił uwagę Urząd Patentowy, wskazując z jednej strony na opinię Instytutu Szkła w K., a z drugiej strony na dane z publikacji Boyce Lundstrom, wedle której dla uzyskania efektu końcowego - ozdobnego elementu szklanego w wyniku stapiania szkła istotne są takie parametry jak grubość obrabianego szkła, jego rodzaj i gabaryty oraz wymagania temperatury pieca przy wyjmowaniu szkła i przy wkładaniu. Należy podkreślić, że dysponując dowodami, z których każdy zwracał uwagę na wagę różnych czynników dla możliwości udanego (bez pękań) otrzymywania ozdobnych elementów szklanych, w tym na wymogi temperaturowe pieca, Urząd Patentowy RP jako wyspecjalizowany organ miał wszelkie dane, aby uznać, że rozwiązanie według spornego patentu nie spełnia kryterium dostatecznego ujawnienia rozwiązania.
Za chybione należy uznać zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania dotyczących postępowania dowodowego, tak jak nie można zgodzić się z argumentacją, iż wówczas, gdy pomiędzy stronami występuje spór co do uznania spełnienia ustawowego warunku wymaganego do uzyskania patentu, należy dopuścić dowód z opinii biegłego. Zaaprobowanie takiego rozumowania oznaczałoby konieczność powoływania biegłego w każdej sprawie jaka toczy się w związku z wniesionym sprzeciwem od udzielonego prawa ochronnego uznanym przez uprawnionego za bezzasadny. Wszakże postępowanie sporne z istoty rzeczy opiera się na odmiennej ocenie stron postępowania co do spełniania przez dane rozwiązanie kryteriów ustawowych udzielenia ochrony. Uprawniony z udzielonego prawa i atakujący to prawo, mając odmienną ocenę waloru wynalazku jako nowego, nieoczywistego i nadającego się do stosowania, toczą przed Urzędem Patentowym spór, wskazując zgodnie z dyspozycją art. 2551 ust. 3 pkt 5) Pwp. środki dowodowe na poparcie swoich twierdzeń, które podlegają ocenie organu zgodnie z art. 80 Kpa. w związku z art. 256 ust. 1 Pwp.
W niniejszej sprawie brak jest podstaw, aby zarzucać organowi oparcie decyzji na dowodach przedstawionych przez tylko jedną ze stron, jeśli ocenie poddano cały materiał dowodowy, a uprawniony, poza twierdzeniami co do poprawności rozwiązania, nie wnioskował o przeprowadzenie określonego dowodu na poparcie tych twierdzeń. Wśród dowodów przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw była zarówno kontestowana przez kasatora opinia Instytutu krakowskiego, jak też przetłumaczone na język polski publikacje zagraniczne oraz opinie i oświadczenia znawców przedmiotu. Organ wziął także pod uwagę opracowanie Boyce Lundstrom, do którego odwoływał się skarżący w trakcie zgłoszenia. Dodać należy, iż Urząd Patentowy, prowadząc postępowanie sporne, może na ogólnej i wynikającej z art. 84 § 1 Kpa. zasadzie powołać biegłego, dzieje się to jednak wyłącznie wówczas, gdy poziom trudności danej dziedziny techniki lub jej specyfika w zestawieniu z wiedzą, którą dysponuje Urząd Patentowy jako organ wyspecjalizowany, wskazują na taką konieczność.
Fakt, że prowadzący postępowanie sporne organ nie uznał za zasadne skorzystanie ze wskazanego środka dowodowego nie oznacza, że naruszył prawo procesowe, co ze względu na nie nazbyt skomplikowany przedmiot sprawy, trudno uznać za działanie naruszające prawo. Dodać tylko wypada, że sam uprawniony nie wnioskował o powołanie biegłego w toku postępowania spornego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany materiał i jego ocena w pełni uzasadniały stanowisko Sądu I instancji, że objęte spornym patentem rozwiązanie nie ujawniało w pełni ani w zastrzeżeniach, ani w opisie istoty wynalazku, a w takiej sytuacji przyznanie prawa wyłącznego nie było możliwe. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów wskazanych w ramach obu podstaw kasacyjnych. Nie uwzględnił również zarzuu kasatora, że obciążenie kosztami postępowania spornego nastąpiło wadliwie, bowiem jak prawidłowo wyjaśnił Sąd I instancji, decyzja wskazuje jako adresata M. P., a fakt że prowadzi on działalność gospodarczą pod zarejestrowaną nazwą, co znajduje wyraz w pkt 2 decyzji, nie oznacza błędnego wskazania osoby obciążonej kosztami.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.