Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 10 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1307/09, wydanym w sprawie ze skargi J. G. i R. G. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchylono w części zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia [...] sierpnia 2008 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100 złotych z tytułu okazania w trakcie kontroli drogowej wykresówki nie zawierającej wpisu imienia kierowcy, w pozostałej części oddalono skargę.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] maja 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania R. G. i J. G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2600 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Jako podstawę faktyczną decyzji organ odwoławczy wskazał następujące okoliczności:
W dniu [...] lipca 2004 r. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego poddali kontroli drogowej pojazd marki IVECO, którym kierował M. S. Pojazdem wykonywany był przejazd w ramach krajowego transportu drogowego na trasie Bielszowice-Gliwice. Kontrola została udokumentowana protokołem podpisanym przez kierowcę. Stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji, przyrząd kontrolny nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, wykresówki nie zawierały przepisowych wpisów tj. imienia osoby kierującej pojazdem, przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nałożył na przedsiębiorcę R. G. prowadzącego działalność gospodarczą T. z siedzibą w miejscowości W. kary pieniężnej w wysokości 2800 zł w związku ze stwierdzonymi podczas kontroli drogowej naruszeniami.
Na skutek odwołania R. G., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie naruszenia w postaci nieprawidłowego używania przełącznika grup czasowych i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Natomiast w zakresie pozostałych naruszeń decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.
Na skutek złożonej skargi, wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego i [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w jakim została utrzymana przez organ II instancji w mocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał na naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania oraz błędnego oznaczenia strony postępowania.
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nałożył na J. G. i R. G. karę pieniężną w wysokości 1500 zł w związku z naruszeniami w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu oraz z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Natomiast w zakresie naruszenia w postaci wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów, organ I instancji umorzył postępowanie.
Skarżący zaskarżyli ww. decyzję organu I instancji. W dniu [...] stycznia 2008 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Zaskarżając decyzję, organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2008 r., do WSA skarżący wskazali na konieczność uchylenia tej decyzji w całości z uwagi na to, iż jest dotknięta wadą nieważności z mocy prawa.
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r. WSA skargę oddalił. Stwierdził, iż zarzut skarżących o nieważności decyzji organu odwoławczego jest nieuzasadniony i wyjaśnił iż decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej. Sąd I instancji powołał się na przepis art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 180, poz. 1497 dalej: ustawa zmieniająca) i wskazał, iż działanie organu II instancji było prawidłowe, jako że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. naruszała zasadę nieretroakcyjności prawa.
Jednocześnie organy stosujące prawo do zdarzeń minionych stosowały przepisy prawa nieobowiązujące w dniu zdarzenia. W rozpoznawanym przypadku kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] lipca 2004 r., zatem organy Transportu Drogowego zobligowane były do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy prawa drogowego istniejące i obowiązujące w tym dniu.
W związku z oddaleniem skargi przez WSA, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, zgodnie z decyzją organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2008 r., zobligowany był sprawę rozpoznać jeszcze raz. W dniu [...] lutego 2008 r. organ I instancji ponownie nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 1500 zł w związku z naruszeniami. Wskazał przy tym, iż kara powinna zostać nałożona na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydawania rozstrzygnięcia, ponieważ decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. była decyzją ostateczną w toku instancji i stronie przysługiwało jedynie prawo wniesienia na ww. rozstrzygnięcie skargi do Sądu.
Skarżący powyższą decyzję organu I instancji zaskarżyli w całości i po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] lipca 2008 r. wydał decyzję, którą uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania
Ponownie rozpoznając sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 2600 złotych w związku z naruszeniami.
Odwołanie od ww. decyzji wnieśli skarżący. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzja z dnia [...] maja 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości
Skarżący wnieśli skargę do WSA na decyzję organu odwoławczego
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r.
- 1) uchylił w części zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100 złotych z tytułu okazania w trakcie kontroli drogowej wykresówki nie zawierającej wpisu imienia kierowcy.
- 2) W pozostałej części oddalono skargę. Ponadto orzeczono, iż zaskarżona decyzja w części objętej w punkcie 1 wyroku nie podlega wykonaniu.
Sąd I instancji wyjaśnił, iż organ odwoławczy prawidłowo powołał przepisy obowiązujące w dniu kontroli oraz te obowiązujące w chwili orzekania, przy jednoczesnym wskazaniu przepisu przejściowego. Ustawa o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wprowadziła szereg zmian do ustawy o transporcie drogowym. Jednakże przepis przejściowy - art. 5 - stanowi, że do postępowań administracyjnych wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten reguluje tylko zasady stosowania prawa do spraw już wszczętych, bowiem sprawa niniejsza dotyczy kontroli zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie nowej ustawy, więc mają do niej zastosowanie przepisy dotychczasowe. Wskazano, iż przesądził to już Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z 15 grudnia 2008 r. i ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Dalej WSA wskazał, iż wbrew zarzutom skarżących przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2600 zł nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (Dz. U z 2007, Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: ustawa o transporcie drogowym) jak również powołanych przez te organy przepisów art. 13, art. 15 ust. 5, Załącznik I Rozdział VI pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985). Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem WSA nakładając karę pieniężną w wysokości 2600 zł organy inspekcji transportu drogowego obu instancji, odnosząc się do poszczególnych naruszeń prawidłowo uznały, że skontrolowanym pojazdem wykonywano transport drogowy bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji. Ponadto organy słusznie oceniły, iż nie są wiarygodne twierdzenia strony, która podnosi, że wypis z licencji znajdował się w kontrolowanym pojeździe. Z protokołu kontroli podpisanego bez zastrzeżeń wynika bowiem, że kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a nadto oświadczył, iż go nie posiada w pojeździe, gdyż pozostał w siedzibie przedsiębiorstwa.
Sąd I instancji wskazał ponadto, iż w zakresie pozostałych naruszeń, poza sporem pozostaje, że przyrząd kontrolny nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, a wykresówki nie zawierały imienia osoby kierującej pojazdem. Na okazanych wykresówkach z dnia [...] i [...] lipca 2004 r. stwierdzono brak wymaganych wpisów w postaci imienia osoby kierującej pojazdem.
W konsekwencji WSA uznał, iż organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, a także normę wyrażoną w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zakresie stwierdzenia naruszenia obowiązującego w dacie kontroli prawa. Natomiast słuszny jest zarzut skarżących, że w toku postępowań administracyjnych kara w wysokości 100 zł za brak imienia na wykresówce została umorzona, ponieważ obowiązujące w dniu wydania tego rozstrzygnięcia przepisy były względniejsze dla strony i nie przewidywały tego typu naruszenia podczas kontroli drogowej, a jedynie podczas kontroli w siedzibie firmy a zatem niezasadnym było obciążanie skarżących tą karą. W tym stanie rzeczy w ocenie WSA, brak było podstaw, by ukarać przedsiębiorcę za czyn, który wprawdzie stanowił naruszenie prawa w dacie kontroli pojazdu, ale obecnie go nie stanowi.
Zastosowanie niewłaściwych przepisów do oceny określonego stanu rzeczy stanowiło w ocenie WSA naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, dlatego WSA uchylił w części zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji w zakresie, w jakim była utrzymana w mocy uchyloną decyzją II instancji. Jednocześnie wskazując, iż organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien uwzględnić ocenę prawną w części dotyczącej wprawdzie prawidłowych ustaleń co do braku imienia kierowcy na kontrolowanych wykresówkach dokonując jednak ich oceny w świetle przepisów prawa materialnego obowiązującego w chwili orzekania i zastosuje właściwe rozwiązanie procesowe.
W ocenie Sądu I instancji organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego Zarówno organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny i skargę w pozostałej części Sąd I instancji oddalił.
Pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyrok WSA z dnia 10 czerwca 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1307/09) zaskarżył w zakresie pkt 1 i 3 wyroku, tj. w części dotyczącej uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100 zł z tytułu okazania w trakcie kontroli drogowej wykresówki nie zawierającej wpisu imienia kierowcy. Wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części, w pkt 1 i 3 oraz oddalenie skargi w tym zakresie, ewentualnie o przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania przez WSA, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Kasator zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.
- - art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art.133 § 1 i 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), a także art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a), polegające na tym, iż Sąd I instancji rozpoznając sprawę zastosował przy kontroli zaskarżonej decyzji inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 153 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na oparciu wydanego przez Sąd I instancji wyroku na odmiennej ocenie prawnej sprawy niż wiążąca ten Sąd i organ ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku tegoż Sądu z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 692/08;
Kasator z ostrożności procesowej zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.
- - art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. ustawy zmieniającej polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż brak jest podstaw, by aktualnie ukarać przedsiębiorcę za czyn, który stanowił naruszenie w dacie kontroli, obecnie naruszenia takiego nie stanowi, co w konsekwencji skutkowało odmową zastosowania w sprawie art. 92 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm., dalej u.t.d.), oraz lp. 1.111.11. ust. 4 lit. a) załącznika do tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli drogowej i wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie
J. G. i R. G. nie skorzystali z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183§2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym.
Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawa art. 174 pkt.2 p.p.s.a., na której m.in. oparto skargę kasacyjną, usprawiedliwia zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt.2 p.p.s.a. w pkt.1 petitum skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt.1 lit. a oraz art. 133 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. a także art. 1 § 2 p.u.s.a. polegające na tym,iż sąd I instancji zastosował przy kontroli zaskarżonej decyzji inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497 ze zm.) stanowi: "Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.". W tej sytuacji trzeba uznać, że ustawodawca w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości nakazał stosownie dotychczasowego brzmienia art. 92 ust.1 pkt.6 ustawy o transporcie drogowym oraz 1p. 1.111.11.ust.4 lit.a załącznika do tej ustawy, do rozstrzygania tych spraw, które w dacie wejścia w życie nowelizacji – 20 października 2005 r. miały charakter spraw zawisłych przed organami administracji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co słuszności twierdzenia skarżących odnośnie konieczności umorzenia kary pieniężnej za brak wpisu imienia na wykresówkach, z uwagi na obowiązujące w dniu orzekania względniejsze dla strony przepisy załącznika do ustawy o transporcie drogowym, nie przewidujące już tego typu naruszenia podczas kontroli drogowej, mogłoby być czynione wyłącznie w sytuacji, w której zachodziła by wątpliwość, które z norm załącznika do przedmiotowej ustawy stosować w sprawach zawisłych przed organami w dacie wyjścia w życie ustawy zmieniającej. Czy mają być stosowane przepisy w brzmieniu sprzed nowelizacji, czy też w brzmieniu po nowelizacji. Skoro jednak istnieje przepis intertemporalny (art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw) rozstrzygający jednoznacznie zagadnienie, które z przepisów stosować przy orzekaniu, to argumentacja przedstawiona przez sąd I instancji co względności norm sankcjonujących jest nieuprawniona i jak słusznie zauważył to autor skargi kasacyjnej, wykraczająca poza ustawową kontrolę zgodności decyzji z prawem.
Odnosząc się do podniesionych przez sąd I instancji argumentów dla uzasadnienia zastosowania w sprawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania, jako względniejszych, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się wielokrotnie na temat reguł stanowienia przepisów karnych i ich zgodności z podstawowymi normami i zasadami konstytucyjnymi i podkreślał, że powszechnie akceptowane standardy odnoszące się do prawa karnego, powinny dotyczyć nie tylko przepisów karnych sensu stricte, ale także wszystkich przepisów o charakterze represyjnym, więc wszystkich przepisów, których celem jest poddanie obywatela jakiejś formie ukarania (np. orzeczenie TK z dnia 1 marca 1994r. U.7/93, OTK 1994, nr1, poz.5, orzeczenie TK z dnia 26 kwietnia 1995r. K.11/94, OTK 1995, nr 1 poz. 12,orzeczenie TK z dnia 3 listopada 2004r. K.18/03 OTK-A 2004, nr10, poz.103).
Podzielając ten pogląd Trybunału Konstytucyjnego należy uznać, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę od decyzji organu administracji o charakterze represyjnym, powinien stosować zasady przyjęte na gruncie prawa karnego. Jedną z tych zasad jest zasada stosowania ustawy względniejszej dla sprawcy, gdy nastąpiła zmiana prawa. Jednakże zasada ta ma zastosowanie jedynie gdy zmiana prawa nastąpiła bez ustanowienia przepisów intertemporalnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt III SA/WR 562/2009, LexPolonica). W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r, I OPS 1/06, na którą powołał się sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uznano, że tylko brak przepisu intertemporalnego, który przesądzał by, czy w sprawie mają być stosowane przepisy obowiązujące w czasie zdarzenia, które stało się podstawą do wymierzenia kary pieniężnej, czy też przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, pozwala na rozstrzygniecie tej kwestii w procesie stosowania prawa, co w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie miało miejsca, gdyż art. 5 ustawy zmieniającej, w sposób czytelny formułował wolę ustawodawcy stosowania dotychczasowych przepisów do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną.
W konsekwencji należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd i instancji przeprowadzając kontrolę zaskarżonych orzeczeń organów dokonał ich oceny z punktu widzenia słuszności, zastosowania sankcji określonej w przepisach o transporcie drogowym, przyjmując za decydujący aspekt, to że przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ są względniejsze dla strony, bowiem nie przewidują już sankcji za popełnienie naruszenia polegającego na okazaniu wykresówki bez wpisanego imienia kierowcy podczas kontroli drogowej, a jedynie podczas kontroli w przedsiębiorstwie.
Tak więc należy stwierdzić, iż sąd I instancji wyszedł poza ramy dopuszczalnej kontroli działalności organów administracji ze względu na ich zgodność z prawem czym uchybił wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom procesowym prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi jak i art. 1 §2 p.u.s.a. Niewątpliwie Sąd I instancji uchybił też przepisom art. 145 § 1 pkt.1 lit.a oraz art. 153 p.p.s.a. wskazanym w pkt. 2 petitum skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku w wydanym w tej sprawie w dniu 15 grudnia 2008r. sygn. akt VI SA/Wa 692/08 oddalając skargę na decyzje kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdził, że wobec dyspozycji art. 5 ustawy zmieniającej z dnia 29 lipca 2005r. należy w sprawie stosować przepisy ustawy o transporcie drogowym obowiązujące w dniu kontroli. Zgodnie z art. 153 p.ps.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd I instancji dokonując w zaskarżonym wyroku odmiennej oceny prawnej, wbrew ocenie prawnej wyrażonej już w sprawie w przywołanym wyroku WSA z dnia 15 grudnia 2008 r dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a.w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Wobec uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego zaskarżony wyrok na podstawie art. 185§1 p.p.s.a. został uchylony, a sprawa została przekazana do wojewódzkiego sądu administracyjnego do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji powinien ponownie rozpoznać skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, mając na uwadze wiążącą ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.
Z tych względów przedwczesnym byłoby odniesienie się do podniesionego także w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ustawy zmieniającej.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, z uwagi na trudną sytuacje materialną skarżących, których Wojewódzki Sąd Administracyjny zwolnił o kosztów sądowych. Natomiast o przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozstrzygnięcie zostanie wydane zgodnie z art. 258 § 1 i § 2 pkt.8 p.p.s.a.