Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 299/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Skarżący zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.) decyzja ostateczna, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakładająca karę pieniężną (jak w tej sprawie) staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi, decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi;
2) cofnięcia skargi lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Oznacza to, że gdy złożona została skarga do sądu administracyjnego, to z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym decyzja ostateczna nie posiada przymiotu wykonalności, między innymi do momentu prawomocnego oddalenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany już w orzecznictwie tego Sądu pogląd, zgodnie z którym art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi lex specialis w stosunku do art. 61 p.p.s.a., odnoszącego się do zagadnienia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (tak NSA w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 1149/18).
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 299/18, a więc wyrok ten nie jest prawomocny, stosownie do art. 168 § 1 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przysługująca skarżącemu z mocy samego prawa (art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym) ochrona tymczasowa rozciąga się na postępowanie wywołane skargą kasacyjną skarżącego od wyroku oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji wniosek skarżącego, sformułowany w skardze kasacyjnej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ ww. decyzja, do czasu prawomocnego oddalenia jego skargi, nie ma przymiotu wykonalności.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wszczyna postępowania, w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. i dlatego nie mają do niego zastosowania przepisy o skardze (art. 64 § 3 p.p.s.a.). W związku z tym brak było podstaw do umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.