Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2250/14 oddalił skargę D.P. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] października 2009 r. do KRBR wpłynął wyrok Sądu Okręgowego w W. VIII z dnia [...] marca 2009 r. sygn. akt [...] uznający d.P. winnym popełnienia czynu z art. 270 § 1 k.k. (fałszerstwo dokumentów) w zw. z art. 12 k.k., oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] utrzymujący w mocy powyższy wyrok z dnia [...] marca 2009 r.
W dniu [...] października 2010 r. KRBR podjęła uchwałę o skreśleniu skarżącego z rejestru biegłych rewidentów.
Następnie Komisja Nadzoru Audytowego (dalej: KNA) pismem z dnia [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. z 2009 r., Nr 77, poz. 649 ze zm.; dalej: ustawa o biegłych rewidentach, u.b.r.) wezwała KRBR do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały.
Uchwałą z [...] grudnia 2010 r. KRBR uchyliła powyższą uchwałę w sprawie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów.
Uchwałą z dnia [...] stycznia 2011 r. KRBR ponownie orzekła o skreśleniu D.P. z rejestru biegłych rewidentów.
Po rozpoznaniu odwołania od uchwały z dnia [...] grudnia 2010r., KNA postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. orzekła o niedopuszczalności odwołania.
D.P. zaskarżył powyższe postanowienie KNA z dnia [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1715/11 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 474/12 NSA oddalił skargę kasacyjną KNA od ww. wyroku WSA.
W dniu [...] listopada 2011 r. skarżący zwrócił się do KNA o zawieszenie postępowania z uwagi na sprawę prowadzoną przed WSA pod sygn. VI SA/Wa 1715/11.
W okresie, kiedy wyrok WSA z dnia 22 listopada 2011 r. był nieprawomocny, KNA postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. zawiesiła postępowanie odwoławcze podkreślając, że w związku z uchyleniem postanowienia KNA z dnia [...] maja 2011 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od uchwały z dnia [...] grudnia 2010 r., może nastąpić konieczność rozpoznania tego odwołania. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), tj. konieczność zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w tej sytuacji powołano się na nieprawomocny wyrok WSA z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1715/11.
Wnioskiem z dnia [..] października 2013 r. skarżący wystąpił do Ministra Finansów o stwierdzenie nieważności postanowienia KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. o zawieszeniu postępowania, jako podstawę żądania wskazując art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego kwestionowane postanowienie rażąco naruszało prawo i zostało wydane przez niewłaściwy organ, ponieważ zamiast Komisji Nadzoru Audytowego, powinien w tej sprawie orzec Minister Finansów.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. KNA odmówiła stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., KNA utrzymała w mocy postanowienie własne z dnia [...] stycznia 2014 r.
W uzasadnieniu stwierdziła, że to nie Minister Finansów, a Komisja Nadzoru Audytowego jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. Wyjaśniła, że w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2014 r. prawidłowo uznano, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. było odpowiadającym wymaganiom formalnym przewidzianym w przepisach k.p.a. dla postanowienia, rozstrzygnięciem właściwego w sprawie organu kolegialnego.
Za nieuzasadniony KNA uznała zarzut skarżącego, że przy wydawaniu postanowienia z dnia 14 grudnia 2011 r. doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdziła, że kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, zatem zawierało podstawę prawną. Ponadto, odnosząc się do przesłanki "rażącego naruszenia prawa", wyjaśniła, że w rozpoznawanej sprawie ono nie zachodzi.
KNA nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. powinno mieć formę uchwały. Wyjaśniła, że, KNA uchwałę zawierającą rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie podjęła na posiedzeniu, a po jej sformułowaniu w postaci dokumentu odpowiadającego wymaganiom formalnym przewidzianym w k.p.a. i po jego podpisaniu, doręczono przedmiotowe rozstrzygnięcie stronie. Stwierdziła, że uchwała KNA jest wyrazem stanowiska organu kolegialnego, które ulega materializacji w postanowieniu administracyjnym podpisanym przez przewodniczącego lub zastępcę przewodniczącego tego organu. Na poparcie swego stanowiska przywołała przepisy art. 70 ust. 1 i ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne.
Skargę na omawiane wyżej postanowienie KNA z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożył D.P., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę KNA wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Sąd I instancji wskazał, że aby można było ocenić zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia należy ustalić, czy zasadne było zawieszenie postępowania dokonane postanowieniem KNA z dnia [...] grudnia 2011r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego wszczętego odwołaniem od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru.
Zdaniem WSA postanowienie KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa bowiem WSA wyrokiem z 22 listopada 2011r. sygn. akt VI SA/Wa 1715/11 uchylił postanowienie z dnia [...] maja 2011r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, a zatem istniało zagadnienie wstępne, którego prawomocne rozstrzygnięcie miało wpływ na możliwość i kształt rozstrzygnięcia, które mogło być wydane przez organ (KNA) rozpoznający odwołanie D.P. od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru.
WSA podkreślił również, że pismem z dnia [...] listopada 2011r. D.P. wystąpił do KNA o zawieszenie postępowania w związku ze sprawą o sygn. VI SA/Wa 1715/11 prowadzoną przed WSA.
Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie KNA z dnia [..] kwietnia 2014 r. nie zostało wydane przez niewłaściwy organ czyli z naruszeniem przepisów o właściwości, to jest w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyjaśnił, że KNA nie podlega kontroli innego organu administracji w zakresie badania zgodności z prawem wydawanych przez siebie rozstrzygnięć administracyjnych i z tego względu musi być traktowana podobnie jak organy naczelne lub samorządowe kolegia odwoławcze i dlatego może dokonywać badania swoich rozstrzygnięć w trybie nadzoru, np. art. 156 k.p.a.
D.P. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania.
Wyrokowi zarzucił:
- I. Naruszenie prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie:
art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach poprzez niezauważenie, że uchwała Komisji Nadzoru Audytowego i postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego nie mogą być odrębnymi dokumentami w sensie materialnym;
art. 70 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o biegłych rewidentach poprzez niedostrzeżenie, że postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego nie może być podpisane jedynie przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Audytowego podczas, gdy są wymagane podpisy wszystkich członków organu obecnych na posiedzeniu.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, gdzie uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy:
art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach poprzez niezauważenie, że istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia tj. wydanie przez Komisję Nadzoru
Audytowego dwóch postanowień administracyjnych w tożsamym zakresie (uchwała i postanowienie);
art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia pomimo wystąpienia przesłanek do zastosowania takiego środka tj. zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w ramach uchwały, jak tego wymaga ustawa o biegłych rewidentach;
art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 70 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o biegłych rewidentach poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia pomimo wystąpienia przesłanek do zastosowania takiego środka tj. zaskarżone postanowienie nie zostało podpisane zgodnie z wymogami ustawy o biegłych rewidentach;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o biegłych rewidentach poprzez nieuchylenie postanowienia Komisji Nadzoru Audytowego w związku z niedostrzeżeniem, że postanowienie o stwierdzenie nieważności którego skarżący wystąpił do organu winno być wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc ze względu na błędną formę tego postanowienia (nie jest uchwałą organu, o czym świadczy chociażby data inna niż data posiedzenia organu) oraz błędne podpisanie (winni podpisać wszyscy członkowie organu obecni na posiedzeniu);
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a także w związku z art. 61 § 1 i 4 k.p.a. poprzez uznanie, że istniały przesłanki do zawieszenia postępowania, podczas, gdy takich przesłanek nie było, a w szczególności zawieszanie postępowania było bezcelowe, gdyż sprawa została ostatecznie rozstrzygnięta innym aktem administracyjnym, a po drugie - w ogóle nie istniał przedmiot zawieszenia;
art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas, gdy winna ona być uwzględniona, a zaskarżone postanowienia uchylone;
art. 111 § 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak połączenia przez sąd kilku spraw toczących się przed sądem w sprawach powiązanych, co doprowadziło do tego, że sąd nie znał wszystkich okoliczności sprawy i nie wziął ich pod uwagę; przy czym nie łącząc wielu spraw, sąd mógł zapoznać się z aktami tych spraw i wtedy doszedł by do innych wniosków, w tym zauważyłby okoliczności opisane w uzasadnieniu, które doprowadziłyby do uznania, że należy zaskarżone postanowienie uchylić.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja Nadzoru Audytowego wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Złożonym na rozprawie pismem procesowym skarżący cofnął zarzut II g skargi kasacyjnej, a podtrzymując pozostałe zarzuty wskazał, że "Pierwotne uzasadnienie danej podstawy kasacyjnej należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ono postanowienia organu z dnia 23 kwietnia 2014 r., jak i postanowienia organu z dnia 14 grudnia 2011 roku".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.
Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, nie może natomiast wskazać nowych podstaw. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej, należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznanej sprawie, nie było postanowienie KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów, ale postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [..] kwietnia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r. zawieszającego postępowanie administracyjne wszczęte odwołaniem od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] stycznia 2011 r., którą to uchwałą skarżący został ponownie skreślony z rejestru biegłych rewidentów.
Uprzednio, uchwałą z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] uchyliła uchwałę w sprawie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów. Wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1715/11 WSA w Warszawie uchylił postanowienie o niedopuszczalności odwołania od uchwały nr [...], co w przypadku uprawomocnienia się tego wyroku czyniłoby koniecznym rozpoznanie odwołania wniesionego przez skarżącego od uchwały nr [...]. Spór sądowy i zapadły wyrok zostały uznane za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, to jest naruszenia art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach poprzez jego niezastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Wskazany przepis stanowi, że Komisja Nadzoru Audytowego w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia. Stosownie do ust. 3 tego artykułu, uchwały Komisji Nadzoru Audytowego podpisują wszyscy jej członkowie obecni na posiedzeniu. Decyzje administracyjne podpisuje w imieniu Komisji Nadzoru Audytowego jej przewodniczący lub zastępca przewodniczącego.
Z brzmienia przywołanych przepisów wynika, że sporządzone zostają dwa dokumenty: uchwała zawierająca rozstrzygnięcie, podpisana przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków oraz zawierająca to rozstrzygnięcie decyzja (lub postanowienie), podpisana przez przewodniczącego lub zastępcę.
Tryb taki został zachowany w przypadku zaskarżonego postanowienia i brak jest podstaw do przyjęcia, że w świetle przywołanych przepisów doszło do wydania dwóch postanowień.
Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 70 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach. Skarżący zarzucił, że wydane w sprawie postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Komisji Nadzoru Audytowego powinno zostać podpisane przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków KNA, jako że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 70 ust. 3 zdanie drugie u.b.r. tylko decyzja tego organu może być podpisana przez przewodniczącego lub zastępcę.
Odnosząc się do tego zarzutu należy przypomnieć, że w myśl art. 55 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach do uchwał Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie wpisu lub skreślenia z listy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), a stosownie do art. 70 ust. 1 pkt 5 ustawy o biegłych rewidentach do postępowania Komisji Nadzoru Audytowego i przed Komisją Nadzoru Audytowego też stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego przez KNA w postępowaniu prowadzonym w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru. Nie budzi zatem wątpliwości, że do tego postępowania miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Regulacje dotyczące stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych zostały sformułowane w przepisach art. 156 do art. 159 k.p.a. Stosownie do art. 158 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Na podstawie art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 156 – 159 k.p.a., z tym że zamiast decyzji o której mowa w art. 158 § 1 wydaje się postanowienie.
Ponieważ w rozpoznanej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności dotyczyło postanowienia, to stosownie do ww. przepisu k.p.a. musiało zostać wydane w formie postanowienia. W takim stanie prawnym, NSA w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że postanowienie wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności powinno być podpisane w inny sposób niż podpisana byłaby decyzja wydana w sprawie rozstrzyganej w tym samym trybie, z tą tylko różnicą, że zakończonej decyzją.
Co do postanowienia wydanego w przedmiocie zawieszenia postępowania, NSA zauważa, że brak jest logicznego uzasadnienia dla poglądu, iż w sytuacji w której rozstrzygnięcie merytoryczne kończące postępowanie w sprawie podpisuje przewodniczący lub jego zastępca, postanowienie wpadkowe wydane w toku postępowania administracyjnego wymagało podpisu wszystkich członków KNA obecnych na posiedzeniu. Trudno przypisać taki zamiar racjonalnemu ustawodawcy.
W związku z powyższym nieuzasadnione są również zarzuty wskazane jako zarzuty naruszenia prawa procesowego, a sprowadzające się do zarzutu niestwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonego postanowienia lub braku jego uchylenia, w sytuacji gdy postanowienie nie zostało podpisane przez wszystkich członków KNA obecnych na posiedzeniu oraz posiada formę dokumentu odrębnego od podjętej w tej sprawie uchwały.
NSA zauważa również, że w ramach podstawy kasacyjnej – naruszenia przepisów postępowania błędne jest wskazywanie na naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., ponieważ przepis stanowi podstawę uchylenia decyzji lub postanowienia w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez WSA wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego. Uzasadniając ten zarzut skarżący powołał się na niedostrzeżenie przez Sąd I instancji okoliczności związanych z prowadzeniem kolejnych postępowań w przedmiocie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów.
Ponownie należy przypomnieć, że WSA w rozpoznanej sprawie dokonał kontroli postępowania administracyjnego w sprawie prowadzonej w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania. Zobowiązany był więc skontrolować, co uczynił, czy organ orzekający prawidłowo ustalił, że przy wydawaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania nie doszło do naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Poza kontrolą Sądu w tym postępowaniu była prawidłowość wszczęcia postępowania głównego, które zostało zawieszone, do której to okoliczności odwołał się skarżący, a także okoliczność czy skarżący został ostatecznie skreślony w rejestru biegłych rewidentów.
Z tych samych powodów nieuzasadniony jest też zarzut błędnego, w ocenie skarżącego, przyjęcia przez WSA, że istniały przesłanki do zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy w ocenie skarżącego przesłanek takich nie było. O braku podstaw do zawieszenia postępowania - w ocenie skarżącego - decydować miał fakt ostatecznego skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów oraz zawieszenie postępowania w sprawie, która nie została prawidłowo wszczęta.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.