Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 150/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej R. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 771/14, w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, w punkcie pierwszym rozstrzygnięcia oddalił skargę kasacyjną, w punkcie drugim zasądził od R. L. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. 180 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. organ wniósł o sprostowanie wyroku w zakresie orzeczenia o wysokości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wskazując, że wysokość tak została ustalona w niepełnej wysokości, tj. powinna wynosić 1800 zł.
W uzasadnieniu wniosku podano, że skarżący w postępowaniu sądowoadministracyjnym dochodził kwoty w wysokości 29568 zł., która stanowiła różnicę pomiędzy kwotą przyznaną przez organ oraz kwotą, której oczekiwał skarżący. Ta kwota stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, zatem wysokość zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu kasacyjnym powinna być ustalona z uwzględnieniem wartości dochodzonej kwoty, jako kwoty bazowej wskazanej dla wartości zaskarżenia w oparciu o art. 14 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o sprostowanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą więc mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2005, str. 359).
Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, jak również wprowadzać zmian merytorycznych w uzasadnieniu orzeczenia. Natomiast argumentacja zawarta we wniosku organu jest w rzeczywistości próbą zakwestionowania orzeczenia w zakresie orzeczonych w nim kosztów zastępstwa procesowego.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że decyzja w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości nie zawiera w swojej treści rozstrzygnięcia o należności pieniężnej wynikającej ze złożonego wniosku, który nie wskazuje wysokości żądanej płatności. Przysługująca płatność obszarowa konstytuuje się dopiero w następstwie doręczenia decyzji wydanej na podstawie danych zawartych we wniosku. Wobec tego brak jest punktu odniesienia przyznanej bądź nieprzyznanej płatności do danych zawartych we wniosku, a tym samym nie ma podstaw do wykazania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Oznacza to, że w sprawach o płatności obszarowe, w których na mocy decyzji przyznano płatność w pomniejszonej wysokości pobierany jest wpis stały – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Ponieważ jednak kwestia wysokości wpisu nie została przez strony podniesiona na żadnym etapie postępowania, dlatego też pozostaje poza zasięgiem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt II GZ 363/15, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym koszty postępowania w rozpoznawanej sprawie dla organu reprezentowanego przez radcę prawnego zostały prawidłowo zasądzone na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił powyższego wniosku o sprostowanie, mając na uwadze treść art. 156 w związku z art. 193 p.p.s.a.