Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 157/14, odrzucił skargę G. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2013 r. nr BP.[...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 marca 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym zarządzeniem z tej samej daty skarżący został również wezwany do podpisania skargi i odesłania jej w powyższym terminie do Sądu, także pod rygorem jej odrzucenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, wskazał, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do podpisania skargi zostało doręczony skarżącemu, pod adresem wskazanym w skardze, do rąk dorosłego domownika, w dniu 17 marca 2014 r.
W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał podpisaną skargę (wraz z jej odpisem), jednakże nie uiścił należnego wpisu sądowego. Zatem pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o konsekwencjach nie zastosowania się do niego, termin do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie z dniem 24 marca 2014 r. i dlatego Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł G. G., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji, mimo niedokonania skutecznego wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, odrzucił skargę jako nieopłaconą, podczas gdy skarżący nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu, a jedynie wezwanie do podpisania skargi, które to zobowiązanie wypełnił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor kwestionuje przede wszystkim przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi bowiem, że w sprawie nieuzupełnienie braku formalnego skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego, nie zostało poprzedzone stosownym wezwaniem.
Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny podziela przedstawione w nim wywody dotyczące zasad usuwania braków formalnych skargi i konsekwencji ich nieusunięcia. Co jednak istotne w sprawie, Sąd pierwszej instancji - stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania (k. 18 akt WSA) przyjmując, że przesyłka ta zawierała oprócz wezwania do podpisania skargi i odesłania jej w zakreślonym terminie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.
Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień.
W świetle przytoczonych przez skarżącego okoliczności w skardze kasacyjnej nie jest oczywiste, czy sporna przesyłka oprócz innych pism rzeczywiście zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Bezsporne jest, że do skarżącego skierowana została wyłącznie jedna przesyłka, nie można natomiast ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, czy pracownik sekretariatu umieścił w kopercie wszystkie pisma, które wymienił na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu (art. 45 Konstytucji RP).
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie