Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 17 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1516/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 575/16, oddalił skargę "A." Sp. z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Sporny znak towarowy ZEBRA nr [...] zgłoszony został do ochrony przez A. Sp. z o.o. (dalej: skarżący lub uprawniony) w dniu 13 października 2004 r. i przeznaczony do oznaczania towarów w klasach 02, 09, 16, 37 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług, tj. "pojemniki z tuszem, tonery do drukarek i fotokopiarek; dyski magnetyczne, dyski optyczne, dyskietki, magnetyczne nośniki danych; papier, taśmy nasączone tuszem do drukarek komputerowych, atrament, papier do faksów, papier do kopiowania, taśmy do maszyn do pisania, tusz, torby, do pakowania z papieru lub z tworzyw sztucznych, pudełka kartonowe lub papierowe; usługi naprawy drukarek i kopiarek, usługi regeneracji materiałów eksploatacyjnych do drukarek atramentowych i laserowych".

Urząd Patentowy RP wydał dnia [...] marca 2008 r. decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na ww. znak, dla towarów i usług w klasach 02, 09, 16 oraz usług w klasie 37.

W dniu [...] kwietnia 2009 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw Z. z siedzibą w H., B. (wnoszący sprzeciw) wobec decyzji z dnia [...] marca 2008 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "ZEBRA" [...] na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Wnoszący sprzeciw wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (zwanej dalej p.w.p.) podnosząc, że w jego ocenie sporne oznaczenie jest podobne w myśl powyższego przepisu do 3 znaków towarowych ZEBRA z wcześniejszym pierwszeństwem zarejestrowanych na jego rzecz w trybie wspólnotowym pod numerami CTM.370486 i CTM.4182961 oraz w trybie krajowym pod numerem R.118995. W zakresie podobieństwa oznaczeń wskazał, iż są one w zasadzie identyczne. W zakresie podobieństwa towarów, do oznaczania których przeznaczone zostały porównywane znaki wskazał, że służą one do oznaczania towarów podobnych oraz komplementarnych.

Podniósł, że w obecnym stanie techniki przeważająca część urządzeń do drukowania (profesjonalnych czy też do użytku domowego) to urządzenia wielofunkcyjne. Jego zdaniem kanały dystrybucji towarów oznaczanych znakami towarowymi przeciwstawionymi i spornym są tożsame oraz jest ten sam krąg potencjalnych odbiorców. Jego zdaniem istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż współistnienie na rynku dwóch prawie identycznych oznaczeń przeznaczonych do oznaczania podobnych lub komplementarnych towarów wywoła u przeciętnego odbiorcy błędne skojarzenie, że pochodzą one z tego samego źródła.

Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny podnosząc, że przeciwstawiony znak wspólnotowy CTM.4182961 posiada późniejsze pierwszeństwo aniżeli znak sporny, przez co nie może stanowić skutecznego przeciwstawienia względem spornego znaku. Poza powyższym podniósł, że jego zdaniem towary do oznaczania których przeznaczone są pozostałe znaki nie są ani podobne, ani komplementarne z towarami do oznaczania których przeznaczony został znak sporny. Braku podobieństwa towarów upatruje w tym, że w wykazach towarów znaków przeciwstawionych mowa jest o drukarkach etykiet, przywieszek itp., których w żaden sposób nie można uznać za towary podobne do produktów przeznaczonych do druku w biurze czy w domu za pomocą zupełnie innych technologii. Wskazał przy tym, że drukowanie etykiet odbywa się przede wszystkim w zakładach przemysłowych, gdzie zaopatruje się w etykiety wytworzone towary. W mniejszym stopniu drukowanie etykiet może mieć miejsce w handlu, natomiast drukowanie za pomocą drukarek laserowych lub atramentowych odbywa się w biurach lub mieszkaniach.

Odnośnie podobieństwa samych oznaczeń wskazał, że znak towarowy sporny wyróżnia się grafiką i kolorystyką, a znaki przeciwstawione występują jako jedno słowo "zebra". Tak więc jego zdaniem, pomiędzy porównywanymi znakami zachodzą istotne różnice wizualne i kolorystyczne.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "ZEBRA" o numerze [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 września 2014 r. w sprawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 433/14 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, iż Urząd Patentowy RP pominął szereg istotnych okoliczności sprawy, a w zakresie wielu zasadniczych okoliczności dokonał ustaleń dowolnych opartych na nieprawidłowo zebranym materiale dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik podjętej decyzji, gdyż doprowadziło do wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków i wydania błędnej decyzji.

W wyniku uchylenia zaskarżonej decyzji sprawa został przekazana do ponownego rozpoznania przez Urząd Patentowy RP działający w trybie spornym.

Ponownie rozpoznając sprawie Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "ZEBRA" [...] w zakresie towarów opisanych w decyzji udzielone decyzją z dnia 25 marca 2008 r. na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Zdaniem organu zakresy ochrony analizowanych w niniejszej sprawie znaków towarowych wnoszącego sprzeciw ZEBRA CTM.000370486 przeznaczony został do oznaczania takich towarów jak: "termiczne drukarki etykiet transferowych (inne niż do użytku biurowego); termiczne drukarki etykiet transferowych, software umożliwiający normalnym drukarkom drukowanie i/lub odczyt kodu kreskowego; etykiety czyste lub z częściowym nadrukiem, przywieszki i metki do nadruku przy pomocy drukarek etykiet, taśmy do drukarek etykiet" (kl. 7, 9, 16), ZEBRA CTM.004182961 przeznaczony został do oznaczania towarów takich jak "identyfikatory częstotliwości radiowych (RFID), inteligentne przywieszki i etykiety zawierające wkomponowanie mikrochipy, układy scalone, anteny i transpondery do rejestracji, odbioru, przechowywania, kodowania, aktualizacji i transmisji danych, drukarki, engine drukarek, moduły drukarek do testowania transponderów RFID, odczytu i zapisu danych RFDI oraz tworzenia kodowanych inteligentnych przywieszek i etykiet przy zastosowaniu komponentów RFDI", ZEBRA R.118995 został przeznaczony do oznaczania takich towarów jak "drukarki etykiet; oprogramowanie komputerowe do komputerów uniwersalnych umożliwiające drukowanie i/lub czytanie kodów kreskowych; czyste lub częściowo zadrukowane etykiety, przywieszki i bilety do zadrukowania za pomocą drukarek do etykiet, taśmy do drukarek etykiet" (kl. 7, 9,16). Tak więc w dużej części pokrywa się ze znakiem uprawnionego.

Sporny znak towarowy o numerze [...] przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasach 02, 09, 16, 37, tj. "pojemniki z tuszem, tonery do drukarek i fotokopiarek; dyski magnetyczne, dyski optyczne, dyskietki, magnetyczne nośniki danych; papier, taśmy nasączone tuszem do drukarek komputerowych, atrament, papier do faksów, papier do kopiowania, taśmy do maszyn do pisania, tusz, torby, do pakowania z papieru lub z tworzyw sztucznych, pudełka kartonowe lub papierowe; usługi naprawy drukarek i kopiarek, usługi regeneracji materiałów eksploatacyjnych do drukarek atramentowych i laserowych".

W ocenie organu zachodzi podobieństwo takich towarów i usług do oznaczania których przeznaczony jest znak sporny jak: "pojemniki z tuszem, tonery do drukarek i fotokopiarek; dyski magnetyczne, dyski optyczne, dyskietki, magnetyczne nośniki danych; papier, taśmy nasączone tuszem do drukarek komputerowych, atrament, papier do faksów, papier do kopiowania, taśmy do maszyn do pisania, tusz; usługi naprawy drukarek i kopiarek, usługi regeneracji materiałów eksploatacyjnych do drukarek atramentowych i laserowych" - wynikające z ich komplementarności do towarów, do oznaczania których przeznaczone są znaki przeciwstawione. Zdaniem organu "pojemniki z tuszem, tonery do drukarek i fotokopiarek; papier, taśmy nasączone tuszem do drukarek komputerowych, atrament, papier do faksów, papier do kopiowania, taśmy do maszyn do pisania, tusz" oraz "usługi naprawy drukarek i kopiarek, usługi regeneracji materiałów eksploatacyjnych do drukarek atramentowych i laserowych", a więc towary i usługi do oznaczania których przeznaczony został znak sporny ZEBRA [...] są podobne i/lub komplementarne do towarów do oznaczania których przeznaczony jest znak ZEBRA CTM.004182961 takich jak "drukarki" czy towarów do oznaczania których przeznaczony jest znak ZEBRA R.118995 takich jak "taśmy do drukarek etykiet". Podkreślił przy tym, że w szerokim pojęciu "drukarki" mieszczą się wszystkie rodzaje drukarek, zarówno te specjalistyczne jak i biurowe.

Zdaniem organu "pojemniki z tuszem, tonery do drukarek i fotokopiarek, taśmy nasączone tuszem do drukarek komputerowych, atrament, taśmy do maszyn do pisania, tusz, papier, papier do faksów, papier do kopiowania" stanowią po prostu części "drukarek" lub innych urządzeń o takim samym lub podobnym przeznaczeniu (np. maszyn do pisania, faksów etc.), albo stanowią po prostu materiały eksploatacyjne do nich. W kontekście powyższego warto zauważyć, że zarówno drukarki jak i maszyny do pisania, faksy, kopiarki pełnią tą samą funkcję "nanoszenia" informacji na papier. Ponadto często jedno "urządzenie wielofunkcyjne" zawiera w sobie funkcję zarówno drukarki, faksu, kopiarki czy też innych urządzeń biurowych.

Z tego samego powodu organ uznał, że "usługi naprawy drukarek i kopiarek, usługi regeneracji materiałów eksploatacyjnych do drukarek atramentowych i laserowych", są usługami komplementarnymi w stosunku do drukarek i kopiarek.

W podobny sposób organ dokonał oceny podobieństwa towarów do oznaczania których przeznaczony jest znak sporny, takich jak "dyski magnetyczne, dyski optyczne, dyskietki, magnetyczne nośniki danych", do towarów do oznaczania których przeznaczone są znaki przeciwstawione. Jego zdaniem z wiedzy ogólnej wynika, że towary takie jak "dyski magnetyczne, dyski optyczne, dyskietki, magnetyczne nośniki danych" są komplementarne w stosunku do programów komputerowych, w tym takich towarów jak "oprogramowanie komputerowe do komputerów uniwersalnych umożliwiające drukowanie i/lub czytanie kodów kreskowych", a więc są komplementarne do towarów, do oznaczania których przeznaczone są znaki ZEBRA (CTM.000370486 i R.118995).

W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że każdy program komputerowy, bez względu do czego jest przeznaczony, musi posiadać "fizyczny" nośnik w postaci dysku magnetycznego, optycznego, dyskietki itp. Towary do oznaczania których przeznaczony jest znak sporny takie jak "dyski magnetyczne, dyski optyczne, dyskietki, magnetyczne nośniki danych" stanowią taki nośnik fizyczny, na którym można przechowywać "oprogramowanie komputerowe do komputerów uniwersalnych umożliwiające drukowanie i/lub czytanie kodów kreskowych". Tym samym stanowią względem siebie towary komplementarne.

W pozostałym zakresie towarów, do oznaczania których przeznaczony został znak sporny, organ uznał, że nie zachodzi podobieństwo czy komplementarność z towarami, do oznaczania których przeznaczone zostały znaki przeciwstawione, gdyż "torby do pakowania z papieru lub tworzyw sztucznych, pudełka kartonowe lub papierowe", nie są podobne i nie stanowią towarów uzupełniających dla szeroko pojętych urządzeń drukujących, oprogramowania do takich urządzeń, itp. Zdaniem organu nie są to towary, których używanie uwarunkowane jest koniecznością użycia takich towarów.

Wobec ustalenia, iż porównywane towary i usługi są częściowo do siebie podobne (komplementarne), zaistniały podstawy do przeprowadzenia badania podobieństwa znaków towarowych. Zdaniem organu, porównywane znaki towarowe są identyczne w warstwie fonetycznej i znaczeniowej oraz przeznaczone zostały do oznaczania towarów (usług) podobnych względem siebie, tym samym zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił nie dopatrując się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W szczególność Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że nie uwzględniono wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. W ocenie Sądu sporny znak towarowy był oceniany przy rozpatrywaniu jego podobieństwa jako całość. Organ dokonał prawidłowej oceny podobieństwa towarów i usług oraz ich komplementarności, do których oznaczania przeznaczone są porównywane znaki towarowe, która wynikała przede wszystkim z ustalenia zakresu ochrony wcześniejszych znaków towarowych.

Sąd wskazał, że znak towarowy wspólnotowy ZEBRA CTM.000370486 został zgłoszony do ochrony w dniu 11 września 1996 r. a wcześniejsze pierwszeństwo posiada także krajowy znak towarowy ZEBRA R.118995, który został zgłoszony w Urzędzie Patentowym RP do ochrony w dniu 31 stycznia 1997 r. Podkreślił, że wszystkie zgłoszone towary i usługi z klas 02, 09, 16, 37, do oznaczania których przeznaczony jest przedmiotowy znak towarowy, adresowane są do tych samych nabywców, mogą być oferowane w tych samych miejscach i zaspokajają te same potrzeby potencjalnych konsumentów. Produkowane i świadczone są też przez przedsiębiorstwa działające w tej samej branży.

Sąd zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez Urząd Patentowy RP, że towary i usługi objęte przedmiotowym zgłoszeniem, są identyczne, jednorodzajowe i komplementarne, a także adresowane do tych samych odbiorców. Porównywane znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania (faktycznie) towarów i usług powszechnego użytku, a miarodajny krąg odbiorców tych towarów (usług) jest nieograniczony i obejmuje znaczną część konsumentów (pomimo zdecydowanej różnicy w cenie).

W ocenie Sądu, także rozumowanie Urzędów Patentowego RP w zakresie porównania podobieństwa towarów i usług nie zawiera błędów, które doprowadziłyby Urząd Patentowy RP do nieprawidłowej subsumcji przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do stanu faktycznego. Zdaniem Sądu analiza podobieństwa towarów została przeprowadzona w sposób zgodny ze stanowiskiem doktryny wskazującym na fakt, że im bardziej podobne są badane oznaczenia, tym dokładniej należy porównać badane towary, gdyż ewentualne ryzyko konfuzji jest większe. Przeprowadzając analizę podobieństwa przedmiotowych towarów i usług Urząd nie ograniczył się jedynie do wskazania grup analizowanych towarów, ale także analizował ich przeznaczenie - przy uwzględnieniu dziedzin zastosowania oraz funkcji towaru.

Organ właściwie stwierdził, że znak towarowy ZEBRA CTM.4182961 przeznaczony jest do oznaczania drukarek w ujęciu szerokim. Drukarka oznacza urządzenie współpracujące z komputerem oraz innymi urządzeniami, służące do przenoszenia danego tekstu, obrazu na różne nośniki druku (papier, folia, płótno itp.). Uprawniony wskazując, że w przypadku drukarek chodzi o drukarki do testowania transponderów RFID, odczytu i zapisu danych RFID oraz tworzenia kodowanych inteligentnych przywieszek i etykiet przy zastosowaniu komponentów RFID, wskazał na materiały dowodowe przedstawiające drukarki, które, zgodnie z przytoczoną definicją, przenoszą tekst lub obraz na nośnik. Wskazał również na materiał w postaci kodu kreskowego, wydrukowanego przez drukarkę. Uprawniony zatem, powołując się na przedłożony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, nie wskazał drukarki do testowania transponderów RFID, odczytu i zapisu danych RFID oraz tworzenia kodowanych inteligentnych przywieszek i etykiet przy zastosowaniu komponentów RFID.

Ponadto bez znaczenia jest w niniejszej sprawie okoliczność, że główną działalnością wnoszącego sprzeciw są drukarki przemysłowe kodów paskowych i paragonów. Znak towarowy wnoszącego sprzeciw ZEBRA CTM.000370486 przeznaczony został do oznaczania takich towarów jak: "termiczne drukarki etykiet transferowych (inne niż do użytku biurowego); termiczne drukarki etykiet transferowych, software umożliwiający normalnym drukarkom drukowanie i/lub odczyt kodu kreskowego; etykiety czyste lub z częściowym nadrukiem, przywieszki i metki do nadruku przy pomocy drukarek etykiet, taśmy do drukarek etykiet" (kl. 7, 9, 16), ZEBRA CTM.004182961 przeznaczony został do oznaczania towarów takich jak "identyfikatory częstotliwości radiowych (RFID), inteligentne przywieszki i etykiety zawierające wkomponowanie mikrochipy, układy scalone, anteny i transpondery do rejestracji, odbioru, przechowywania, kodowania, aktualizacji i transmisji danych, drukarki, engine drukarek, moduły drukarek do testowania transponderów RFID, odczytu i zapisu danych RFDI oraz tworzenia kodowanych inteligentnych przywieszek i etykiet przy zastosowaniu komponentów RFID", ZEBRA R.118995 został przeznaczony do oznaczania takich towarów jak "drukarki etykiet; oprogramowanie komputerowe do komputerów uniwersalnych umożliwiające drukowanie i/lub czytanie kodów kreskowych; czyste lub częściowo zadrukowane etykiety, przywieszki i bilety do zadrukowania za pomocą drukarek do etykiet, taśmy do drukarek etykiet" (kl. 7, 9,16). Sporny znak towarowy o numerze [...] przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasach 02, 09, 16, 37.

Twierdzenia skarżącej jakoby wcześniejsze znaki towarowe ZEBRA firmy Z. miały wąski zakres ochrony, tj. przeznaczone są wyłącznie do oznaczania drukarek specjalistycznych i materiałów eksploatacyjnych do tychże drukarek, które działają nie tylko o zupełnie odmienną technologię działania, ale i mają odmienne warunki zbytu, cenę i inny krąg odbiorców, niż towary i usługi, do których oznaczania przeznaczony jest znak towarowy ZEBRA, a przesłanka podobieństwa (jednorodzajowości) towarów nie została spełniona jest tylko polemiką z prawidłowymi ustaleniami organu.

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, jakoby Urząd Patentowy RP rażąco naruszył przywołane przez nią przepisy p.p.s.a. i k.p.a., co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania art.132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego zastosowanie. Zdaniem Sądu organ wykazał, że zostały spełnione przesłanki do częściowego unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, wskazane w art.132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Ponadto organ wykonał zalecenia Sądu i wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.; dalej "kpa"), poprzez:
3. - przyjęcie wadliwie ustalonego przez Urząd Patentowy RP stanu faktycznego sprawy i niedostrzeżenie, że organ naruszył wskazane powyżej przepisy postępowania administracyjnego, gdyż nie oparł się na całości materiału zebranego w sprawie, a część tego materiału złożoną przez Skarżącego pominął, oraz zaniechanie wszechstronnej oceny i wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz nierozpatrzenie argumentów podniesionych przez Skarżącego, w tym m.in. argumentów odnośnie wysokiej ceny i specjalistycznego przeznaczenia towarów, do których oznaczania przeznaczone są wcześniejsze znaki towarowe, a tym samym wyższego poziomu uwagi relewantnego kręgu odbiorców, oraz pominięcie okoliczności, że towary te nie są towarami powszechnego nabycia, m.in.. z uwagi na wysoką cenę jednostkową drukarek, i tym samym zaakceptowanie błędnej oceny okoliczności faktycznych dokonanej przez Urząd,
4. - zaniechanie szczegółowego rozpatrzenia zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze z dnia [...] lutego 2016 r., odnoszących się do istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie do oceny podobieństwa towarów i usług porównywanych znaków oraz do oceny przesłanki ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej (w brzmieniu przed nowelizacją: tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 z poźn. zm) i w konsekwencji przyjęcie za Urzędem Patentowym RP stanowiska opartego na błędnych ustaleniach faktycznych, niepełnej ocenie podobieństwa towarów i znaków oraz ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, a mianowicie:
5. • nieuzasadnione przyjęcie za prawidłową dokonanej przez organ oceny podobieństwa towarów i usług opartej na:
6. - błędnym ustaleniu zakresu ochrony wcześniejszego unijnego znaku towarowego nr 004182961 wynikającym z nieprawidłowej oceny redakcji wykazu towarów dla tego znaku jak i roli "średnika", jako elementu wyraźnie oddzielającego dwie subkategorie towarów zawarte w tym wykazie, tj. materiały eksploatacyjne np. w postaci inteligentnych tagów do identyfikacji falami radiowymi (RFID) z jednej strony i "drukarki oraz inne urządzenia do druku etykiet, kodów kreskowych i kodów RFID z drugiej strony, co w efekcie doprowadziło do niedopuszczalnego rozszerzenia zakresu ochrony unijnego znaku towarowego nr 004182961 na wszystkie rodzaje drukarek (ochrona dla drukarek w "ujęciu szerokim"),
7. - powieleniu za organem błędnej wykładni kryterium przeznaczenia towarów i pojęcia "druku" oraz
8. - błędnej ocenie podobieństwa i komplementarności towarów i usług dokonanej w oderwaniu od specyfiki działania i technologii druku jaka jest stosowana w poszczególnych typach drukarek, a która wyklucza możliwość zamiennego stosowania materiałów eksploatacyjnych do drukarek atramentowych, czy też drukarek laserowych do drukarek etykiet, drukarek kodów kreskowych, czy też drukarek kodów RFID objętych wykazami towarów przeciwstawionych znaków towarowych, oraz dokonanie niedostatecznej analizy warunków obrotu poszczególnymi towarami i warunków ich dystrybucji jak i poprzez brak odniesienia się do argumentów Skarżącej dotyczących odmiennego przeznaczenia i zastosowania drukarek etykiet, drukarek kodów kreskowych, czy też drukarek kodów RFID w porównaniu do "zwykłych" drukarek atramentowych i laserowych,
9. • uznanie, że Urząd Patentowy RP przedstawił prawidłową i dokładną analizę rzeczywistego zakresu ochrony przeciwstawionych wcześniejszych znaków firmy Z., (str. 12, 15, 16, 17 akapit 3-4 kwestionowanego wyroku), podczas gdy w rzeczywistości ocena organu skupiona była głównie na ustaleniu zakresu ochrony znaku unijnego nr 004182961 bez odniesienia się do pozostałych przeciwstawionych znaków towarowych (str. 17 akapit 3-4 i str. 18 akapit 2 kwestionowanego wyroku),
10. • bezpodstawne przyjęcie - w ślad za organem, zarzutu Uczestnika postępowania, opartego jedynie na jego oświadczeniu bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów, jakoby Skarżący nie wykazał istnienia drukarek "do testowania transponderów częstotliwości radiowych RFID" objętych wykazem wcześniejszego unijnego znaku towarowego nr 004182961 (str. 18 akapit 2 in fine kwestionowanego wyroku), przez co Sąd I instancji zaniechał dokonania dogłębnej analizy argumentów Skarżącego przedstawionych w skardze i uznał za prawidłowe błędne wnioski organu, że znak unijny nr 004182961 jest chroniony do wszystkich rodzajów drukarek,
11. • brak subsumpcji do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy zasad oceny podobieństwa i komplementarności towarów zawartych w kwestionowanym wyroku z dnia 24 listopada 2016 r. tez orzeczeń, które nota bene skupiają się na uznaniu za identyczne usług sprzedaży towarów a towarami objętymi tą sprzedażą jako takimi (str. 15 i 16 kwestionowanego wyroku), w sytuacji, gdy wykaz towarów znaku Skarżącego nr [...] nie obejmuje usług sprzedaży, i uznanie za nieistotne różnic pomiędzy towarami ujętymi w wykazach towarów przeciwstawionych wcześniejszych znaków a towarami ujętymi w wykazie spornego znaku nr [...],
12. • pominięcie szczegółowej analizy - w ślad za organem - podnoszonych przez Skarżącego argumentów wskazujących na fakt, iż towary chronione wcześniejszymi znakami działają w oparciu o zupełnie inną technologię i mają inne przeznaczenie niż drukarki atramentowe i laserowe, a w konsekwencji przyjęcie za prawidłowe błędnych ustaleń faktycznych odnośnie istnienia podobieństwa komplementarności towarów i usług i uznanie, że towary i usługi, do których oznaczania przeznaczony jest znak towarowy ZEBRA nr [...] są komplementarne względem towarów, do których oznaczania przeznaczone są przeciwstawione wcześniejsze znaki towarowe, gdy w rzeczywistości, materiały eksploatacyjne do drukarek laserowych i atramentowych zupełnie nie są kompatybilne i nie mogą mieć zastosowania do drukarek etykiet, drukarek kodów kreskowych, drukarek kodów RFID i innych drukarek termotransferowych,
13. • brak wyraźnego odniesienia się do zarzutów Skarżącego dotyczących relewantnego kręgu odbiorców, kanałów dystrybucji i specyficznego przeznaczenia towarów, do których oznaczania służą przeciwstawione wcześniejsze znaki towarowe, a w efekcie nieuzasadnione uznanie za nienaruszające przepisów postępowania uchybienie Urzędu polegające na arbitralnym przyjęciu, że towary do których oznaczania przeznaczone są porównywane znaki towarów są towarami powszechnego użytku i przeznaczone są do nieograniczonego kręgu odbiorców, co jest stwierdzeniem sprzecznym z charakterem i naturą i przeznaczeniem porównywanych drukarek (str., 13 akapit 3 kwestionowanego wyroku),
14. • brak szczegółowej analizy wskazówek dla Urzędu Patentowego RP co do dalszego postępowania w sprawie znaku ZEBRA nr [...] zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. syng. akt: VI SA/Wa 433/14, na które powoływał się Skarżący w skardze, a w szczególności zawartych w tym wyroku wytycznych odnośnie nieprawidłowej oceny przez Urząd podobieństwa towarów i usług i zakresu ochrony wcześniejszych znaków towarowych, a zwłaszcza błędnego ustalenia zakresu ochrony wcześniejszego wspólnotowego znaku CTM 004182961, błędnej wykładni kryterium przeznaczenia towarów i pojęcia "druku" oraz prowadzenia oceny podobieństwa towarów w oderwaniu od warunków obrotu poszczególnymi towarami i warunków ich dystrybucji i wynikający z powyższego uchybienia brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przez Organ art. 153 p.p.s.a. (str. 12, 17 akapit 2 kwestionowanego wyroku z 24 listopada 2016 r.), i w konsekwencji błędne uznanie, że Organ wypełnił wytyczne zawarte w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 września 2014 r"
15. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wynikające z braku wnikliwej oceny okoliczności sprawy i uznaniu za prawidłowe ustaleń faktycznych oraz prawnych poczynionych przez organ, a mianowicie:
16. • niepełne rozpoznanie zarzutów podniesionych w skardze z dnia [...] lutego 2016 r. przejawiające się m.in. w braku precyzyjnego odniesienia się do argumentów dotyczących kryterium przeznaczenia towarów, definicji pojęcia "druk" oraz brak dostatecznego odniesienia się do zarzutów dotyczących redakcji wykazu towarów dla wcześniejszego unijnego znaku towarowego nr 004182961 oraz roli "średnika" w ustaleniu rzeczywistego zakresu ochrony tego znaku,
17. • brak jasnego odniesienia się i analizy zarzutów Skarżącego dotyczących pominięcia przez organ w kwestionowanej decyzji z dnia 9 kwietnia 2015 r. argumentów i dowodów złożonych przez Skarżącą przy piśmie z dnia 7 lipca 2011 r. na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. oraz na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. w tym dowodów dotyczących braku kompatybilności materiałów eksploatacyjnych do drukarek termmotransferowych, selektywnych kanałów dystrybucji i specyficznego przeznaczenia drukarek etykiet, (str. 19 in fine i str. 20 kwestionowanego wyroku),
18. • brak przekonującego uzasadnienia dlaczego przytoczone orzeczenia dotyczących podobieństwa towarów dotyczące głównie kwestii podobieństwa usług sprzedaży towarów a towarami objętymi tą sprzedażą jako takimi (str. 15-17 wyroku), mają mieć bezpośrednie zastosowanie w przedmiotowej sprawie, zwłaszcza, że wykaz towarów dla znaku Skarżącego nr [...] nie obejmuje usług sprzedaży,
19. • pominięcie szczegółowego odniesienia wskazanych w kwestionowanym wyroku zasad oceny podobieństwa towarów do stanu faktycznego niniejszej sprawy i ograniczenie się jedynie do bezkrytycznego powtórzenia, opartych na wybiórczej ocenie niektórych kryteriów podobieństwa towarów i usług, ustaleń organu w tym zakresie bez wyjaśnienia dlaczego zasługują one na uwzględnienie i jakie kryteria oceny Sąd I Instancji uznał za decydujące (str. 19 in fine i str. 20 kwestionowanego wyroku);
20. • przedstawienie niejasnych i wewnętrznie sprzecznych kryteriów w zakresie oceny podobieństwa towarów, a mianowicie przytoczenie stanowiska orzecznictwa co do rozumienia pojęcia komplementamość towarów, zgodnie z którym za takie można uznać towary wtedy, gdy pomiędzy nimi istnieje ścisły związek polegający na tym, iż jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego (str. 15 in fine kwestionowanego wyroku), przy jednoczesnej aprobacie oceny podobieństwa towarów dokonanej przez Organ, która oparta została m.in. na błędnej wykładni pojęcia przeznaczenia towarów i pojęcia "druku" (str. 18 akapit 2 in fine kwestionowanego wyroku),
21. • odstąpieniem od analizy różnic technologicznych i różnic w budowie drukarek atramentowych i laserowych objętych wykazem towarów dla znaku Skarżącego nr [...], i uznanie za prawidłowe błędnych ustaleń organu dotyczących spełnienia przesłanki podobieństwa (jednorodzajowości) towarów (str. 20 kwestionowanego wyroku);
22. • brak jasnego odniesienia się do powołanych przez Skarżącego okoliczności mających wpływ na ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd, w tym brak rzeczowego odniesienia się do oceny poziomu uwagi przeciętnego odbiorcy w odniesieniu do specjalistycznych towarów jakimi są drukarki etykiet, drukarki kodów kreskowych, drukarki kodów RFID - drukarki termotransferowe, specjalistycznego przeznaczenia takich drukarek, które są stosowane w przemyśle i handlu do rejestracji ilości towarów, ich wysokiej ceny jednostkowej oraz pominięcie informacji o selektywnych kanałach dystrybucji i naprawy ww. rodzajów drukarek, a w konsekwencji błędne uznanie - w ślad za organem, że wszystkie zgłoszone towary i usługi z klas 02, 09, 16, 37, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak "adresowane są do tych samych nabywców, mogą być oferowane w tych samych miejscach i zaspokajają te same potrzeby potencjalnych konsumentów "co towary ujęte w wykazach towarów przeciwstawionych znaków (str., 13 akapit 3 kwestionowanego wyroku), pomimo przedstawienia przez Skarżącego szeregu okoliczności i dowodów ewidentnie podważających poprawność takiego stanowiska i w konsekwencji uznanie, że ocena tej przesłanki dokonana przez organ była prawidłowa,
23. c) art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, a wskazane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ dostrzeżenie przez Sąd wskazanych błędów poczynionych przez organ skutkowałoby uwzględnieniem skargi, powyższe okoliczności miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełne i wybiórcze ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych sprawy oraz do błędnego uznania przez Sąd, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i w konsekwencji do utrzymania w mocy decyzji niezgodnej z prawem w wyniku oddalenia skargi;
24. 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na podstawie błędnie ustalonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanu faktycznego wynikającego z nieprawidłowego uznania, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy przewidziane w powołanym powyżej przepisie, to jest podobieństwo towarów, podobieństwo znaków oraz istnienie ryzyka wprowadzenia w błąd konsumenta co do pochodzenia towarów od konkretnego przedsiębiorcy i w rezultacie powielenie i usankcjonowanie błędu organu polegającego na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi z dnia [...] lutego 2016 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestnika postępowania Z. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżony wyrok nie narusza żadnego z wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów w stopniu usprawiedliwiającym jej uwzględnienie.

Rozbudowana w skardze kasacyjnej argumentacja skupiła się przede wszystkim na zarzutach prawa procesowego, sprowadzających się do wskazania, że – zdaniem skarżącej – dokonana przez Sąd I instancji kontrola legalności decyzji Urzędu Patentowego jest nieprawidłowa, ponieważ nie stwierdza naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 2, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto Sąd I instancji zaniechał dokonania własnej wnikliwej oceny okoliczności faktycznych sprawy i dowodów złożonych przez strony, przyjmując i powtarzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko wnoszącego sprzeciw uczestnika postępowania.

W pierwszej kolejności należy wskazać na utrwalone już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie stanowisko, zgodnie z którym sąd administracyjny orzeka co do zasady na podstawie stanu faktycznego i materiału dowodowego ustalonego i zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Do kompetencji sądu administracyjnego w ramach kontroli legalności rozstrzygnięć organu należy przede wszystkim ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnymi materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt, i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentowane przez skarżącą argumenty odzwierciedlają osobiste i subiektywne stanowisko skarżącej w zakresie prezentowanych racji, stanowiąc polemikę z wyrokiem, nie podając przy tym żadnych konkretów. W szczególności należy zauważyć, że z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, jakie podstawowe elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 20110 r. sygn. akt II FPS 8/09). Zarzutu tego nie można natomiast łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu. Określone zaś w przepisie "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy" nie oznacza bowiem, aby obowiązkiem sądu było "precyzyjne odniesienie się do argumentów" podanych przez skarżącą w skardze. Zaniechanie takiej metody sporządzania uzasadnienia nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.

Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zakres wytycznych wynikających z wyroku WSA z dnia 10 września 2014 r. został przywołany w decyzji Urzędu Patentowego z dnia 9 kwietnia 2015 r. wydanej w toku ponownego rozstrzygnięcia sprawy, i nie był kwestionowany przez skarżącą co do istoty. Organ w zaskarżonej decyzji w pełni zastosował się do tych wytycznych wskazując, że analizie porównawczej spornego oznaczenia podlegał zakres ochrony ujęty w rejestrze znaku towarowego. Natomiast skarżąca zdaje się kwestionować ocenę i wnioski, jakie organ wywiódł z analizy stanu faktycznego.

Odnosząc się zaś do zaskarżonego wyroku nie podaje, o jakiego rodzaju analizę wytycznych WSA w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 10 września 2014 r. i jakie wskazówki jej chodzi. Nie wskazał też wprost, jakie zarzuty skargi Sąd I instancji pominął. W tej sytuacji należało uznać, że zarzut sporządzenia przez Sąd I instancji wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie został przez skarżącą wykazany i stanowi jedynie wyraz polemiki z wydanym na jej niekorzyść rozstrzygnięciem.

Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. WSA zasadnie więc stwierdził, że organ – po ponownej analizie materiału dowodowego, zgodnie z wytycznymi ujętymi w wyroku WSA z dnia 10 września 2014 r. – właściwie ustalił, że przesłanki zastosowania przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. zostały w sprawie spełnione.

Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Podkreślenia wymaga, że ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, o którym mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., może zależeć od wielu okoliczności, ponieważ przepis ten nie wprowadza ograniczeń w tym zakresie, a jedynie przykładowo wskazuje, że ryzyko to obejmuje ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że już w Pierwszej Dyrektywie Rady nr 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.Urz.UE.L z dnia 11 lutego 1989 r., 40.1; Dz.Urz.UE wyd. spec. 17.01.92 z późn. zm.), a następnie w obecnie obowiązującej Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.Urz.UE.L z dnia 8 listopada 2008 r., 299.25), odnosząc się do kwestii podobieństwa wyraźnie wskazano, że pojęcie podobieństwa należy interpretować w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, a prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - którego ocena zależy od wielu czynników - w szczególności od rozpoznawalności znaku towarowego na rynku mogącej powodować skojarzenie ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem, między określonymi towarami lub usługami, powinno stanowić szczególny warunek dla takiej ochrony (pkt 11 preambuły ww. dyrektywy nr 2008/95/WE).

Należy też podzielić prezentowany w doktrynie pogląd, iż ocena powstania niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., ze względu na kolizję znaku towarowego z późniejszym pierwszeństwem z zarejestrowanym znakiem towarowym z wcześniejszym pierwszeństwem wymaga ustalenia: 1) podobieństwa towarów, 2) podobieństwa oznaczeń, 3) właściwego kręgu odbiorców (Sitko J., Komentarz do art. 132 ustawy - Prawo własności przemysłowej, komentarz LEX 2015). Oceniając niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd, należy uwzględnić współzależność wymienionych czynników, występującą w szczególności między podobieństwem znaków towarowych a podobieństwem oznaczonych nimi towarów lub usług. Niski stopień podobieństwa towarów lub usług może być kompensowany wysokim stopniem podobieństwa znaków towarowych i odwrotnie, co tym samym może spowodować ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów (zob.m.in. wyrok ETS z dnia 29 września 1998 r. w sprawie Canon Kabushiki Kaisha przeciwko Metro-Goldwyn-Mayer Inc., uprzednio Pathe Communications Corporation, C-39/97, EU:C:1998:442, pkt 17; wyrok ETS z dnia 13 września 2007 r. w sprawie II Ponte Finanziaria SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), C-234/06, EU:C:2007:514, pkt 48).

Należy więc przeprowadzić całościową ocenę niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd przy uwzględnieniu rezultatów ustaleń w wyżej wskazanym zakresie. Co zostało wskazane wcześniej, w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. ocenie podlegają znaki towarowe w postaci w jakiej zostały zarejestrowane, dla towarów dla jakich zostały zarejestrowane, a nie w takiej postaci w jakiej są używane i dla takich towarów dla jakich są używane faktycznie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe wytyczne w zakresie zbadania spełnienia przesłanek zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. zostały w rozpoznawanej sprawie wykonane.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za pozbawione usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.