Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 754/14, oddalił skargę M. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Uzasadniając wniosek, wskazała, że wysokość kary stanowi 1/5 część jej kapitału zakładowego, zaś zysk spółki za ostatni rok obrotowy wyniósł 17.345,23 zł. Zdaniem skarżącej, egzekucja tej kwoty grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków i naruszeniem jej płynności finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Będący przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.). Zgodnie z art. 93 ust. 2 tej ustawy, decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi;
- 2) cofnięcia skargi;
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Oznacza to, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego, to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ta jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy.
W związku z tym, że postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym, a ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, 189, 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art.
61. Umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.), a więc wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak: B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydawnictwo Lex, 2013: uwaga nr 3 in fine do art. 61 p.p.s.a. i uwaga nr 18 do art. 161 p.p.s.a.). Brak więc podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.