Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 399/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w T. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta T. na podstawie art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a., art. 12 i art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o wychowaniu w trzeźwości, § 1 i § 4 uchwały nr 363/93 Rady Miasta T. z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta T. (ze zm.), § 1, § 2 i § 3 uchwały nr 365/08 Rady Miasta T. z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta T., po rozpatrzeniu wniosków o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży złożonych przez podmioty wskazane w pkt 1-14 oraz po ponownym rozpatrzeniu wniosków o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, złożonych przez podmioty i w punktach sprzedaży wskazanych w pkt 15-20 orzekł udzielić zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – J. S.A. w punkcie sprzedaży przy ul. P. Jednocześnie odmówił udzielenia zezwolenia wskazanym w pkt 1-18 przedsiębiorcom w określonych punktach sprzedaży (w tym skarżącej w punktach sprzedaży przy ul. S. [...] oraz S. [...]).
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. SKO w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszym postępowaniu Prezydent Miasta T. miał do rozdysponowania wyłącznie jeden wolny punkt sprzedaży alkoholu. Dokonanie wyboru jednego przedsiębiorcy i jego umotywowanie powoduje, że nie można mówić o naruszeniu zasady równości. Wszystkie zainteresowane strony mogły zapoznać się z przesłankami, które legły u podstaw rozstrzygnięcia i skorzystać ze środków zaskarżenia.
WSA w B. uwzględnił skargę B. Spółki Europejskiej Oddział w Polsce z siedzibą w K. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., uchylił wydane w tej sprawie decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd I instancji przytoczył znajdujące w sprawie zastosowanie regulacje prawne i stwierdził, że wynika z nich, iż każdy przedsiębiorca, spełniający kryteria ustalone ustawą o wychowaniu w trzeźwości oraz uchwałami rady gminy, ma prawo ubiegania się o wydanie zezwolenia na sprzedaż wymienionych wyżej rodzajów napojów alkoholowych, składając stosowny wniosek w tym zakresie.
Sąd zwrócił uwagę na specyficzne okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, a także wielość różnorodnych orzeczeń administracyjnych i sądowoadministracyjnych, które bez wątpienia miały istotny wpływ na przebieg ponownego postępowania i obecne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej - udzielenia konkretnemu przedsiębiorcy spornego zezwolenia.
Sąd I instancji stwierdził, że z analizy akt sprawy oraz treści orzeczeń organów wynika, iż w niniejszym wspólnym postępowaniu administracyjnym organ rozpoznał i rozstrzygnął łącznie co do 20 wniosków o udzielenie zezwolenia na sprzedaż danego rodzaju napojów alkoholowych złożonych w ramach trzech odrębnych naborów ogłaszanych odpowiednio w styczniu 2010 r. (3 spośród 21 wniosków), w kwietniu 2011 r. (3 spośród 14 wniosków) oraz w lipcu 2012 r. (14 wniosków).
Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w orzeczeniach tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym rozpatrywanie wniosków o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, na podstawie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, winno się odbywać w ramach jednej sprawy administracyjnej, niezależnie od tego, czy do rozdysponowania istnieje jedno zezwolenie, czy też większa ich liczba, która przewyższa ilość wniosków o przyznanie zezwoleń. W ocenie Sądu brak jednak było podstaw prawnych do rozpoznawania w jednym postępowaniu administracyjnym wniosków zgłoszonych przez przedsiębiorców w ramach odrębnych ogłoszeń o naborze, nadto takie działanie nie jest zgodne ze wskazaniami wyrażonymi w wyrokach WSA w B., które zawierały wskazania wiążące organy w toku ponownego rozpoznania spraw, co do zakresu oceny na podstawie tych samych kryteriów wszystkich wniosków złożonych w ramach tego samego naboru.
Sąd I instancji zauważył, że wyrokami WSA w B. z dnia 10 sierpnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Bd 560/10), z 14 września 2010 r. (sygn. akt II SA/Bd 575/10) oraz z 21 września 2010r. (sygn. akt II SA/Bd 679/10) uchylił decyzje SKO w T. utrzymujące w mocy uprzednie decyzje Prezydenta Miasta T. z dnia [...] lutego 2010 r. o odmowie wydania zezwolenia J. S.A. na sprzedaż danego rodzaju napojów alkoholowych. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne organu wyrokami z dnia 14 marca 2012 r. (sygn. akt II GSK 112/11 i 114/11) i z dnia 22 marca 2012 r. (sygn. akt II GSK 134/11).
Z kolei wyrokami z dnia 30 stycznia 2012 r. (sygn. akt II SA/Bd 1275/11, II SA/Bd 1277/11, II SA/Bd 1279/11, II SA/Bd 1284/11) WSA w B., uwzględniając skargi skarżącej B. Oddział w Polsce z siedzibą w K. oraz M.R. uchylił decyzje SKO w T. oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta Miasta T. z [...] czerwca 2011 r. o odmowie przyznania tym przedsiębiorcom zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu, o które ubiegali się w ramach naboru ogłoszonego w kwietniu 2011 r.
Sąd I instancji stwierdził, że związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Organy, nie stosując się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w rozstrzygnięciach Sądu naruszyły ten przepis. We wskazanych wyżej wyrokach Sądy uchylając orzeczenia organów wskazały, że wszystkie wnioski o udzielenia zezwolenia na sprzedaż danego gatunku alkoholu, zgłoszone w tym samym terminie, tj. w ramach tego samego naboru, winny podlegać weryfikacji i ocenie na podstawie tych samych kryteriów. W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, iż organ powinien w odrębnej sprawie administracyjnej poddać ponownej ocenie wnioski producentów zgłoszone w ramach naborów ze stycznia 2010 r., kwietnia 2011 r. i lipca 2012 r. Połączenie, dla którego nie było podstaw faktycznych ani prawnych, pozostaje w sprzeczności ze wskazaniami ww. wyroków, zatem stanowiło naruszenie art. 153 p.p.s.a.
W ocenie Sądu I instancji, organ błędnie powołuje się w tej sprawie na przepis art. 62 k.p.a., albowiem nie zaistniały przesłanki do jego zastosowania, gdyż mamy w niej do czynienia z wielością stron w jednym postępowaniu (sprawie), nie zaś z wielością spraw, co stanowi przedmiot regulacji art. 62 k.p.a. Stąd łączne rozpoznanie w jednej sprawie administracyjnej złożonych w odpowiedzi na jedno ogłoszenie o naborze wniosków, nastąpić winno z uwzględnieniem art. 61 § 4 k.p.a. W konsekwencji nieuprawnionego połączenia do wspólnego rozpoznania w jednej sprawie administracyjnej zarówno nowych wniosków zgłoszonych w ramach naboru z lipca 2012 r. jak również ponownego rozpoznania wniosków złożonych w ramach innych naborów, nie doszło bowiem ani do ujawnienia istotnych motywów stanowiących podstawę wyboru kontrkandydatów (konkurentów) wobec skarżącego przedsiębiorcy w poprzednim postępowaniu, jak również organ nie dokonał oceny wniosków skarżącej Spółki pod kątem spełniania tych samych kryteriów, które stanowiły o wybraniu konkurenta w toku postępowania o udzielenie zezwolenia wszczętego po naborze w kwietniu 2011 r. Organ odwoławczy zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji, nie dostrzegając wskazanych wyżej wad postępowania, w tym brak uzasadnienia wskazanych kryteriów stanowiących pierwotnie o odmowie przyznania skarżącej zezwolenia w postępowaniu zainicjowanym w kwietniu 2011 r. oraz połączenia do wspólnego rozpoznania 20 wniosków, składanych w ramach odrębnych procedur naboru.
Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że Prezydent Miasta T. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i dowodowego, a następnie pominął obowiązek oceny dowodów w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy, w kontekście norm ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Sąd I instancji zalecił, by prowadząc ponownie postępowanie organ przeprowadził stosowne czynności procesowe celem ponownego rozpoznania we wspólnym postępowaniu wyłącznie wniosków złożonych w ramach tego samego naboru tj. odrębnie wobec wniosków ze stycznia 2010 r., kwietnia/maja 2011 r. W tym celu organ rozważy istniejące możliwości prawne wzruszenia pozostających nadal w obrocie prawnym odmownych decyzji (niepodlegających dotąd kontroli sądowoadministracyjnej), w tym art. 154 k.p.a. i po ewentualnym ostatecznym ich wzruszeniu przeprowadzi właściwe postępowanie co do istoty sprawy, z udziałem wszystkich przedsiębiorców nadal zainteresowanych udzieleniem zezwolenia.
W postępowaniu tym organ stosownie do zaleceń Sądu podanych w ww. wyrokach uchylających rozstrzygnięcia organów oraz niniejszym wyroku, dokona rzetelnej oceny wniosków w kontekście tych samych wobec wszystkich kryteriów (oczywiście z odniesieniem się do kryteriów, które stanowiły przesłankę udzielenia uprzednio zezwoleń w danym postępowaniu), z uwzględnieniem granic uznania administracyjnego wyznaczonych przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości oraz zasady równości wobec prawa.
W skardze kasacyjnej J. S.A. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zastosowanie wobec organu art. 155 § 1 p.p.s.a.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1) art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że uzasadnienie decyzji SKO w T. z dnia [...] stycznia 2013 r. cechuje logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem, jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów, czytelność i umiar, ale nie niedomiar, co czyni zaskarżony wyrok bezpodstawnym;
- 2) art. 7 k.p.a. z uwagi na to, że podstawy, na które powołuje się WSA w B. to zbyt błahy powód, zwłaszcza dla ponownego uchylenia decyzji. Niezbędne jest wykazanie, jaki naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Niedopuszczalne jest uchylenie decyzji niejako na wszelki wypadek;
- 3) art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że nakazy prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się organy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego naruszone zostały w szczególności ze względu na zmienność poglądów wyrażonych w decyzjach oraz w zaskarżonym wyroku, na tle tego samego stanu faktycznego. Wywołuje to uzasadnione podważenie zaufania do organów państwa oraz wpływa ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli;
- 4) art. 62 k.p.a. poprzez uznanie, że brak jest więzi funkcjonalnej i materialnoprawnej w łącznym rozpoznawaniu w jednej sprawie administracyjnej wniosków zgłoszonych w odrębnych naborach, podczas gdy zachodzą między nimi te same relacje konkurencyjne;
- 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 i art. 153 p.p.s.a. z uwagi na to, że zaskarżony wyrok nie czyni zadość wymogowi wykazania, jaki wpływ przypisywane naruszenie prawa materialnego miało na treść uchylonych decyzji i podobnie wymogowi stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji mającego istotny charakter, tzn. wpływającego na określoną treść uchylonego rozstrzygnięcia.
Zdaniem skarżącej, z powyższych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia wypływa bezpośredni ich związek z treścią zaskarżonego wyroku, wyrażający się tym, że gdyby nie doszło do wymienionych wyżej naruszeń, wyrok nie zostałby wydany.
- - naruszenie prawa materialnego, to jest:
- 6) art. 18 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości z uwagi na to, że Sąd I instancji uchylił decyzję wydaną w granicach uznania administracyjnego i w ramach ustalonej uchwałą Rady Miasta T. liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, podczas gdy a contrario należało skargę oddalić.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W piśmie procesowym z dnia 8 września 2014 r. strona skarżąca wniosła o oddalenie powyższej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie trzeba przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi.
Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 153 p.p.s.a. oraz z art. 7, art. 8, art. 11, art. 62, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. sprowadzają się do kwestionowania przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, zgodnie z którym wszystkie wnioski o udzielenie zezwolenia na sprzedaż danego gatunku alkoholu, zgłoszone w tym samym terminie, tj. w ramach tego samego naboru, winny podlegać weryfikacji i ocenie na podstawie tych samych kryteriów, co w okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznaczało, że organ powinien w odrębnej sprawie administracyjnej poddać ponownej ocenie wnioski zgłoszone w ramach naborów ze stycznia 2010 r., kwietnia 2011 r. i lipca 2012 r.
Przede wszystkim wskazać należy, że NSA w składzie rozpoznającym sprawę podziela poglądy zaprezentowane przez NSA we wcześniejszych sprawach, w których uczestniczyła skarżąca kasacyjnie Spółka J. jako skarżąca, lub skarżąca kasacyjnie. Sprawy te dotyczyły zezwoleń na sprzedaż alkoholu, a mianowicie: wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1158/13 i wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1159/13 oraz wyrok z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 743/11.
W ocenie NSA do nieuwzględnienia postawionych w sprawie zarzutów kasacyjnych przekonuje w pełni treść zaskarżonego wyroku, z którego wynika, że uchylenie decyzji organów rozstrzygających sprawę zezwolenia na sprzedaż alkoholu usprawiedliwione było przede wszystkim naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie NSA, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11, LEX nr 1336324).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przyjął, że ogłaszając w lipcu 2012 r. o nowym wolnym zezwoleniu, w ramach limitu punktów sprzedaży ustalonego uchwałą rady gminy, Prezydent Miasta T. uruchomił odrębną procedurę, w konsekwencji czego stronami postępowania administracyjnego stali się wszyscy przedsiębiorcy, którzy w określonym terminie złożyli stosowne wnioski - wskazani w pkt 1- 14 sentencji decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Sąd I instancji podkreślił, że z analizy akt sprawy nie wynika, aby strona skarżąca zgłosiła nowy wniosek w tym postępowaniu (naborze).
Zatem dołączenie do nowego odrębnego postępowania administracyjnego wniosków przedsiębiorców, którzy w tym postępowaniu nie zgłosili swojego wniosku, stanowi naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, jak również zasad konkurencyjności pomiędzy przedsiębiorcami. Skoro w danej procedurze naboru wniosków celem udzielenia zezwolenia swój akces na jedno zwolnione miejsce zgłosiło 8 przedsiębiorców (którzy złożyli 14 wniosków indywidualizowanych konkretnymi lokalizacjami punktów sprzedaży), narusza ich interes “dołączenie" przez organ kolejnych konkurentów do uzyskania tego dobra (dalsze 6 wnioskowanych punktów sprzedaży). Takie łączenie, dla którego nie było podstaw faktycznych ani prawnych, również stanowiło naruszenie art. 153 p.p.s.a.
NSA podziela powyższy pogląd Sądu I instancji. Z racji rozwiązania prawnego, przyjętego w art. 153 p.p.s.a., strona nie może bowiem na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować przesądzonych już wcześniej przez sąd kwestii. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2541/12, LEX nr 1572523).
Uchylając wydane w sprawie decyzje organów obu instancji Sąd I instancji stwierdził, że Prezydent Miasta T. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i dowodowego, a następnie pominął obowiązek oceny dowodów w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy, w kontekście norm ustawy o wychowaniu w trzeźwości.
Z tym stanowiskiem nie zgodziła się wnosząca skargę kasacyjną, zdaniem której, uzasadnienie decyzji SKO cechuje logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych i rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, kompletność motywów, czytelność i umiar, a podstawy, na które powołuje się WSA, to zbyt błahy powód dla uchylenia decyzji. Zmienność poglądów wyrażonych w decyzjach oraz w zaskarżonym wyroku podważa też zasadę zaufania do organów państwa. Ponadto wskazuje na naruszenie art. 62 k.p.a. twierdząc, że do naruszenia tego przepisu doszło poprzez uznanie, że brak jest więzi funkcjonalnej i materialnoprawnej w łącznym rozpoznaniu w jednej sprawie administracyjnej wniosków zgłoszonych w odrębnych naborach, podczas gdy zachodzą pomiędzy nimi te same relacje konkurencyjne.
Zdaniem NSA, Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 62 k.p.a., gdyż sprawy z różnych naborów charakteryzowały się różnymi kryteriami ocennymi złożonych wniosków, rozpoznawane były w różnym czasie, a niektóre docierając do sądu administracyjnego uzyskały wiążące wskazania do ich załatwienia w ponownym postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.
W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego wnosząca skargę kasacyjną wskazała natomiast na naruszenie art. 18 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości stwierdzając, że Sąd I instancji uchylił decyzję wydaną w granicach uznania administracyjnego, podczas gdy należało skargę oddalić.
Odnosząc się do postawionych zarzutów wskazać należy, że Sąd I instancji wskazał mankamenty postępowań przed organami obu instancji i w wydanych przez organy decyzjach - brak wnikliwej analizy wniosków w oparciu o przyjęte kryterium. Szczegółowo i przekonująco uzasadnił, że naruszenia proceduralne mieściły się w kategoriach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., czyli mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przedstawił też powody, dla których przyjął, że zostały przekroczone granice uznania administracyjnego.
Jeśli zaś chodzi o zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała ich potencjalnie istotnego wpływu na wynik postępowania, czego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Skoro więc doszło w postępowaniu administracyjnym do naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (przekroczenie granic uznania administracyjnego) oraz przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co trafnie stwierdził w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, to niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
W konsekwencji powyższego, postawione zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione.
Z tych też względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił też zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zastosowanie wobec orzekających w tej sprawie organów art. 155 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu (stosowanego w postępowaniu przed NSA odpowiednio w związku z odesłaniem z art. 193 p.p.s.a.) w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Z treści tego przepisu wynika, że orzeczenie sygnalizacyjne, o którym przepis ten stanowi, ma charakter fakultatywny. Skład orzekający sądu może poinformować właściwe organy o naruszeniach prawa, jeżeli uzna, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. Taka sytuacja jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła.