Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. o sygn. akt I SA/Kr 1073/10 odrzucił skargę Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w T. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji, zakresu i trybu kontroli wykorzystania dotacji udzielonej dla publicznych i niepublicznych przedszkoli.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że skarga została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych. W sytuacji, gdy stroną skarżącą jest osoba prawna, pełnomocnictwo musi być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób. Organ lub inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie – dokument. Sąd I instancji podniósł, iż złożenie pełnomocnictwa bez wykazania dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że z przedłożonego w niniejszej sprawie pełnego odpisu KRS wynikało, iż do reprezentowania strony skarżącej uprawnieni są Przewodniczący Rady względnie Zastępca i Dyrektor Izby. Tego typu wpis oznaczał, że stronę reprezentuje jednoosobowo Przewodniczący Rady albo Zastępca i Dyrektor Izby łącznie. Z KRS nie wynikało zatem, aby Dyrektor Izby, który podpisał pełnomocnictwo, uprawniony był do jednoosobowej reprezentacji. Takie uprawnienie nie wynikało również z dołączonej kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego dla K. Ś. XII Wydział Gospodarczy, którym wykreślono część członków Rady jako nieuprawnionych do reprezentacji. Zgodnie z § 27 ust. 1 i 2 statutu skarżącej, działalnością Izby kieruje bezpośrednio Dyrektor Izby, a na zewnątrz reprezentuje ją Przewodniczący Rady i Dyrektor lub osoby przez nie upoważnione.
Sąd I instancji podniósł zatem, iż wynika z tego, że do reprezentowania na zewnątrz skarżącej Dyrektor Izby nie był uprawniony jednoosobowo. Ponadto w terminie 7-dniowym zakreślonym wezwaniem o uzupełnienie braków formalnych skargi nie przedłożono statutu strony skarżącej, co pozwoliłoby na ewentualne rozstrzygnięcie czy Dyrektor uprawniony był do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej.
Od powyższego postanowienia Sądu I instancji Izba Rzemieślnicza oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości wniosła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższe postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu, stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 49 § 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi z powodu tego, iż braków skargi nie uzupełniono w terminie, nie przedkładając dokumentu potwierdzającego uprawnienie Dyrektora Izby do udzielenia pełnomocnictwa, podczas gdy w sytuacji gdy Sąd – na podstawie dokumentu wskazującego zasady reprezentacji w Izbie Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości, uznał że pełnomocnictwo zostało podpisane przez osobę do tego nieuprawnioną, winien wezwać pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi i przedłożenia pełnomocnictwa podpisanego zgodnie z zasadą reprezentacji obowiązującą w skarżącym podmiocie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało odrzuceniem skargi bez merytorycznego jej rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe Izba Rzemieślnicza oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Przed przystąpieniem do rozpoznania postawionego zarzutu kasacyjnego należy stwierdzić, że kwestią bezsporną jest fakt, iż żądane przez Sąd pierwszej instancji uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi zostało jasno i precyzyjnie sformułowane. Nie budzi wątpliwości, że strona skarżąca nie zrealizowała wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi we wskazany przez sąd sposób (przedłożenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez osoby upoważnione do reprezentacji podmiotu zgodnie z przedłożonymi dokumentami). Przedmiotem rozważań jest zatem kwestia czy skarga strony rzeczywiście zawierała wskazane braki formalne i tym samym czy Sąd miał prawo po bezskutecznym wezwaniu strony do ich uzupełnienia skargę tę odrzucić.
Jak stanowi art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują niezwykle istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły, czyli taki jak uczynił to Sąd pierwszej instancji (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności).
Stwierdziwszy brak formalny skargi polegający na nieprawidłowo udzielonym pełnomocnictwie dla adwokat K. W., Sąd I instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Mając na uwadze fakt, iż na złożonym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnictwie widnieje jedynie podpis Dyrektora Izby, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając tę skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3.
Odnosząc się z kolei do jedynego zarzutu postawionego w skardze kasacyjnej (natury procesowej), należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Strona skarżąca, zgodnie ze wskazanym art. 49 § 1 p.p.s.a. została wezwana przez Sąd I instancji do uzupełnienia braku formalnego skargi i wezwanie to było sformułowane w sposób precyzyjny. Mając na uwadze, że strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjąć należy, że od podmiotu takiego wymaga się należytej staranności i profesjonalizmu. Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Reasumując, profesjonalny pełnomocnik, powinien zadbać w sposób szczególny o prawidłowe wykonanie wezwania Sądu.
Z przedstawionych powyżej względów nie można zatem uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., a zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie można zarzucić naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.